Novel & Cerita Darkness Quotes About Life

"At ang masakit sa parteng yon, isa itong sakit na parang imposibleng gumaling. Dala dala ko ito buong buhay ko. Parang cancer na umabot na higit pa sa kaluluwa." Itinigil ni Dark ang pagpihit sa susi ng kotse para patakbuhin sana uli iyon. "Hindi totoo yan," ang titig niya ay umaasa ng magagandang bagay. "Siguro sa ngayon hindi mo ako maiintindihan kahit ipaliwanag ko pa, pero pinakamahalagang punto ng pagtanggap sa buhay ay ang pagyakap sa mga pangit na nakaraan at kahit na walang magandang wakas sa hinaharap. It's all about respect of what fate has already prepared us for. Yong ganitong sandali na makasama kita, sapat na kahit mahulog na ako sa bangin na yan ngayon din." Pinisil niya ang

"Ano, ahm.." "Ano?" "Saka ko lang ata napahalaghan ang sarili ko simula nang makilala kita, Adrienne." Wala akong natanggap na sagot. Tumingala ako sakanya pero walang emosyon ang mukha niya. "Ha?" Tanging sagot nito. "Eh? Dimo gets? Hayst. You see without dark, Light is very Unuseful. But when The dark came that's when the light shines." Diretso ko itong sabi habang naka pikit.

STELLA LUNA Life is bitter sweet. Life is like a wheel. And right now, hindi ko na rin alam kung alin sa mga quotes na 'yon ang mas bagay sa buhay ko—o kung may sapat pa bang salita para i-describe yung gulo na unti-unti kong ginagalawan. Parang lahat sabay-sabay.

Isang malalim na sugat ang maiiwan at magmamarka sa kanyang dibdib. Handa niya bang tanggapin ang buong katotohan sa pamilyang pinanggalingan niya? Handa ba niya itong mapatawad o di kaya'y di na kilalanin pa, lalu't sila ang dahilan kung bakit siya nagdusa! At hahayaan niya na lang bang mahulog ang sarili niya sa taong di niya inaasahang mamahalin niya ng lubusan ngunit malaking perswisyo sa buhay niya? * In every darkness where I thought I lost, There you are patience waiting for. You're the only one who brought light to my darkest world.

Inis na binalingan niya ang mga Dark Shadows. "Mga walang kwenta. Stupido! Kahit kailan ay wala kayong ambag sa mundong ito. Bakit hindi nalang kayo magbigti at ng tuluyan na kayong mawala sa harap ko. Mga panira kayo ng araw palagi. " galit na sabi niya rito. "Hindi magiging madali para sa iyo ang mapatay siya, mahal ko. Mas malakas siya sa inaakala mo kaya mag-iingat ka."

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”

Hindi niya lang napigilan ang mapabuntonghininga. “I can’t help it. I almost lost the two of you the last time I was so happy,” he said. “You know what I realized these past few months? That not every people are like that. There’s a lot of goodness in the world, nakakapanghina lang na we meet the darkness, the evil one…” sambit ko. Panay ang sisi namin sa bagay na hindi naman kami ang may pakana.

Kung ang araw ay hindi napapagod na mag-bigay ng liwanaga, angbuwan din naman ay hindi napapagod an mag-bigay liwanag sa gabi na madilim, kahit saan ay may liwanag. Pero saakin, walang tao an mag-bibigay liwanag sa buhay ko. Hindi ko napapansin na kaya ko namang bigyang liwanag ang sarili ko. Kung ang ibang tao ay kaya kong bigyang liwanag ang buhay nila, how much more saakin. Kaya ko din, kaya kung ano man ang kakalabasan ng mga nang-yayare sa buhay ko. Dapat ay makayanan ko, para sa sarili ko.

Tumulo ang luha niya, hindi lang sa pisngi kundi sa buong katawan. “Tandaan mo ‘yan, Dark.” “Kahit anong mangyari, hahanapin ko sila.” “Kahit umabot pa ‘ko sa dulo ng mundo… kahit mag-isa ako.” Napabuntong-hininga si Dark. At doon niya naramdaman—kung bibitawan niya ang sarili niya ngayon, pareho silang lulubog. “Hindi ka mag-iisa,” mariin niyang sagot.

Galit na galit niyang pinagbabaril ang lahat ng tauhan ni Alleyah. Tinakpan ko ang dalawang tenga ko nang marinig ko ang sunod-sunod na putok ng baril. I really hate ruthless people, deadly weapons, and dangerous lives. Hindi ko masikmurang tingnan ang mga nagkalat na dugo sa sahig. Napansin naman ni Nadivar na nahihirapan akong huminga kaya mabilis niya akong nilapitan. "Calm down, Vela. I'm here," malambing nitong sabi.