Depression Quotes Novels & Stories

Kung hindi n'ya tinulongan ang kan'yang sarili na makaahon mula sa pagkakalugmok siguro ay tuloyan na s'yang nabaliw dahil sa sobrang pag-iisip at depression. Mabuti na lang at magaling ang doctor n'ya at may pera ang kan'yang pamilya para ipagamot sa kan'ya. Umabot ng ilang taon ang kan'yang pagiging miserable at kung kailan handa na s'yang mag move at kalimutan ang lahat ng mga mapapait na nangyari sa buhay n'ya ay s'ya namang pagpakita ni Audrey sa kan'ya.

Umiling ang kaibigan niya kaya sinipa niya ito "Sabihin mo na." Umiling lang ito at inihilig ang ulo sa sandalan ng sofa "Baka gilitan mo nanaman ang sarili mo." Umirap pa ito. Kung tutuusin ay parang nang aasar lang ang kaibigan niya, pero seryoso ang sinasabi nito, ilang beses niya na bang pag patayin ang sarili dahil sa depresiyon na nararamdaman niya?

Biglang naging seryoso at nagsalita gamit ang walang emosyong tinig. "I'm not depressed. Why? Cause I'm not." Muling ngisi nito. "What--" "I'll explain then." putol nito. "Depression is a psychological condition wherein a person feels everything too hard." panimula nito. Natigilan naman siya at napatitig. For a second, bigla niyang naalala ang sitwasyon nila noon sa kung saan nasa gilid lamang siya nito at tinatanaw lang ang pagsasalita nito tungkol dito.

Pumikit naman ako. Ganito pala ang pakiramdam kapag depress ka. Siguro nga depress na ako ngayun sa mga nangyari sa amin. Ipinikit ko ang aking mga mata. Nakikita ko ang aking sarili na umiiyak. Ipinilig ko ang aking ulo. Bakit parang may nagbago sa akin. Bakit pakiramdam ko ang lungkot ng buhay ko? HIndi ko na nakikita ang aking sarili na masaya. Siguro kapag mawala ako hindi naman papabayaan ni Luther ang mga anak namin. Total naman parang hindi na nila kayang mabuhay na hindi kasama ang kanilang ama. Mukhang hindi na ako kailangan pa ng lahat. Mukhang kailangan ko ng sumuko.

"Nakipag- ugnayan ako sa isang doktor sa ibang bansa para kay Jun. Balita ko kaya nilang ganap na gamutin ang depression." Napatawa ng mariin si Tammy, "Paanong hindi ko narinig ang tungkol sa mga doktor na kayang ganap na gamutin ang depression noon? Maliban sa gamot at pagkontrol sa emosyon ng isang tao, walang ibang lunas. Kung ang doktor na nahanap mo ay napakahusay, siya ay sikat sa mundo. ." Sabi ni Hilda, "Maraming bagay na hindi mo pa naririnig. Kung alam mo ang lahat, sikat ka rin sa mundo."

“Ngayon ko lang lubos na naintindihan kung bakit nagkaroon ng depresyon si Miss Ria De Leon, pamilyang gaya ninyo, paano siya magiging masaya?” May ngiti ng paghamak sa kanyang labi. Hindi na siya nakipagtalo pa, sa halip ay diretso niyang sinabi... “Akala ba ninyo, dahil patay na si Miss Ria De Leon ay wala na siyang boses? Siya ay tulad ng araw kahit hindi na siya makapagsalita, patuloy pa rin siyang nagbibigay liwanag sa mundong ito.” Tumingin si Dok Marquez sa likod ng entablado. “Lumabas na kayo.”

Frank. For five days, I have been suffering from depression. Hindi ako makatulog at walang maayos na kain. Kapag nagf-flash ang mukha ni Grellen sa isip ko, bigla na lang akong umiiyak at gano'n routine ko sa magdamag. Ang umiyak at lunurin ang sarili sa kalungkutan. For the nth time, muli kong pinindot ang intercom na konektado sa quarters ni Grellen. Walang sumasagot. Instead, I heard his voice at the back of my head, like an echo.

"Grabe ka pala mag-judge ng isang tao 'no?" "Pinapatawa lang kita, Klara kasi nga malungkot ka," sabi nito na seryosong nakatingin sa akin. "Some people seem upbeat and cheerful, but inside they are struggling the symptoms of depression. Like you, you may look happy outside, but broken inside." Napatda ako sa sinabi nito. Lahat ng sinasabi niya may sense. Parang totoo. I mean, totoo. "P-Paano mo nasabi?"

Napahinga akong malalim na hinarap ito at tinapik sa balikat. "Malalagpasan din ni Tita 'yan, Dos. Ako nga na galing sa depression ay nagawa kong talunin," mapait itong napangiti at napatango-tango. "Iba naman kasi 'yong sayo, Kuya. Kasi ikaw. . . ginusto mong labanan at bumangong muli. Pero si Mommy? Wala eh. Mukhang sumuko na," mapait nitong sagot.

Ngiting totoo pero halata din sa mga mata niya ang pagod. “Kung iniisip mong baliw ka dahil dadalhin ka naming doon, you’re wrong Monica. Dadalhin ka namin doon para magamot ka, ang depression ay hindi basta sakit, alam mong pwede kang mamatay. Hindi sa virus, kundi sa sarili mong iniisip,” tumingin ako sa kamay naming ni tita. Parehas sila nang kamay ni mama, pero ang sa kanya ay mas malambot pero maugat.