Diary Everyday Life Novels & Stories

Kinuha ni Jandy ang kaniyang diary dahil magsusulat ito. Dear: diary, It's been a while since nagsulat Ako at ito nanaman ulit ako nagsusulat, well wala naman kasi ako ibang mapagsasabihan ng mga nangyayari sa buhay ko kundi sayo lang diary. At alam mo ba diary wala na si Ethan(evil laugh) at alam kung pinaghahanap na siya well I don't care mamatay silang kakahanap sa wala dahil hinding hindi na nila makikita si Ethan "bwahahahaha," at alam ko na kung sino ang isusunod ko kay Ethan , na eexcite tuloy ako. I know mali itong mga pinaggagawa ko at labag sa batas ang kumitil nang buhay pero kung ganito naman kasaya ang mararamdaman ko then be it . It's be a gonna big show baby.

“Hah…” Malalim ang buntong-hininga ni Raina habang ibinababa ang librong hawak niya. Kahit gaano niya kagusto ang pagbabasa, nakakapagod din pala kapag halos isang linggo ka nang walang ibang ginawa. Napatingin siya sa kisame, bahagyang napangiti. “Should I do something else?” Ang totoo, kung bakit siya agad naka-adjust sa buhay sa loob ng mansyon ay dahil sa isang bagay, ang diary ng ate niyang si Reina.

Tumigil siya, parang hindi kayang tapusin ang pangungusap. Lumapit si Anikha at maingat na hinawakan ang kanyang kamay. Hindi ito nagbigay ng mabilis na payo, hindi rin ito nagpakita ng panghuhusga. Bagkus, tumingin lamang ito sa kanya nang diretso. “Don’t worry,” wika ni Anikha sa malumanay na tinig. “I can be your human diary.” Napatingin si Cressida dito, sandaling natawa sa kabila ng bigat na nadarama. “Human diary?”

At kesa walang gawin ay nagpasya ako ng kunin iyong diary at simulan nang basahin iyon. I started on the very first page. Nakasulat lang doon ang unang araw nila ni Dim sa bahay nina Tito Rick at Tita Fely. Ito ang unang araw na nagkaroon na sila ng pamilya. He wrote on the diary how happy he was.

Ano naman kayang seryusong pag-uusapan namin. Pagkatapos kong maligo at magbihis nahagip ng mata ko ang diary ko sa bedside table Ito ang karamay ko lalo sa panahon ng pangungulila ko sa aking mga magulang na yumao. .Minsan ko nalang masulatan ang diary kong ito malamang kong wala lang seryusong usapan ngayon. masusulatan ko na naman ito. No, mamaya madadagdagan na naman ang laman ng pahina mong kailangan mong i keep. Bye for now balikan kita mamaya.

Nang mabuksan niya ang tila diary app ay kita niya ang napakaraming sulat na lahat ay sulat para sa kaniya. “Dear Hon,” iyun ang lahat ng nakasulat sa bawat page at may date din kung kailan niya sinulat. Kung babasahin niya ang lahat ng ito baka abutin pa siya ng maghapon dahil 6 years ago na ang iba. Sinimulan niya ang pagbabasa sa pinakamatagal ng sulat.

Hindi naman bawal punuin ng halaman ang terrace, wala namang pinagbabawal ang may-ari nitong building. Pagkatapos doon, nag-print na ako ng mga picture ko kanina para idikit sa journal ko. Doon, sinusulat ko ang mga nangyayari sa akin araw-araw. Bilang author at mag-isa lang muna sa buhay, magandang pagkalibangan ang pagjo-journal. Maya maya, magluluto na dapat ako ng dinner ko nung makatanggap ako ng email. Umilaw ang screen ng cellphone ko kaya agad ko itong tinignan.

Ang totoo gusto pa sana niyang makipagkwentuhan rito, pero dahil nakita niya na busy na ang best friend niya sa pagbabasa ay minabuti nalang niya ang manahimik narin. Ang diary niya ang napagtuunan niya ng pansin. Gusto na sana niyang magkwento doon ngayon pero dahil nga nasa klase pa sila ay minabuti niyang huwag nalang muna. Kunsabagay, lahat naman ng magandang nangyari ngayong araw ay hindi niya makakalimutan kahit ano pa ang mangyari kaya naman mas pinili niya na ipasok na sa loob ng kaniyang bag ang kaniyang diary.

At darating ang araw, sila ang magmamakaawa. Ilang gabi na akong hindi mapakali simula nang mabuksan ko ang journal ni Seraphina. Hindi siya diary ng isang babaeng mahina o pa-victim. Hindi siya sulat ng isang iyaking sosyalera na hindi makakuha ng atensyon ng asawa niya. Hindi. Ito ay war journal. Isang tahimik pero desperadong laban para mabuhay.

Magkapatid sila pero magkaiba ng apilyedo. Lahat ng alam ko ay nabasa ko sa diary ni Haether.Ang diary na ito ay laking tulong sa akin dahil kung wala ito ay hindi ko malaman ang mga buhay ng mga taong nagmahal sa katawan kung saan ako ngayon.