Disabled People Who Became Successful Novels & Stories

"Yes Payne, Tita Ayla is right, we want to show to the world how blessed we are to have you in our lives, that God gave us a special human being to make our lives more meaningful, and kapag naging successful ang vlog mo, baka makahanap tayo ng opportunity para makapagtayo tayo ng foundation to help special people like you na nagtatago, nahihiyang ma-expose at mga less fortunate na hindi makapag- aral." Naging poker face ang tugon ni Payne sa paliwanag ng dalawa, tumingin siya sa bintana, "I will be judged, then bashers will ruin me." "Then why would you let them ruin you. Bashers will remain bashers because hanggang duon na lang sila. Hindi sila aangat, hindi sila magwawagi, hanggang duon na

Tiningnan niya ako ng mabilis at saka niya ibinalik ang tingin sa daan, “to be honest, yes. Gusto ko siyang tulungan kasi hindi biro ang tulong na binigay ng magulang niyo sa pamilya ko. Kung naalala mo ay ang Tatay ko ay isang janitor sa kumpanya niyo, then my Tatay is so loyal sa mga Peroramas at Sanabria, hanggang sa they decided to give us a house here, lahat ay libre parang ang kailangan na lang namin sa araw-araw ay huminga at gumising. Binigyan pa siya ng posisyon sa company kaya gumanda ang buhay namin.” “They are so generous, indeed.” “Yeah, they are. Sila nagpa-aral sa’kin. I want to be a Lawyer but ng mangyari iyon kay Stefan, I decided to changed course to BS Psychology. Kasi kap

Para akong mina-magnet at inaangkin ang aking buong kalamnan. Lahat ng nakaraan ko ay mistula nakalimutan ko na. May panakanakang bumabalik but It's seriously vague. Ever since I woke up from my coma, I became disabled for months. Pero dahil sa determinado akong ibangon ang sarili, at dahil buo ang suporta na aking natatanggap mula sa aking pamilya ay tagumpay kong nalampasan ang lahat ng mga dagok na iyon sa aking buhay.

Lahat ng miyembro ng pamilya may shares—including her, na tinapon nila sa mental hospital para kalimutan. At si Raia ang nagplano nun. Ginamit nito ang kahinaan niya matapos manganak para agawan siya ng shares sa kumpanya. Ngayon, ikakasal na si Raia sa isang Alejandro. Kay Thorne Alejandro. May mga bali-balitang may kapansanan ito, at sinasabing hindi aabot ng trenta dahil sa hula ng manghuhula. Wala pa raw halos nakakakita kay Thorne nang personal.

Hindi ako pawisin sa kilikili, pero sa sobrang hirap ng ginagawa ko, ramdam ko rin ang pamamawis ko doon. I swear to God, once I get better, I’ll buy good food for every disabled person I see on the streets. Sobrang hirap nito, sa totoo lang. I always appreciate them, especially those who still work despite their condition, but now that I’m going through this myself, I admire them even more. I can’t just back out. Kaya ko ’to! Matinding pagdiin na ang pagkakapikit ko nang pinilit kong iusog ng isang bagsakan ang mga paa ko.

Nakangiting sumagot si Thomas, "Totoo nga, pero nagkataon lang ito at hindi na pwedeng maulit. Kung ibang tao ito, natatakot ako na baka maging disabled na siya kahit na hindi siya namatay pagkatapos ng pagpapahirap na iyon. Si Mrs. Martin ay may malakas na willpower at swerte talaga siya." "Um..." Agad na sumuko ang babae. Talagang hinahangad ng lahat na maging mas bata matapos ang sitwasyon ngayon. Habang nasa wheelchair. Bakas ang ngiti sa mukha ni Samantha. Ang pangyayari ay isang ‘blessing in disguise.’ Sa kabila ng sakit na naranasan niya, maaari siyang maging mas bata ng sampung taon. May isang salita lang para ilarawan ito—sulit!

“Kung pag-uusapan ang mga medikal na milagro, minsan akong pinalad na makilala ang isang bihasang manggagamot. Hindi man siya gumagamit ng gamot, pero napapagaling niya ang mga pasyenteng may malubhang karamdaman.” “May ganoong kagaling? Panong nangyari? Doktor Zaldivar, ikuwento mo nang buo,” sabik na sabi ni Wena. Tumango ang espesyalista. “Ang pasyente ay ipinanganak na may kapansanan at mahigit dalawampung taon nang naka-wheelchair. Katulad ninyo, dinala siya ng pamilya sa maraming kilalang doktor, pero walang nangyari. Nang halos sumuko na sila, napunta sila sa akin at sa ilang pang doktor. Talagang huling baraha na iyon.”

“Pero hindi kami makabubuo kung hindi ako makakaaalis dito sa wheelchair, don’t you think so?” Nagkibit-balikat si Nurse Ella; nasa anyo ang ka-inosentehan. “Mayroon akong nakikitang mag-asawa sa internet na nakabubuo kahit na may diperensya sa katawan ang isa sa kanila, Sir. Do you know a man named Nick Vujicic from Australia? He was born without arms and legs, but he married and got children. Not only was he able to start a family, but he also plays football and golf, swims, and surfs. He did all those stuff despite having no limbs. Kaya nothing is impossible, Sir. Sa kondisyon ng mga paa ninyo ngayon ay kaya pa rin ninyong makabuo ng baby." Everything Nurse Ella said made her feel so unc

Ito ay dapat ang pinakamahusay na resulta. Sa gabi, lumabas si Esteban mag-isa para ayusin ang hapunan. Ang kaginhawahan na dala ng wheelchair ay hindi magdudulot ng anumang discomfort kay Esteban, ngunit ang mga mata ng ilang tao ay magpapakita ng kaunting curiosity. Pagkatapos ng lahat, si Esteban ay naging isang taong may kapansanan at nakaupo sa isang wheelchair noong siya ay bata pa at masigla. Hindi ito makakatulong ngunit ipadama sa mga tao ang panghihinayang.

Gusto kong manatili doon upang magtrabaho, ngunit hindi ako sapat na kuwalipikado, kaya hindi ako tinanggap. ‘Gayunpaman, nakita ko sa sarili kong mga mata ang isang kabataang lalaki na may paraplegia na may nerve necrosis na maaaring makalakad habang nakahawak sa dingding pagkatapos ng operasyon. Mabagal na siyang nakakalakad habang nakahawak sa dingding pero hindi pa siya ‘atatag. Kailangan pa niya ng isa hanggang dalawang taon para maka-recover.’