Diary Everyday Life Novels & Stories

Hangang sa tuluyan na nga siyang tumayo at lumabas ng silid. “Sean!” Sa may bintana siya pumuwesto. Hinarangan niya ang sinag ng araw. Binuklat na nga niya. Pumasok na ako ng silid. Nilock ko at napakagat na lang ako sa unan. Iniisip ko kung ano ang mga nakusulat doon. Haist. Ako pa naman yung gumagawa ng Diary na parang scrap book. Pati na lang yung balot nang Candy na pinagkainan ng Crush ko, pinupulot ko pa. Lagot ka ngayon Carl.

Para bang naging ordinaryo na lang ang lahat, pati ang bawat paglipas ng isang araw na hindi kami magkatabing natutulog sa kama o magkasabay na kumakain sa harap ng hapag-kainan ay parang normal na lang din sa aming dalawa. Magluto, malinis, magligpit, maglaba at mag-abang sa pagdating niya ang naging ikot ng buhay ko sa pang-araw araw na lang na ginawa ng Diyos. Nakakainip, oo. Lalo na't napakatahimik ng buong bahay kapag ako lang ang mag-isa roon sa loob. Kaya madalas ay lumilibot na lang ako sa labas upang libangin ang aking sarili o 'di kaya naman ay pupuntahan ko yung madalas naming pinagtatambayan nuon.

Ang bawat yapak niya habang paakyat sa silid ay parang tinig ng isang tanong na hindi pa nasasagot — mga pangalan at kuwento na paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isip. Pagkapasok niya sa kwarto, dumiretso siya sa banyo. Ang malamig na tubig mula sa shower ay dumaloy sa kanyang balat, pinapawi ang mga pagod na iniwan ng maghapong pakikisalamuha. Ngunit kahit gaano siya magpikit at huminga nang malalim, hindi maalis sa kanyang isip ang mga linyang nabasa niya noong nakaraang gabi sa lumang diary ng lola ni Quen — ang mga luha na bumakat sa pahina, ang mga pangalang muling nabuhay sa kanyang alaala.

Pandagdag ipon ko pa iyon. Nagtatakbuhan ang mga bata sa kalsada habang tinatahak ko ang masukal na daan papunta sa amin. Masayang naglalaro sila sa tabi ng kalsada. How simple this life really inspiring is, beautiful. Pero kung tawagin squatter life. Hindi maganda para sa iba. Kumain nang isang beses sa isang araw. Matulog sa mga barung-barong at gumising kinabukasan. That's how our lives revolves everyday.

“Ano yan, Mahal ko?” “Ah ito? Lumang diary ko yan, mahilig kasi ako magsulat tungkol sa nangyayari sa buhay ko araw-araw noon kaya lang madalang ko na ngayon gawin kasi busy. Pumunta kasi ako doon sa luma kong kwarto, hindi ko nga ine-expect na nandoon pa eh.” paliwanag ni Cassandra. Diary. She likes documenting her life too. Habang tumatagal she’s getting more like Katrina. Naalala kong mahilig din sa diary si Katrina noon. Nagsusulat siya sa ilalim ng puno ng mangga sa Mansyon.

Ang buhay sa palasyo , hindi madali para sa akin.I was constantly bombarded with activities.If i have known to be a part of it in this lifetime i still don't know how much of it should be allowed to see every single day.The whole world seems to get bigger every passing day and it seems like i am not really doing anything for me to call this one a living ,it is a broken dream formed with a lot of responsibilities.

"Wala siya dito, umalis na siya at hindi ko alam kung saan nagpunta. And please bro, alamin mo nga muna kung anak mo talaga 'yan. Baka mamaya niloloko kana naman. Pinatira mo pa diyan, hindi mo alam kung gaano 'yan kasakit para kay Cherry." Sa sinabi ng kaibigan ko ay doon ako nahimasmasan. Tama siya napaka-tanga ko at hindi ko ginagamit ang utak ko. Umiyak ako na nagsisi sa ginawa ko. May nakita akong notebook sa may ilalim ng unan niya. "My daily diary." Basa ko sa unang pahina.

Tumingin-tingin pa ako sa gallery nya at may napansin nanaman akong video si Trix na may hawak sa guitar. Pipindutin ko na sana para eh play kaso yung isang daliri ko eh accidenteng napindot yung back, pipindutin ko na sana yong gallery ulit ng... Woah diary, may app syang diary... Napangisi ako, ano naman kaya ang laman nito...? Ang tamad nya talaga eh no? Yung ibang babae nga sa notebook nag susulat ng diary tapos sya sa cellphone lang. Sobrang tamad talaga my gosh Trixie kailan ka ba mag babago huh!

pasigaw na tugon nito Pag katapos ng pangyayari na iyon naligpit nalamang ako ng aking silid at nag sulat ako sa aking diary notebook simula elementry nasusulat na talaga ako sa diary ko lahat sinusulat dahil hindi rin ako pala kaibigan at hindi ko na rin halos mabilang kung nakailang notebook na ako siguro 15? 17? every year nag papalit ako ng diary notebook kapag minsan binabasa ko yung iba na realized ko every year, every version of me, hindi ako nag sisisi sa mga pag kakamali na nagawa ko dahil kung hindi yon nangyari sa buhay ko siguro ibang tao ako ngayon at sobrang laki ng pag sasalamat ko sa youngerself ko kasi nagtuto siya mag sulat sa diary sobang laki ng naging impact sa akin ng p

Kahit anong hirap ng trabaho, kaya niyang gawin makakasama at makikita lang niya si Angge! Binuksan niya ang drawer na nasa gilid lang din ng kanyang kama at mula doon, inilabas niya ang kanyang diary. Yes! May diary siya. Isinusulat niya ang bawat masasaya at mahahalagang pangyayari sa kanyang buhay at ang makilala si Angge ay isa sa pinakamahalagang pangyayari sa kanyang buhay na hindi niya dapat nalilimutan kailanman.