Don't Go Wasting Your Emotions Novels & Stories

At hindi ko kayang pakinggan ang paulit-ulit niyang paghingi ng sorry dahil wala siyang kasalanan. 'Okay lang yan, Agathe. Wag kang umiyak. Kayanin mo, wag kang magpadala sa emosyon. Nakakasama para sa'yo at kay baby. W-wag kang umiyak ulit sa harapan niya. Kaya mo yan.'

Kasi alam niyang sa paraan ng pag-iyak ay parang naiibsan ang bigat ng iyong nararamdaman. But right now, she doesn’t want to cry. She’s going to face this messy and chaotic road with her head held high. Hindi pwedeng basta na lang siyang magpapadaig sa kanyang nararamdaman. She can’t just let emotions rule over her. Minsan na siyang nagpadala sa emosyon ngunit ano ang kanyang pinatunguhan? Emotions often led to bad decisions. And that is what happened to her.

Nakahinga siya ng maluwag sa ngiting iyon. "Ayos lang ang bata. Sa susunod, huwag kang basta-basta nagagalit. Alalahanin mo may buhay na sa iyong sinapupunan. Anuman ang aksyon na ginagawa mo ay nakakonekta iyon sa bata. Kaya huwag kang nagpapadala sa emosyon mo." anito na paglamlam ng mga mata.

Hindi ako dapat maging emotional eh dahil trabaho lang naman yun. "It's okay to have moments of weakness, it's okay to cry, it's okay to breakdown. But don't forget to remind yourself that you have to get up and move forward. Remind yourself that you are strong. You are still young, you have so much to offer. Someone out there will appreciate and cherish you for who you are. Don't mourn for someone who's okay with losing you." Matagal akong hindi nakapagsalita. Nakuyuko lang ako pero patuloy na nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi.

Muli siyang sumubo ng prutas mula sa kanyang oatmeal at mariing pinikit ang mga mata. “I know,” Emory replied. “For now, I just have to clear up my mind first and calm myself down. You know me. I make hasty decisions when I’m at the peak of my emotions. I can’t let that happen to my family. To the family we both are planning to complete.” Alam niyang masyadong isip bata ang maglayas. But maybe a breath of fresh air will help her clear up her mind and ease the tension she’s feeling at the very moment.

Niyakap niya ako ng mahigpit. "Nananatsing ka lang eh o gusto mo lang yata ng yakap ko." Gumanti ako ng yakap rito at hinagod ang likod nito. "Base sa experience ko, 'wag ka lang masyadong magpapadala sa emosyon mo. Magalit ka, maging malungkot ka, damahin mo lahat ng iyon pero 'wag yung sobra-sobra kasi sa huli ikaw iyong kawawa. Maging rasyonal din paminsan-minsan. Wala ako sa posisyon mo kaya hindi ko alam kung gaano kasakit ang mga napagdaanan mo. Iba-iba tayo. Basta ang alam ko ay masakit iyan kaya damhin mo lang tapos laban uli. Ganoon lang parati ang ginagawa ko." Binitawan ko siya at sinuntok sa dibdib. "Dapat matibay tayo pre dahil bad bitch ang buhay. 'Wag padadaig."

Ang pag-asa na kanina lang ay muling sumik, agad na naglaho at naglupasay siya sa sofa, ang kamao niya ay tumama sa armrest sa isang paraan na puno ng pagkabigo at kalungkutan. Tahimik na nagsalita si Dustin, "Kung marami kang kailangan tapusin, mas mabuti pang pahalagahan mo ang oras mo. Kung hindi ka magpapahinga ng maayos at hindi magiging stable ang emosyon mo, lalala lang ang kalagayan mo at magiging mas malapit ang hangganan." Hindi ito isang kasinungalingan o pagpapalakas lang ng loob.

But since I'm part of the crime, I stay silent. Gusto ko pa sanang pagalitan ang manyakis na CEO, pero wala akong ground na magalit dahil may kasalanan din naman ako. In fact, kung hindi lang ako magpadala sa akong emosyon kagabi, walang mangyayari sa amin. Hindi sana kami-- I shake the thought away. "Don't worry, mag shopping tayo mamayang hapon." "Hindi na kailangAn, I can provide myself--"

Tiim na tiim pa rin ang mga bagang. Umirap na lang ako at piniling hindi na sumagot. Ayaw kong mag-aksaya ng energy. Kailangan kong mag-save para sa mga susunod na mangyayari. Paika-ika pa rin akong naglakad papasok. Lesson learned ko na ito. Kailangan huwag akong padadala masyado sa emosyon ko. Para makapag-isip ako nang tama. Ayan sa sobrang pagta-trantums ko kanina hindi ko namalayang sinasaktan ko na rin pala pati sarili ko.

Hindi ako pwedeng magpadala sa emosiyon ko dahil iyon ang turo sa ‘kin ni Hugo. “If you want things to go according to your plan, then don’t let your emotions lead you. Use your head sometimes, baby.” Iyan ang eksaktong sinabi niya sa akin noon no’ng nagta-training pa lang kami sa Cambodia. Hindi madaling gawin pero pinipilit kong gawin dahil tama si Hugo, ang emosiyon ko ang magdadala sa akin sa kamatayan kapag mas pinairal ko ito kaysa sa utak ko.