Depression Quotes Mga Nobela at Kwento

Hindi yung ganito na kung kailan napuno na ako. I was in pain for a long time, no one listens, no one asked. Everybody assume that I am strong but deep inside I am dying. If not because of Lola Raquel I would have given up long time. Depression is not a joke, daily I have to fight it. It's slowly consuming my whole being. It's like a shadow that never left me. It's like someone is telling me something I am not. I was depressed because I always try to do everything just to please the people around me. I though if I do that they will learn to love me but that never happened. And then one day I woke up that I already bottled up and exploded.

Tipid na sabi ko sa mahinang tinig. "A depression is hard to fight, Iha. I'm just here to guide you and talk to you, but you're still the one who can help to regain yourself." Ngumiti siya ngunit hindi ko ginantihan iyon. "What if I can't? Magiging... baliw ba ako? Hindi ba ako matatahimik hanggang sa magawa kong kitilin ang buhay ko?" Lumunok ako at naging malikot ang mga mata ko.

"Nakaligtas ka ng ilang beses sa kamatayan at gusto mong kitilin ang sarili mong buhay? Instead of doing that why don't y--" "What do you know about depression? Dumating ka na ba sa point na hindi mo na kayang pasanin lahat ng hirap sa buhay? Kung naranasan mo na ang maghirap kagaya ko ay baka hindi mo masyadong dinibdib dahil wala ka namang pakialam sa ibang bagay bukod sa sarili mo. Not everyone is like you. Not everyone can endure so much pain and pretend that everything is fine."

Niyakap siya ng ama gamit ang isang braso lang. "Mahal din kita, 'Pa." Kinahapunan, nagbihis sila upang pumunta ng simbahan. Nasa harap nila ay isang pastor. "Sabi nga ni Bro. Eli Soriano, ang mga taong nade-depress ay ang mga taong ayaw sumunod sa Diyos," sabi ng pastor. Napatingin saglit si Rowan sa anak na seryosong nakikinig. "Kasi kung susunod ka sa Dios, napakalayo sa’yo ng depresyon. Ang nade-depress, walang pag-asa. Ang sumusunod sa Dios, palaging may pag-asa. Dahil mayroon siyang Dios sa buhay niya na makakagawa ng bagay, na para sa iba, imposible. Mayroong panahon ng pangangailangan tayong hinaharap, pero may makakatulong sa atin kung lalapit tayo sa luklukan ng biyaya ng Dios. Dah

Unlike sa akin na hindi ko alam kung hangang saan ang kailan ang kaya kong maitulong. Lalo na ngayun at nagpapakita ng senyales ng depression si Amber. Alam ko din sa sarili ko na hindi ko siya kayang bantayan bente kwatro oras. Paano kung sa sobrang lala ng depression na nararamdaman sa sarili nito ay hindi na nito makontrol ang sarili at makagawa ng isang malaking pagkakamali. Like iyung bigla na lang niyang saktan ang sarili niya Sa naisip kong iyun, lalo tuloy bumigat ang pakiramdam ko. Ayaw kong isuko si Amber kay Uncle Lucian pero kung hindi ko gagawin iyun baka lalo itong mapahamak.

Tahimik akong nakinig habang patuloy siyang nagsasalita. "And sometimes," he added, "the people who feel the loneliest are the ones trying hardest to give light to others." That hit me harder than I expected. Parang may biglang tumama diretso sa dibdib ko. I looked away quickly. "Ang lalim mo naman tonight." "Sleep deprivation," he answered confidently. Napatawa ako nang mahina. Then after a few seconds, I asked quietly— "What if stars get tired too?" He looked at me.

I can remember my Professor once mentioned that white sands can cure depression. "If you're going through hell, isama mo ako," sinseridad na sabi n'ya. "Ayokong lumubog kang mag-isa, gusto ko kasama mo ako." doon lang s'yang lumingon sa 'kin. "Para kapag nalunod ka, iaahon ulit kita." Kinuha n'ya ang kamay ko at saka ito pinisil. "I miss seeing you wearing your ring," He whispered.

halos ibulong niya na may panlalait. Diretso ang tingin niya sa akin. Muli siyang sumandal sa kanyang upuan. “Hindi ko pinagsisisihan ang kahit ano,” dugtong pa ni Victoria. Walang pag-aalinlangan. Walang panginginig sa kanyang boses. “Hindi rin ang pagkamatay ng daddy mo.” Tumigil ang paghinga ko. “Depresyon,” dagdag pa niya. “Mahina siya. Ang dali lang niyang sirain”

But my family never give up on me, they make sure that i will never like my ate. At ako ginawa ko ang lahat para lang patunayan sa kanila na malakas ako at hindi magiging mahina. I still remember what my ate told me before she died, she is happy and i know how grateful she is that day. Nagpaalam na pala ito na hindi mo man lang napansin, she said to be grateful to the people who save us from hell. Anxiety and Depression is not a joke condition, ang dalawang ito ang hindi ko pinapasok sa isip ko kaya alam ko na malakas ako.

Paano ko sisimulan? "Depression is being colorblind and constantly told how colorful the world is." Tama. Ganiyan nga. ••• TBC.