Dito Na Kami Novels & Stories

Sabi nito Nanlait pa!pero nandito na pala kami? "Ayy porke matangos Ang ilong mo?..at malay ko ba!". sagot ko Napa 'tsk' naman siya. Kumatok siya at may nagsalita naman sa loob "Come in" Binuksan ni mayabang ang pinto at pumasok kami" "Oh iho? what are you doing here?".tanong ng tansya ko nasa sengkwenta anyos na siya

] "Oo. Okay na ako." ["Sorry, hindi na ako nakadalaw diyan kasi nag impake na ako e."] "Okay lang. Nasa bahay ka pa ba ninyo ngayon?" ["Oo. Ihahatid mo ba ako?"] "Syempre naman. Papunta na nga ako diyan e." ["Sige! Hihintayin kita."]

“Can we talk?” Kinakabahan ako ngunit may halong pananabik, pananabik na makausap siya na kami lang dalawa, pananabik na makita siya at makasama. “Ano pong pag-uusapan natin?” “About us.” Gi-atay! Kinikilig ako. May kami pala? “May ‘US’ pala, Sir?” “Please, Dorina… I really want to see you.”

umiiyak na sabi ng itay. "Itay, ang importante po ay okay kayo. Iyon ang mahalaga." "Pero saan na tayo titira niyan?" "Itay, ako na po ang bahala diyan." sabi ko na lang pero ang totoo ay hindi ko rin alam kung saan kami pupulutin mamaya.

'' sabi ko nakita ko naman itong ngumiti at tumango bago nagsalita. ''sige tayo na.'' sabi nito saka kami sabay na lumabas. To be continue.....

Seryosong sabi ko "I'm sorry for this" Sabi niya kaya lumingon ako sakanya at umiling habang ngumiti "It's not your fault" Sabi ko at nasa pagkain na ang attention "Kain na tayo" Sabi ko. Tumango naman siya at nagsimula na kaming kumain habang nag kwentuhan.. Nag-aasaran kami hanggang sa bumalik ang topic namin tungkol sa Live ni Hope kagabi.

sabi nya sabay halik sakin sa lips And we're doing it again. Buti nalang soundproof ang kwarto ko kaya di kami maririnig ng barkada kahit mag ingay kami

naiiyak na sabi ko "Basta aalis muna tayu baka may maka kita sa atin" Tumango nalang ako at inalalayan nina kuya sa pag labas ng kuwatro. Tama sila baka nga may makarinig sa amin sa ingay ba naman ng mga bibig ng mga kasama ko Hindi na nahiya *** PAGLABAS namin sa dorm na iyon agad sumalubog ang sasakyan agad kaming nag si pag sakayan at umandar na

“Scar, kaya mo ‘to. Dito lang kami.” Ngumiti ako, kahit pilit. At kahit puno ng lungkot ang araw na ‘to, sapat na munang malaman kong hindi ako nag-iisa.

ngiwing sabi nito na ikinangiti ko. “Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Pero thank you po talaga, tita. Thank you kasi pumayag na kayo na dumito muna kami. Akala ko po kasi--- hindi kayo papayag, hehehe,” natawa kami pareho sa sinabi ko. Ang bait n'ya kasi ngayon. Hindi ko lang inaasahan. Sobrang nagulat talaga ako.