Don't Lose Hope Mga Nobela at Kwento

"I can't bear the pain anymore, Ma. Everyday I feel like I'm dying. I'm seeing things. I'm seeing Aelia holding our kids. Kids Ma, not only one. My Sunshine is suffering a lot and I was not there for her. I can't sleep soundly, thinking that Aelia is suffering there alone. Wondering if they have food to eat. If they are sleeping comfortably or if they are safe. God, how will I find them Ma? I'm desperate to find them. It's been years, Ma and still there's no news about her." "Don't lose hope. Take this a lesson for you. I know you've learned enough, son and it's not late. Minsan sa buhay may mga nangyayari talaga para turuan tayo, para tayo matuto. This things

"O-Okay." He nodded and slammed the door close. I unconciously smiled like a stupid. Well, not all logged trees are meant to be dead, there's a possibility that it'll sprout and be healthy once again. Maybe I shouldn't stop watering those, because I know there is still a hope. Oh, fvck. Am I just talked about hope? I think I really need to take pain relievers.

Pero ilang saglit lang ang lumipas, nabaling uli sa ‘kin ang atensyon nila nang bumanat na naman si Hope. “Tingnan mo kami ngayon ni Faithfully, happily married. So, stop being stubborn and give it a shot. Walang mawawala kung susubukan mo. May divorce naman. Kung hindi talaga mag-work, e ‘di let go. Tapos!”

At sa pang hindi ko na mabilang na pagkakataon, mukhang magkakalayo na naman kaming dalawa ni Hope. F*ck, f*ck, f*ck! Kailan ba matatapos 'to? Kailan? Can't we just live in peace? Hell.

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"

Parang pinapalo ng baseball bat ang buong katawan ko sa sakit. "Let my soul be with you," I whispered on the particles of wind. I felt hopeless in my estate. Wala ng pag-asa. Hindi na ako makaka-ahon dito. Imposibleng may mkahanap pa sa akin sa ganitong pagkakataon. Nasa dulo kami ng hardin ni lola. May batis ito at munting talon na nagpapa-ingay sa paligid. I slowly closed my eyes, strating to embrace my faith. Nanghihina na rin kasi ako dahil sa dami ng dugong tumakas sa katawan ko. Nakakapagtaka nga lang at hindi pa ako natuluyan kahit paano.

You never knew what will happen and sa mga takot magtiwala afraid of getting hurt, always hope for the best and you will received love at the right time with the right person. Thanks for reading!!! Sana nagustuhan niyo at may natutunan po kayo. Love, Yishen

Nagmamadaling sambit ko ng maramdaman kong tila hindi niya ako papatakasin sa mga nag-aabang na tanong niya. Balisa akong pumasok sa loob ng bahay at saka sumandal sa hamba ng pinto. Umiling ako at hinawakan ang labi, kapagkuwan ay may isang ngiti ang sumilay sa aking mukha. I bit my lowered lip. Okay, Zhanea. Pabigyan mo siya sa gusto niya at pagbibigyan ka rin niya sa gusto mo. Oh! XAHEL! Humanda ka lang talaga sa akin. The one thing you can never give up on is the hope that there is light at the end of the tunnel because once the light is gone, finding your way out of the darkness could be never-ending.

Parang wala rin pala siyang mapapala sa pag-iimbestiga niyang iyon. Dapat na nga ba niyang tanggapin ang katotohanang wala na talaga ang anak niya? "Losing a child is not the end of the world, Yaz. Don't lose hope. May ipapalit ding bagong anghel sa buhay mo." Hindi niya nagustuhan ang sinabi nito pero hindi na rin siya umimik. Nagpasalamat siya sa lalaki sa pagsaklolo nito sa kanya.

Sinisisi nito sa sarili niya ang lahat. "Sis, sinabi ko naman sa 'yo na walang may gusto na mangyari ito, okay? Maybe, may rason kung bakit itong nangyari. Don't lose hope. Just hold on. May hangganan rin naman ang mga problema."