Don't Lose Hope Romane & Geschichten

"So, what are you suggesting? That we avoid each other?" "Yes." "You're impossible!" "Kaden, believe me, you will help me that way," she told him while he was shaking his head in refusal. "You don't want me to keep living in the past, right? You know it breaks me apart that I lost Rain forever. And for me to be whole again, I need to forget him totally. And I cannot do that if I keep seeing him in you." "We live in the same house, Hope," he reminded. "I can talk to lolo and lola about that."

I don’t know where I belong anymore. "You’re Hope but you’re actually losing hope." Hindi ko inaasahang may sasabihin pa pala si Levi sa gitna ng mahabang katahimikan. "Don’t lose hope, Gwy. Hangga’t mabubuhay ka, may liwanag na darating. Ang araw ay nagsisilbing liwanag mo sa umaga. Lulubog ito at didilim pero sa gitna ng kadiliman, nandoon pa rin ang buwan at mga bituin." Tinitigan ko siya. "Pero hindi lahat ng liwanah na iyon ay kaya akong pakinggan."

pagmamakaawa ko pa. Mas lalo akong nawalan nang pag-asa nang may inilabas na litrato si maam. Tinitigan kong mabuti iyon at kuha iyon sa barong-barong ni Knee Yoz. Maayos naman ang damit namin ngunit nakayakap kami sa isa't isa. Malinaw ang aking mukha ngunit ang kay Knee Yoz ay malabo. Muling tumulo ang aking luha. Pagkatapos akong iligtas ni Knee Yoz mula sa kamatayan ay ito lang pala ang isasalubong sa akin? Worth it ba talagang mabuhay ako sa mundong ito?

Napapikit ako ng mariin, nag-iinit at nanghihina ang aking katawan. Sabi nila don’t lose hope and keep moving forward. Kung may problema ka, mayro’n namang gagabay sa’yo at tutulungan ka, iyon ay ang mga mahal mo sa buhay. Pero pano kung wala na sila? Wala na silang lahat at iniwan na ako? Saan pa ba ako sasandal?

Ang rupok rupok mong gumawa ng isang bagay na hindi mo inisip ang magiging resulta. "Basta! Wag mong idamay ang baby, hindi ako papayag, Avi. Magiging ninang ako nyan!" may diing tugon ni Hope, wala akong ibang magawa kundi ang mapaluha na lamang. Pero tama si Hope, hindi ko dapat idamay ang bata sa kagagahan ko. I need to be responsible enough with my reckless actions. Napahawak na lamang ako sa aking tyan, hindi ko pa ramdam ang paglaki nito physically, pero ramdam ko na sya emotionally. At hindi ko din talaga kayang patayin ang munting anghel na unti-unting nabubuo sa sinapupunan ko. Hindi ko pa alam ang dapat gawin, pero isa lang ang sigurado ako, hindi ko ito ipapalaglag kahit anong man

Emosyonal na sagot nito. "Don't lose hope. You can still undergo chemo once na mkapanganak ka na." Imposible na siguro yun Storm. Mahina na ako. Mahinabg mahina na ako. Sana hindi pa huli ang lahat sa hihilibgin ko sayo." Paki-usap nito sa kanya. "What would that be?"tanong nito, kahit ang totoo ay may ideya na ito sa sasabihin niya.

Sa lahat ng paghihirap at sakit, may isang tao na nandiyan para tanggapin siya—bawat pagkatalo, bawat takot, bawat pagluha. Hindi nagtagal, nagdesisyon silang magpahinga. Pareho silang tahimik, ngunit ang katahimikan ay hindi na puno ng kalungkutan at takot. May kaunting liwanag na nagsimula muling pumasok sa kanilang puso—isang paalala na kahit na mahirap, may mga pagkakataon pa ring magpatuloy, magbagong-buhay, at maghanap ng pag-asa sa hinaharap.

Kung hindi lang para kay Hope ay kagabi pa niyang winakasan ang kaniyang buhay. “Ako at si Hope lang ang kailangan ni Matthan ngayon. Hindi na niya kailangang makita pa ang lolo at lola niya, lalong-lalo na ang kapatid ko. Hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may balak silang hanapin ako, noon pa sana. Itinakwil nila ako at binalewala ng napakaraming taon. Nabuhay kami nang wala sila, nang wala ang tulong nila kaya hindi na ikasasama ng loob ko kung hindi sila pupunta rito para makiramay. Ikatutuwa ko pa kung hindi na nila ako makikita pa…kung tuluyan na nila akong ibinaon sa limot.” Hinawakan ni Maya ang bubog ng kabaong ni Matthan. “Pasensya ka na anak dahil lumaki kang salat sa pagmamahal ni

malamig niyang paliwanag, “you give him hope.” Lumapit ang matandang lalaki sa akin ng kaunti habang nakatingin sa mga mata ko. “And hope will make him fight.” aniya. Parang may bumara sa lalamunan ko. “And when he fights…” dagdag niya, “he will lose everything.” Nanahimik ako. Alam kong binabalaan niya ako. Unti-unting bumibigat ang lahat. “You think you are protecting him,” patuloy niya. “But you are only dragging him into something he cannot win.”

“Hope dahil hindi ako kailanman nawalan ng pag-asa na malalampasan din natin ang lahat ng mga pagsubok na pinagdaanan natin. Hope dahil palagi ako'ng umaasa na magiging maganda rin ang buhay natin pagkatapos ng lahat ng unos at bagyong sinuong natin. Hope because I believe this is the start of our happiness. And Hope because I am hoping to be a good husband to my wife and a good father to my daughter.” Natawa ako ng makita kong naluluha silang lahat bagaman ay nakangiting nakatingin sa aming tatlo. “I love you, Hon. Alam ko na magiging mabuti kang ama kay Hope and don’t worry, okay? Dahil para sa akin ay mabuti at mapagmahal kang asawa. At wala na ako'ng ibang hihilingin pa sa buhay na ito.