Diary Everyday Life Novels & Stories

"Hali ka na, sumabay ka na sa amin." Lumipas ang araw na nasa bahay lang si Nelvie. Sinulat niya sa kaniyang diary notebook ang nangyari sa araw na iyon. Lagi niya naman ginagawa iyon. Sinusulat niya ang mga kaganapan sa buhay niya. Pero hindi na araw-araw.

Dear Diary, This is it, diary. Hello na rin. Oo, ginaya ko na rin ng husto si Mr. Ryder King o si Kuya Ravi. Gusto ko na ring gumawa ng sarili kong diary. Gaya nung kaniya, tungkol lang din sa XXX world ang isusulat ko dito.

Mas mabuti na nga lang rin siguro ang ganoon dahil malalagay lang sa alanganin ang buhay niya kung totoo nga ang lahat ng nakasulat sa diary na nabasa namin kanina. Problema ko ito kaya ako lang ang makakatulong sa sarili ko. Huminga ako ng malalim at binaba ang iniinom ko. Kinuha ko ulit ang diary at nagbasa doon. September 25, 1995 Nuevo Pacto

Lahat ng naiisip niyang gawin, naiisip rin nito at laging isang hakbang ang lamang sa kanya. Pagkapasok ni Audrey sa kwarto ni Harvey, agad niyang hinanap ang diary ayon sa sinabi nito. Natagpuan niya ang lumang diary na may dilaw na pahina, ang pinakaunang diary niya sa buong buhay niya. Mabilis niyang binuklat ito at inisa-isa ang mga pahina. Hanggang sa mapadako siya sa isang pahina na may isang linya lang ng sulat.

o kahit “Namiss kita.” Pero gabi-gabi rin siyang bigo. Muling binuksan ni Tatiana ang kanyang diary. Dear Diary, Hindi ko na alam kung nasaan ako sa buhay niya. Dati, ako ang mundo niya. Ngayon, pakiramdam ko, parang wala akong lugar kahit sa anino niya. Pilit kong iniintindi, pero paulit-ulit na lang ang sakit. Saan ba ako nagkamali? O sadyang hindi lang talaga ako sapat?

wika ni Tita matapos niyang magkuwento. "Nasawi rin po pala kayo sa pag-ibig noon. Nakakatuwa lang po kasi medyo naaalala n'yo pa po 'yon," wika ko. "Oo naman, buhay pa kasi 'yung diary ko na 'yon sa may sisidlan ko. Hindi pa nga diary ang tawag d'yan noon, basta nagsusulat lang din ako sa notebook ko ng mga bagay na gusto kong isulat," tugon niya.

Maingat akong bumaba ng kama na sinikap na hindi makagawa ng kahit na ano'ng tunog o ingay na pwedeng ikagising niya. Lalabas na sana ako ng kuwarto ko upang uminom ng tubig dahil parang nanunuyo ang aking lalamunan. Aksidente kong nakita ang nakabuklat na kuwaderno sa tabi ni Mj at dala ng kuryusidad ay kinuha ko. Bumungad sa akin ang nakasulat sa unang pahina na "My Diary." Interesado kong binuklat ang mga pahina ng notebook. Mas pinagtuunan ko ng pansin ang huling sinulat ni Mj.

Hindi ako naniniwala na ganoon. [Sinasadya ko siguro to, Madeline. Sinasadya mo to para hindi kita makalimutan at para ma-miss kita habangbuhay. Tuso ka, pero hindi mo ko maloloko, Madeline…] Isa itong diary. Hindi niya alam kung kaninong diary ito, pero nakita niya ang pag-aalinlangan at sakit sa bawat salita. Pagkatapos mapahinto ng ilang sandali, pinindot niya ang sumunod na document.

"Take it. Read it when you need context. It helps." Tinanggap ko ang diary na may bahagyang pag-aalinlangan. Binalot iyon ng kahoy na parang may proteksyon. Nang buksan ko, nakita ko ang sulat sulat ng isang batang lalaki na nagsasabing natutong magbilang at mangarap kahit maliit ang pera. May mga simpleng sketches ng bukid at ng mga ngiti ng tao.

Kung tratuhin siya parang hindi siya natulog sa condo nito ah. ‘Iba talaga ang topak ng lalake'ng to, tch’ Hindi niya nalamang pinansin ang malamig na pakikitungo nito sa kanya. "Here is your schedule book, planner and diary," pukaw sa kanya ni Ms. Rodriguez at inabot sa kanya isa-isa ang makakapal na notebook. "Diary?" nagtatakang tanong niya. "Yes. Isipin mo na lang na estudyante ka tapos isusulat mo lahat ng mga nangyari sa loob ng isang araw"