Don't Lose Hope の小説・ストーリー

I murmured. And with that, I bear in mind that there's still hope... things may not go according to plan, but there's still hope... and a chance to start again.

sabi nito bago sumulyap sa akin. Lumabi ako. 'Yong tingin kasi nito ay as if na isa ako sa gusto nitong pag-alayan ng kanta na aawitin nito. Bully. Porke masaya ang loko, e. "Para ito sa lahat ng may pinagdadaanan sa buhay. Don't lose hope. Madalas man nating marinig sa iba pero sasabihin ko na rin, kaya raw po 'yan tinawag na pinagdadaaanan ay dahil dadaanan lang natin at hindi tatambayan. Kung ano man po ang mga pangyayaring hindi maganda na nararanasan ng iba rito ngayon, kahit na mahirap ay isipin ninyo na someday it'll all be over, magiging maayos din ang lahat at magiging masaya rin kayong muli—na doble ang katumbas ng kasiyahan na naghihintay para sa in

Every successful journey starts with a single step. No matter how difficult and rough the road is, you must keep going. No matter how slow the progress is, you must keep believing. Everyone will get there, anyway. Do not rush. Just enjoy the adventure and treasure every moment. "Good luck, anak."

Nagulat si Hope sa karga ko at nagsimulang mag-ungol. Huminga ako nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko para sa kanya. "Dante, tignan mo si Hope. Tignan mo kami. Kung pupunta ka doon at gagawa ng bagay na pagsisihan mo, ikaw ang mawawala sa amin. Huwag mong hayaang manalo sila sa huling pagkakataon."

ngumuso ako kahit hindi naman niya kita. "Hihilingin ko na sana..." "Na sana?" "Na sana hindi na matapos ang kung ano man ang meron tayo. I don't want to end the happiness between us but I know that's impossible. Dadating talaga ang panahon kung saan tayo malulungkot, mag-aaway at hindi magkakaintindihan sa iilang bagay. But whatever the reasons of our fights is. I hope we don't get tired of fixing all that. We still have a long way to go so please don't get tired."

"Okay. I'm hoping. Hindi mo naman maaalis iyon sa akin.." Napatingin kami pareho kay dad nang biglang itong tumayo at lumipat sa tabi ko. Bahagyang napaangat ang balikat ko dahil sa gulat nang akbayan niya ako. "Don't lose hope, my son. Pasasaan pa't mamahalin ka rin no'n, you just need to wait. Just keep loving her. Iparamdam mo lang lagi sa kaniya yung nararamdaman mo, panigurado 'yan. Just wait." Payo ni dad na nagpangiti sa akin.

Iniisip nitong ang pagmamalupit sa iba ay tagumpay. Na ang pagnanakaw ng bagay na hindi kanya ay panalo. Napakababaw. Napakakaawa. Sa huli ay iisang pangungusap lamang ang isinagot niya. “I hope you can always stay optimistic.” Saglit na natigilan si Alexa. Pagkatapos ay malamig itong ngumuso. “What are you pretending for? You'll be crying soon enough.” Umiiyak?

Hindi naman kasi talaga ako okay. "Hindi ko alam," napako ang tingin ko sa kape na umuusok pa dahil sa init. "Wala parin bang lead?" Umiling ako. "Tinigil na nila ang operasyon. Wala silang nakita, umaasa ako na sana'y buhay pa ang asawa ko. Pero hindi rin malayo sa posibilidad na buhay pa siya at baka napadpad lang sa kung saan." "Don't lose hope, Lorry. Babalik ang asawa mo."