Depression Quotes Mga Nobela at Kwento

"Bakit ako pupunta sa ospital? Wala naman akong sakit! Ayos lang ako!" "Ms. Morgan, huwag mong kalimutan. May severe depression ka." Mapagkumbabang paalala ni Secretary Lyra habang may nakakalokong ngiti sa kanyang mukha. Ang depression ay sakit na kahit sino puwedeng magkaroon — pero sa tono niya, malinaw ang layunin: iparamdam kay Bree na hindi na siya mahalaga. Alam na alam ni Bree ang ibig sabihin nito. Wala siyang magawa kundi sumama, ngunit galit ang laman ng kanyang puso.

Umiling ang kaibigan niya kaya sinipa niya ito "Sabihin mo na." Umiling lang ito at inihilig ang ulo sa sandalan ng sofa "Baka gilitan mo nanaman ang sarili mo." Umirap pa ito. Kung tutuusin ay parang nang aasar lang ang kaibigan niya, pero seryoso ang sinasabi nito, ilang beses niya na bang pag patayin ang sarili dahil sa depresiyon na nararamdaman niya?

P'wedeng maabuso ng mga nasa posisyon and too much power leads to abusing it. "Sayang naman kung magsasara. Ang boring na nga ng lockdown, magpapasara pa sila ng libangan natin. Anong gusto nila? Patayin tayo dahil sa depress?" inis na tanong ni Misty. "Huwag ka mag-self-diagnose about depression na kapag nagoover think ka ay depress ka na. Unless otherwise you consulted a professional and he said that you're depressed," mahinahong paliwanag ko.

Depression. Nang marinig ang salitang ito, biglang nagbago ang mukha ni Felipe. "Sinasabi mo na namatay ang mga magulang ko dahil sa depression?" "Tama." Tumango si Old Master Whitman. "Noon pa mukhang mapagkumbaba, magalang, at mabait ang pakikitungo niya sa iba, ngunit sa katotohanan, may depression na siya noong mga oras na iyon. Kahit ang pag-inom ng gamot ay hindi nakatulong sa kondisyon niya. Matagal nang alam ito ng nanay mo. Pero hindi nila ito sinabi sa tatay namin para hindi siya madismaya. Hanggang sa isang araw, di na makumbinsi ng tatay mo ang sarili niya. Habang papunta sa kompanya, dinala niya ang nanay mo at ibinangga ang kotse sa gusali, kaya nagkaroon ng car crash na ikinam

Biglang naging seryoso at nagsalita gamit ang walang emosyong tinig. "I'm not depressed. Why? Cause I'm not." Muling ngisi nito. "What--" "I'll explain then." putol nito. "Depression is a psychological condition wherein a person feels everything too hard." panimula nito. Natigilan naman siya at napatitig. For a second, bigla niyang naalala ang sitwasyon nila noon sa kung saan nasa gilid lamang siya nito at tinatanaw lang ang pagsasalita nito tungkol dito.

Pumikit naman ako. Ganito pala ang pakiramdam kapag depress ka. Siguro nga depress na ako ngayun sa mga nangyari sa amin. Ipinikit ko ang aking mga mata. Nakikita ko ang aking sarili na umiiyak. Ipinilig ko ang aking ulo. Bakit parang may nagbago sa akin. Bakit pakiramdam ko ang lungkot ng buhay ko? HIndi ko na nakikita ang aking sarili na masaya. Siguro kapag mawala ako hindi naman papabayaan ni Luther ang mga anak namin. Total naman parang hindi na nila kayang mabuhay na hindi kasama ang kanilang ama. Mukhang hindi na ako kailangan pa ng lahat. Mukhang kailangan ko ng sumuko.

“Ngayon ko lang lubos na naintindihan kung bakit nagkaroon ng depresyon si Miss Ria De Leon, pamilyang gaya ninyo, paano siya magiging masaya?” May ngiti ng paghamak sa kanyang labi. Hindi na siya nakipagtalo pa, sa halip ay diretso niyang sinabi... “Akala ba ninyo, dahil patay na si Miss Ria De Leon ay wala na siyang boses? Siya ay tulad ng araw kahit hindi na siya makapagsalita, patuloy pa rin siyang nagbibigay liwanag sa mundong ito.” Tumingin si Dok Marquez sa likod ng entablado. “Lumabas na kayo.”

Frank. For five days, I have been suffering from depression. Hindi ako makatulog at walang maayos na kain. Kapag nagf-flash ang mukha ni Grellen sa isip ko, bigla na lang akong umiiyak at gano'n routine ko sa magdamag. Ang umiyak at lunurin ang sarili sa kalungkutan. For the nth time, muli kong pinindot ang intercom na konektado sa quarters ni Grellen. Walang sumasagot. Instead, I heard his voice at the back of my head, like an echo.

Kung ano-anong mga karanasan ang ngayon niya lang naramdaman sa talang buhay niya. At masasabi niya na halo-halo ang naging emosyon niya sa mga bagay na iyon. Na hindi naging madali sa kaniya na malampasan ang mga iyon. Dumating siya sa punto na hirap siyang tanggapin ang paglipas ng araw, o ang pagdating nito sa kaniya. Madalas siyang makaramdam ng depression–hindi iyon biro para kay Celine at alam niyang gano’n din sa mga nakakaranas no’n. Gabi-gabi siyang umiiyak, araw-araw siyang nasasaktan, nanawa at tila napapagod.

"Tatlong global limited sports cars na ang nabili ko, nakipag-inuman na rin ako sa apat na baabeng socialite sa isang mamahaling bar, naka ilang milyon na rin ako sa pagbili ng lahat ng mamahaling alak na nilaklak ko mula umaga hanggang hatinggabi... Tapos ngayon naiisipan ko na namang magbukas ng panibagong bar... Bakit ba hindi pa rin maalis ang depresyon ko? Bakit ba nasasaktan pa rin ang puso ko? Ganito ba talaga kapag in-love? Sobrang sakit!" "Hindi ka depressed. May sakit ka na siguro sa utak. Ang mabuti pa, pumunta ka sa hospital at magpacheck up ka. Huwag mo akong iniistorbo." Dahil sa tawag na iyon ng kaibigan, pati tuloy si Brandon ay nakaramdam ng depresyon. Nang ibababa na niya a