Deaf Mute And Blind Novels & Stories

malambing nitong wika sa kanya at bago pa man siya makapag-react sa sinabi nito ay lumapat na ang blindfold sa kanyang mata kaya tuluyan ng wala na siyang nakita. Hindi niya man alam kung para saan iyon ngayon sa ginagawa nilang dalawa ay hinayaan niya na lamang ito sa gusto nito, isa pa hindi naman siya masasaktan dahil lamang sa simpleng blindfold dahil hindi naman iyon masakit kapag nailagay sa mata. Iniangat niya ang kanyang ulo upang maitali nito iyon pagkatapos ay muli siyang nahiga pagkatapos nitong maitali.

I mean, genuinely. Nagbubulag-bulagan ako noon, binalewala ko ang lahat na animo'y parang hangin ang mga nakikitang kong posibilidad. Nagbibingi-bingihan ako noon, hindi ko pinakinggan ang lahat ng mga payo nila lalung-lalo na ang pagbabanta ng sarili ko. That's why I realized that one is truly deaf not because she can't hear other people but she can't hear herself. I was blinded and I was deaf, but the good thing is all of it came in temporarily.

Hindi ko alam kung ilang minuto ako nananahimik, pero ang utak ko hindi tumitigil sa ingay. Personal assistant niya? Kaya ko kaya? Kaya ko kaya ang guilt na hindi ko malaman kung ano, kaya ko kaya saluhin lahat ng galit niya? Ang blind master na kahit hindi ako nakikita, parang nakikita niya ako sa tunog pa lang. Pero... ang blind master din na kanina, na kahit galit, may tinig na pagod at sakit. Na hindi siya makawala.

Natural lang na magulat sila pero normal na iyon sa kanila. "I know how to sign language! Marunong ba siya? Diba marunong ka? Kasi may ibang mute people na hindi aware at marunong sa sign language. Kung hindi man napabayaan, wala silang income to take some courses." Napangiti ako. Minsan ko na naging kasamahan ang asawa ni Ambrose sa iilang sign language class ko noon. Kailangan niya kasi dahil may kapatid siyang pipi at bulag. "Marunong naman siya kaya nakakapag-usap kami. I also know how to read her lips," humina ang boses ko sa huling sinabi.

Isang kakaibang pakiramdam ang dumaloy sa kanyang buong pagkatao. Nang maglaon, noong naaalala ni Mayumi ang minsan nang sinabi sa kanya ni Monica, ito ang mga salitang tumatak sa kanyang isip. “A blind person does not realize the darkness in their eyes is abnormal until they see the light,”

Nang sa ganun, kapag may naramdamn si Antohny na presensya ng ibang tao sa tabi niya ay hindi niya agad iisiping ni Anthony na siya iyon hanggang hindi siya nagsasalita o kapag hindi siya Tinawag. Napanuod niya iyan sa isang episode ng MMK, na ang mga ang person with Disability ay madalas bumabase sa mga bagay na paulit ulit at tinatandaan nila yon. Kadalasan cognitive learner sila o kaya matandaan sila sa mga bagay na palagi nilang nakikita o naririnig. Dapat naituro yun kay Antohny ng mabulag ito para hindi ito naloloko. Para hindi magamit ang pagkabulag niya para liwanagin Maging tulad ng ginawa ni Maggie.

“Kuya? I am Eugene Alvarez, what’s your name?” Ngiting sabi ni Eugene at inilahad ang kamay sa kaniyang harapan ngunit iyon ay sa gilid ni Kylie nakatutok kaya napakunot ang noo nito. Nakita niya ang white cane na hawak ni Eugene kaya gulat na napatanong siya dito. “Are you blind?! For real?!” Muling natawa si Eugene sa sinabi ni Kylie at lumuhod sa harapan nito kahit hindi niya ito nakikita.

She felt sad for him and the loneliness was visible on his face. Tulog na tulog si Brielle ngunit bakas sa suplado at gwapong mukha nito ang lungkot na hindi kayang ipaliwanag ng sinumang tititig dito. Gustong magtampo ni Ivana kay Brielle pero ng madatnan niya ang kalagayan nito bumalik sa isipan niya ang sinabi nito sa kanya na dumanas ito ng rare type of mute autism.