Don't Go Chasing Waterfalls Mga Nobela at Kwento

I was looking for a particular food, at nang makita ko iyon ay malaki ang ngiti kong tiningnan si lolo. “This is nothing serious, lo. But I promise I'll go to the doctor soon.” Ningitian ko siya. “Gusto ko pong pumunta sana doon sa water falls na sinasabi ni Pablo. He told me that it was like a paradise there, I want to have some selfies there, lo,” tumatawa kong saad. The last thing that I want to give him is worries.

Nasabi kaya ni Carrie na nandito siya? Dumidilim na pala. Imbes na magmukmok dito ay idadaan na lang niya sa paglangoy ang lungkot niya. Excited na tumakbo siya pabalik sa falls. Malinis at malinaw ang tubig. Nagbigay lalo ng ganda dito ang mga naglalakihang bato, bulaklak at mga puno sa paligid. May ganito pala kagandang tanawin na nakatago sa lupain ng mga Hudson.

Na para bang ito ang unang beses na makakakita siya ng waterfalls. Tumango ako. “Oo! Bilisan mo!” sambit ko. Agad na akong naglakad, habang nakasunod naman si Kirill sa akin. Palakas nang palakas ang tunog ng rumaragasang pagbagsak ng tubig. Indikasyon na palapit na kami nang palapit sa waterfalls na naririnig namin kanina. Ilang sandali pa, ay mayroon na akong natatanaw na naglalakihang mga bato!

bungad sa kanya ni Inday nang makababa na siya sa hagdan. Inayos niya ang kanyang suot na sunglasses dahil malapit na itong mahulog. Napagdesisyon pa naman niyang pumunta sa waterfalls na malapit sa farm nila dahil gusto niyang mag-swimming. Nagsuot pa naman siya ng swimsuit na itim at pinatungan lang niya ng mabulaklak na bestida kaya hindi pwedeng hindi siya makapunta sa talon na iyon. “Inday, sabihin mo na maliligo muna ako sa talon dahil matagal na rin akong hindi nakaligo roon at kasama na rin ang pamamasyal.”

Napatitig ito sakanya ngunit hindi niya iyon pinansin at nagmamadali siyang lumabas sa pagkaka alala niya sa sinabi ni Nana Linda lalampas siya sa maisan bago siya makakarating sa falls malayo pala iyon akala niya ay malapit lang higit na siyang isang oras na nag lalakad ay saka lamang niya natanaw ang bundok. Lumiko siya at naglakad papasok ngayon niya nakita ang daan na sinasabi ni Nana Linda at pagdating sa dulo ay rinig na niya ang lagaslas ng tubig bumaba siya sa batuhang daanan at nagulat siya nang bumungad sa kanya ang napaka linaw na tubig at ang falls.

tumingin ako at umirap sa kanya. Bumaba kami ulit at huminto na sa isang patag na lugar, hindi kalayuan dun sa bumabagsak na agos ng tubig. "Ito lang kasi yung way para marating mo itong falls kasi puros bundok sa paligid, wala talagang kotse na makakapunta, aakyat-baba ka talaga, kaya nga dinala na natin lahat ng gamit eh para isahan na lang," nagsimula na siyang itayo yung tent namin.

Yumuko ako at kinagat ko ang ibabang labi. “Let’s go. Let’s go to batis!” “Batis?” Umawang ang labi ko at nawala ang kaba sa aking dibdib. “May batis dito?” Binalingan niya ako at nginitian. “Yup! Pero hindi na parte ng mga Monteverde.” “Hala, gusto kong tingnan!” Bigla akong na-excite! Hindi ko alam kung bakit pero gusto ko talaga ng water. Basta mga anyong tubig, na-e-excite ako bigla.

dagdag pa niya habang mahigpit ang kapit. Dahan-dahan kaming nagmaneho sa gilid ng bundok na may matatarik na daan. Pagdating sa waterfalls, lahat kami ay namangha. Subalit sobrang lamig ng tubig na halos magyelo na ang aming mga kamay nang hawakan ito. "Daddy, it hurts! It's so cold!" reklamo ni Addison habang nanginginig sa ginaw. Sinubukan ko rin hawakan ang tubig at halos namula ang palad ko sa sobrang lamig.

Pagkatapos ng paglalakad nila ay narating din nila ang isang falls sakto ubos pa naman na ang tubig nila saka baka pwede na siyang makainom ngayon ng marami dahil kahapon ay binabasa niya lang ang lalamunan niya dahil tinitipid nila ang tubig nila. Pumwesto silang dalawa sa isang malaking bato kung saan malapit sila mismo sa falls. Binitawan naman na muna siya ni Gavin kaya tahimik na naupo si Athena. Pinapanuod niya si Gavin sa ginagawa niya. Wala na nga silang tubig kaya nilagyan iyun ni Gavin. Kailangan nila ng tubig sa paglalakad pa nila dahil hindi nila sigurado kung ilang oras o baka abutin pa sila ng ilang araw para marating ang dulo ng gubat na ito o baka naman kasi ang dulo nito ay

“schedule ng prenup photoshoot. Kelan po kayo puwede?” Doon sila natigilan, sabay tingin kay Kibaweg. Sa kundisyon kasi nito ay siguradong mahihirapan silang magpalipat-lipat ng location para kumuha ng picture at video. Lalo na doon sa waterfalls. Masukal ang daan, madulas, delikado, hindi ubra ang wheelchair nito. “Next harvest moon na lang kaya natin ituloy ang kasal,” biro ni Kibaweg. “para siguradong nakakalakad na ko.”