Special Education Quotes 소설 & 이야기

"Kasi kakaiba siyang sumagot eh, masyadong sharp ang dila niya." "Ay sir, hindi po ba kayo nainform? si Andrei po ay ang unang batch ng may mga special cases na tinanggap nyo dito. Sila po ay may mga autism with high intelligence po. Matalino po siya kaya dito napadpad sa department nyo. Akala ko po sir alam nyo." Aaah. muntik ko ng malimutan na nagjoin kami sa program ng gobyerno na maghire ng mga taong may disability na mataas ang ability. Kaya pala laging kakaibang sumagot ang isang yun.

Hindi siya agad nakapagsalita. Pero kahit na nakamit ng kapatid ang tagumpay, hindi pa rin niya mapanatag ang damdamin. Muling nagsalita si Lucas. “May ilang taong may autism na may pambihirang talento sa ilang larangan. Sa palagay ko, isa si Kathlyn sa kanila.” Tumango si Katrice habang pinipigilan ang luha. Tinakpan niya ang bibig sa emosyon.

Sumunod, bumulalas siya, “Bakit hindi kayo magsalita? Dapat magbigay kayo kahit kaunting komento, hindi ba?” Wala pa ring nagsalita sa huli. Napatitig si Charlie ka Theodore saka siya ngumiti, “Bata ka pa pero marami ka nang ideya. Higit sa lahat, nakikita ko ang kakayahan mo.” Habang nagsasalita si Charlie, nagdagdag siya, “Pero, hindi mo naisip ang isang napakahalagang bagay. Walang silbi ang abilidad ng isang tao sa harap ng kapangyarihan.”

Upang regular nila itong maipagamot at para hindi maging malubha ang kondisyon nito. Buwan-buwan ay naka-schedule ito sa special therapy and session para sa mga katulad niya. Nakatapos ito ng high school sa isang special school for autism children. At ngayon ay kasalukuyang naka-enrol sa isang special education program. Hindi man makatapos ng kolehiyo dahil nga sa kalagayan nito, ang importante ay lumago ang kaalaman nito at hindi maging malala ang disability. At ngayong wala na ang mga magulang nila, si Toto na ang gaganap ng mga responsibilidad para kay Mary. Sa tulong ni Meldy.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

"Ikaw po ang nagsusulat nito, Sir?" Ngumiti ng matamis si Sir Xhun. "Yeah. Magagamit mo 'yan dahil may isinulat ako na mga tips diyan tungkol sa CPA." Lumiwanag ang mata ni Raine. Binasa niya ang unang pahina. 'I wish you to realize your life ideals as soon as possible. May you shine as you continue seeking your goal.' Napangiti si Raine dahil sa inspiration quote nito. "Salamat, Professor Xhun."

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Malambot ang puso ng ama niya para sa mga taong may kapansanan, dahil minsan na siyang nakawheel chair ng matagal. “At nagtuturo din siya sa mga bata na may ASD kung paano magbasketball,” dagdag ni Charlie. “Naalala ko kung paano mo ipinaglaban ang makahanap ng tamang mga coach para sa sports camp sa Dowel City na madalas mong iniisponsoran. Ginagawa mo pa din iyon, di ba? Ang sports camp para sa mga disabled na mga bata.”

In-enroll ako nila Mama sa isang school kaya mas naging maganda ang pag-aaral ko no'n. Kahit master ko na ay hindi ko pa rin naman nagagamit lagi. Sa buong buhay ko, ang nakasalamuha ko lang ata na marunong mag-sign language ay si Madam Sonya at ang naging mga teacher ko sa special school na pinasukan. Hindi marunong sila Mama, never silang nag-aral ng sign language to catch up with me. They also never attended seminars na connected sa akin, like how to deal with mute people and such. They never tried for me... and I'm okay with that naman.