Small Depression Quotes Novels & Stories

"I had so much fun with you today, Ate Yvon. Thank you for visiting me. Nakaka depressed kasing mag-isa. I wanna go outside, meet new people, try new things. It must be really nice to meet and have friends with a lot of people, isn't it?" "Mas nakaka depressed makakilala ng maraming tao, Zia. Nakakatakot, nakaka drained saka uubusin lang nila yung bagay na kung ano ang makukuha nila sa'yo. After that, iiwan ka rin nila."

Out of curiosity, he looked up the information about depression for a few minutes. “So… It’s not curable,” komento niya bago muling tinuon ang pansin sa dalagang tulog. “It’s probably your karma for killing a lot of people. You have to get better, Laverna, so it will be more thrilling to hunt you down.”

Ayaw ng normal na tao ang hindi normal na tao. "Everyone has a chapter they don't read out loud, and that is depression." sabi niya habang hinihila 'yong isang upuan sa gitna ng stage at doon napaupo. "Ang mga taong depress ay hindi marunong mabuhay, ang alam lang nila ay kung paano mabuhay." Nakacross leg ito, nakayakap ang isa nitong kamay at ang isa ay hawak-hawak ang mikropono at 'yong awra niya ay para bang napaka confident niya. Walang bahid ng takot habang patuloy na nagsasalita.

Napakagat ako ng labi at umiwas ng tingin. "I-isang beses lang yun." Depensa ko. "Kira kapag kailangan mo ng kausap nandito lang naman ako, wag mo namang sarilinin yang bigat na nararamdam mo, kapag hindi mo na kaya wag kang mahiya na umiyak sa akin. Alam kong di pa naalis sa utak mo ang nangyari sayo at alam kong nararamdam mo pa rin ang pandidiri na ginawa sayo kaya naiintindihan kita, so please Kira labanan mo ang lahat nang yan, wag mong hayaan na umabot sa depression o nandun ka na nga?" Napailing ako at pilit na ngumiti.

At ngayon nga ay demoted pa ito. Sa kabila ng lahat, hindi siya nito sinisisi. Isa siyang napaka-mahinahon na tao. Naramdaman ni Maureen na mali ang kanyang pagkakaintindi sa dito noon, at sinabi niya, “Dapat sana ay mas maingat ako noon.” “Kalilimutan na lang natin 'yan, tapos na ang lahat, huwag mo nang isipin, kung hindi, madali kang madidepress.”

Hindi ko alam kung hangin ang kausap ko, sarili ko o si Lennox. "Depression is a killer, sweetheart. Kapag mahina ang loob ng isang tao parating ganyan ang nagiging option sa buhay." "Sana naisip niya ang mga bata. Nakakaawa na sobra. Mukha naman silang mayaman pero marami palang utang. Bata pa 'yong asawa niya. Anong edad kaya siya nag-anak kasi parang malalaki na rin ang mga bata."

Hindi yung ganito na kung kailan napuno na ako. I was in pain for a long time, no one listens, no one asked. Everybody assume that I am strong but deep inside I am dying. If not because of Lola Raquel I would have given up long time. Depression is not a joke, daily I have to fight it. It's slowly consuming my whole being. It's like a shadow that never left me. It's like someone is telling me something I am not. I was depressed because I always try to do everything just to please the people around me. I though if I do that they will learn to love me but that never happened. And then one day I woke up that I already bottled up and exploded.

Sagot niya naman. "You see, depression is a serious mental illness. Hindi natin masasabing okay sila just because they act normally, usually kasi they isolate their emotional problems from everyone kasi para sa kanila no one will be able to understand how they feel. So please check her from time to time. I suggest din na you stay in a calm place for the mean time, yun bang malapit sa dagat, o kung saan man that is peaceful. Kung makakahanap ka kaagad ay pupwede ka naming tulungan to transfer your wife there at mag in-patient na lang siya." Ani pa ng doctor.

Biglang naging seryoso at nagsalita gamit ang walang emosyong tinig. "I'm not depressed. Why? Cause I'm not." Muling ngisi nito. "What--" "I'll explain then." putol nito. "Depression is a psychological condition wherein a person feels everything too hard." panimula nito. Natigilan naman siya at napatitig. For a second, bigla niyang naalala ang sitwasyon nila noon sa kung saan nasa gilid lamang siya nito at tinatanaw lang ang pagsasalita nito tungkol dito.

Sinasabihan na naman ako ng doktor. "Hija kaya mo yan. Lumaban ka at wag ka papatalo sa utak mo. Ang depresyon ay hindi kahinaan. Ito ay sugat na hindi nakikita pero totoo. Hindi ka mahina dahil nahihirapan ka, Hershey. Mahina lang ang isip kapag pinipilit mong kayanin ito mag-isa." Malumanay na sabi ng doktor. Hindi ako nagsalita nakayuko lang ako habang nakikinig.