Diary Everyday Life Novels & Stories

Inayos ko na den yon at isisirado na sana pero may napansin akong isang notebook na may nakasulat pa rito na 'Diary' Dahil na curious ako at kinuha ko yon at tinignan ng mabuti. "Diary? Ano to? Display lang ba sa cabinet nya o sinusulatan nya to?" Takang tanong ko sa sarili. In-open ko yong notebook at may nakasulat don. "Dear diary," basa ko sa unang sulat pa lang at itutuloy ko na sana ang pagbabasa pero naisip kung ibalik nalang ito kung san nakalagay kanina. Na realize ko lang na hindi sakin ang notebook na yon kaya ba't ko babasahin at pakikialaman? Kung ako si Xander magagalit ako dahil may nakialam sa gamit ko ng walang permiso, siguro kung ibang gamit pa yon ay okay lang pero kase di

" Dagdag pa nito. Natouched sya sa sinabi ng tiyahin niya. Tumatak sa puso't isipan niya ang mga sinabi nito. Nang gabing nang magkahiwalay sila ng tiyahin niya at nang makauwi ay agad siyang sumampa sa kanyang kaman, kinuha niya kaagad ang pinakaiingatan niya na Diary. Marami siyang dapat ikwento dito. Kinuha ni Dianne ang Pink na personalized notebook sa kanyang bag. Dala-da niya ito kahit saan siya magpunta.

Para naman kahit papaano maibasan ng kahit kaunti ang bigat na nararamdaman ng puso ko Mahilig ako sa ganito noon pa man. Naalala ko pa nga na sa tuwing umiiyak ako, isinusulat ko sa aking notebook ang mga kaganapan kung bakit ako umiiyak noon. Ito ang gagawin ko ngayun, isusulat ko dito sa isang kapirasong papel ang ginawa ni Madelyn sa akin kahapon at ang ginawa ni Elijha sa akin kagabi na para bang isang diary.

Nilapitan ko 'yon at pinulot upang tignan. "Life," basa ko sa nakasulat dito. Nang buksan ko ito ay nakita ko ang mga sulat. Meron itong petsa at nakasulat doon ang nangyari. Diary ba ito ni witch? Dahil pumasok na rin sa sa akin ang kuryosidad na basahin ito ay tinabi ko na kaagad ito sa 'kin. Mag-aayos at maglilinis muna ako para mabasa ko ito sa kwarto.

Damian ang sarap mo sigurong humalik kahit sa totoong buhay. Iyon ang nakatala sa kanyang diary kaya parang ayaw na tuloy niyang lumabas ng silid niya. Nahihiya siyang mag pakita sa asawa, kung bakit ba naman kasi natanong tanong ko pa ito ng ganoon. Sinabunutan niya ang sarili sa sobrang inis at kahihiyan kahit na ba mag asawa na sila ngayon ay nakakaramdam pa rin naman siya ng hiya dito.

Minsan, kapag napapagod siya, hinahawakan niya ‘yon — paalala na kahit saan siya mapunta, hindi niya kailangang kalimutan kung saan siya nagsimula. “Good morning,” sagot niya, “Let’s make today warm, kahit malamig ang simoy ng October.” Pagkatapos ng lunch service, umupo siya sa sulok ng café, may hawak na notebook. Doon niya sinusulat ang mga bagong recipe, pati mga ideya sa buhay — minsan quote, minsan pangarap.

sagot naman niya rito. Pagkatapos ng mahabang usapan at paliwanagan ay may mga sinagutan siyang papel. May mga itinuro itong ehersisyo at payo sa kanya na gagawin niya araw-araw. Nag-iwan pa ito ng note para hindi niya makalimutan. May iniwan pa ito sa kanyang diary pad kung saan niya isusulat ang mga daily activities at ano mang saloobin niya.

Siya iyong tinutukoy ni Ahzik sa akin na kasabwat ni Leigh noon para palabasing may nangyari sa amin ni Leigh? Tiningnan ko pa ang iilang mga bagay na nakalagay sa loob ng bedside table ko at may nakita ako doong isang diary na may kalumaan na. "Naaalala ko pa na palagi kang nagsusulat sa diary na iyan dahil sa sobrang paghanga mo noon kay Leigh." nakangiti ngunit may halong lungkot na saad ni Mama habang pinagmamasdan niya akong buklatin ang hawak kong lumang diary.

" Dear Diary," Malungkot ako sa gabing ito at hindi ko maintindihan kung bakit. Basta ang alam ko lang parang masama ang loob ko at hindi ako makatulog sa kakaisip ng dahilan. Nakita ko sina Enemy at Pia na naghahalikan sa labas ng bahay ngayong gabi. Hindi ko alam kung bakit parang nasasaktan ako. Umiiyak ako ng walang dahilan at naaalala ko lahat ng masasayang pangyayari sa buhay ko mula ng makilala ko si Enemy. Sana bukas ay hindi ko na maramdaman ito dahil ang hirap nalilito ako. " Serenity...."

Pakiramdam niya ay medyo kakaiba ang text message nito, ngunit hindi niya mawari kung bakit. Ibinaba ni Debbie ang kanyang telepono sa kama at dahan-dahang lumapit sa kanyang maleta. Inilabas niya ang isang naka-lock na notebook. Diary niya iyon. Mula noong high school, nakaugalian na niya ang pag-iingat ng isang talaarawan bilang isang paraan ng pag-alis ng kanyang stress at pagpapahayag ng kanyang nararamdaman. Maging ito ay kaligayahan, kalungkutan, o sakit, itatala niya ito sa kanyang talaarawan.