Death Race 2 Cast

'ไม่อยากเป็นแล้วเพื่อน ขอเลื่อนสถานะได้ไหม?' เมื่อเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กเริ่มคิดไม่ซื่อ ได้แต่เก็บงำความรู้สึกเอาไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ เพื่อรักษาสถานะความเป็นเพื่อนให้คงเดิม ทั้งที่รู้อยู่ในอกว่าเขาเริ่มคิดกับเธอมากกว่าคำว่า เพื่อน

Ini adalah kelanjutan cerita dari season pertama yang pernah begitu viral dan ramai. bercerita tentang kelanjutan hidup sakinah setelah kembali bersama suaminya, dan gangguan Kartika yang tidak pernah berhenti karena merasa sakit hati sakinah berhasil merebut kembali suaminya.

Menikah dengan pria yang baru ditemuinya dalam hitungan hari tidak masuk dalam bayangan dan juga pikiran Naila. Permasalahan dengan pria dari masa lalunya telah selesai tapi tidak dengan dokter yang dijanjikan sebuah jawaban, dan Naila tidak akan bisa menjawab apapun pada dokter tersebut yang tidak lain adalah sahabat sepupunya. Irwan menikahi Naila karena pertemuan pertama saat melamar kerja di cafe milik ayah Naila, pertemuan kedua tanpa sengaja membuat Irwan yakin untuk menikahi Naila. Kemudahan di dapat dengan kehadiran saudaranya yang memiliki hubungan dekat dengan keluarga Naila, saat itu juga Irwan memutuskan menikahi Naila dengan kesederhanaan ketika mereka liburan. Apa tujuan Irwan menikahi Naila? Cinta atau ada sesuatu hal lain? Bagaimana dengan masa lalu Naila?

Ils s’aiment comme on se noie : sans retenue, sans air, sachant que chaque vague les rapproche du fond. Leurs jours sont des nuits blanches, leurs caresses des batailles, leurs silences des aveux trop lourds. Puis un matin, sans un mot, elle part. Non par lassitude, mais par lucidité. Certains incendies sont trop beaux pour devenir des cendres. Elle emporte l’incendie entier dans sa poitrine. Une cicatrice à vif qui, désormais, éclaire toutes ses nuits. L’amour passe. L’intensité, elle, demeure.

อุปสรรคไม่อาจขวางกั้นพันธนาการระหว่างเขาและเธอ ด้วยจิตวิญญาณผูกกันอันเหนียวแน่น รัก ซื่อสัตย์ เชื่อใจ และศรัทธาในกันและกันทำให้พวกเขาต่อสู้สุดชีวิตเพื่อจะได้กลับมาครองคู่ และเพื่อทดแทนช่วงเวลาที่หายไป

Prologue: Moi: Mais papa enfin! Lui: N'insistes pas ma décision est prise. Moi: Tu n'as même pas essayer de m'écouter! Elle: Quand l'homme parle, la femme écoute et se tait. Moi: Maman!... 0_0... Je n'arrive pas à croire qu'elle soutienne la décision de papa. Qu'est-ce que je dis?... Elle a toujours été de son côté de toute fâçon. Mais j'espérais pour une fois qu'elle prenne ma défense vu les enjeux. Moi: comment vous pouvez prendre de telles décisions? Lui: Ce n'est pas à toi de décider ma fille mais à moi. Et j'estime que tu as trop fait l'école. Dans nos traditions la femme ne doit même pas y mettre les pieds mais toi tu y es allée alors maintenant c'est fini. Moi:...mais... Quoi? À cause de ces stupides traditions encore?...je ne sais même plus quoi dire, quoi faire pour les convaincre de me laisser continuer.

จากมาเฟียหนุ่มมาดโหด สายตาดุนิ่งราวกับยามรัตกาล ที่มองใคร คนนั้นเป็นต้องหลบสายตา แต่เมื่อชีวิตมาเฟียสุดโหดต้องเข้าโหมดมีลูก

I give up on my position as a higher-up in a listed company just so I can accompany my wife, Jennifer Hurley, to a rural area to carry out a cultural tourism project. I even help her secure subsidies from the government and transform that project into a state-recognized exemplary project. But the first thing Jennifer does right after becoming the main person in charge of the project is force me to quit. "I want to tender an application for this project to be recognized nationally. Unfortunately, as the main person in charge, my spouse isn't allowed to take on any roles in the business aspect. "Either you quit your job or get divorced. You should make your choice." I don't hesitate to quit my job on the spot. But after that, Jennifer has her assistant, Maurice Gould, take over my position immediately. Her reasoning is, "Young people know more about coming up with creative ways to promote cultural projects. Our project needs new blood." At the afterparty, Jennifer raises her wine glass and gives a grand speech on the project's success. It turns out that I'm the only one who gets kicked out after everything I've done.

Abductors bind me in a basement, subjecting me to the torment of dozens. Meanwhile, my husband, Evan Foster, dines by candlelight with his lover, Carmen Locke. My abductors grant me one chance to call for help, and I dial Evan's number. I'm certain he will come for me. I believe Evan would give his life for me, as he once vowed that his future held no meaning without me. Clinging to hope, I call the number etched in my heart. However, Evan scolds me for interrupting their date. "You think I'll come get you? Dream on. Maybe I'll bother to collect your body if you die out there." His words crush me, and I do die. Five days later, Evan stands before the autopsy table, grimacing at the mangled remains before him. Even as the police department's finest forensic expert, having dissected thousands of bodies, he condemns the killer's brutality. Yet, despite his cold dismissal of my desperate plea over the phone, he now wears a look of pity. Evan, if you knew these fragments belonged to me, would you still find me worthy of your compassion?

HER : I had to leave, i had my reasons. Leaving changed me. I had to forget my past, to adapt with my present, to face the future. I suddenly came back, but the problem is...I am different now. HIM : She left, without any reason, she didn't even say goodbye. Losing her changed me. I couldn't forget my past, my present stopped, i can't face the future. She suddenly came back, but the problem is...I am different now. We saw them fight, laugh, shout, cry. We saw them fall in love, we saw them get married and start on with their lives. But one man from her past -suddenly comes back- knocks on her door, enters her life and everything after goes downhill. Secret reveals, dreams get shattered, hearts get crashed, old wounds open again, and new scars start to show. They split apart, they hate , they change. And right now; they're not dead, yet still not alive. And the question stays; Will they ever get their love back, or will it just be the death of them both?