Kakalimutan Na Kita の小説・ストーリー

sambit ko Naman habang may mapait na ngiti sa mga labi ko. “Aww, ano ka ba Naman magagawa mo parin Naman yan pag nanganak ka at lumaki na Sila pwede kana ulit mag aral ”wika Naman ni Akiella habang nakangiti sakin ng malapad. Tatango tango Naman ako habang pinupunasan Ang mga luha ko. “ Oh siya, pasok na muna tayo sa loob! Kumain na muna kayo”

Papatulan kita! Nag bubunot lang siya girl assuming ka! Heh letse ka! Intrimitidang bahagi ng utak ko shut up! Panira ka ng mood! Malandi ka! Gustong gusto mo naman pag lumalandi ako! Maharot ka ikaw dapat ang kumain ng carrot!

saad ko upang ibahin ang usapan. Baka kasi mamaya, englishera rin iyong si Kaia Clemente at ipagkumpara na naman kaming dalawa dahil lang sa paraan ko ng pagsasalita. Mahirap na kung halos sa lahat ng bagay, magkaparehas kaming dalawa. Mas mabuti nang ako ang umiwas para hindi na kami maipagkumpara pa. “All right. Are you sure you can manage? I’ll call Dylan—“

Na-miss mo ba kami? Shit ang landi ng malignong to. Alam na alam talaga paano ako landiin kahit hindi nakakakita. Marami na akong nakitang katawan na ganito pero bakit iba pa rin ang pakiramdam ko kapag sa kanya.

Nang lumingon kami ni Keegan ay may isang kakaibang nilalang ang bumungad sa amin na maraming dalang maleta. Sino siya?

Nakangiti nitong wika Sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko na din mapigilan pa ang mapangiti. TAhimik kaming naglakad sa kanya-kanya naming kabayo at ilang saglit lang, tinahak na namin ang nag-uumpisa nang dumilim na kapaligiran

KAKABALIK MO PA LANG EHH, TAPOS GANYAN KA NA AGAD SA AKIN! Agad kong kinuha ang plato sa mesa. Subalit nang inabot ko ito, ay inabot niya rin ito. Dahilan na magkahawak kami ng kamay. WAHHHH! HUWAG! HUWAG SELF! HUWAG KANG KILIGIN! HUWAG KANG MAMULA! HUWAG KANG PAPAHALATA! Ano ba naman 'to.

Baka maging kriminal pa ako ngayong araw. "Sino ka sa tingin mo para magsalita sa amin ng ganyan? Eh kung sampalin kita dyan makikita mo kung sino ang kinakalaban mo." Mahina akong natawa sa kanila. "You won't like it Miss, so stop that." "Talagang sinusubukan mo kami? Dalawa kami dito. Kayang kaya ka naming bugbugin at ipalabas na ninakawan mo kami."

matigas niyang sinabi animo'y batas. "Now, go. Baka mapalo pa kita. Akyat."

Kabanata 19 Takot --- I choose to stay silent rather than to speak. Coz if I speak, I know it will be useless. Wala namang nanakit sa akin. Ako lang ang nasaktan. Totoo naman ang mga sinabi. Ou wala akong pinag-aralan pero araw-araw kumakayod ako para sa mga kapatid ko. Araw-araw lagi ko silang iniisip. Hindi ko na alintana ang hirap basta may makain kami sa pang-araw-araw.