Donya Victorina De Espadaña Mga Nobela at Kwento

"You will always have our heart and mind, Victorina. The dawn will break for all of us and the darkness will eventually fade out. We will have it, I promise." Matapos iyon ay ipinasa nito ang sanggol sa isang magandang babaeng naka-suot ng puting bestida, nakapatong mula roon ang mahabang itim na balabal. Nagkaroon ng palitan ng pangako sa pagitan ng magandang babae at ng lalaking tinawag nitong Don. Vico. Matapos ang mga kakaibang lenggwaheng inusal nito sa dalaga habang naka-hawak si Don Vico sa kaniyang ulo ay nagpasya na itong umalis kasama ang sanggol....

sabi ni Victor na nagpipigil na ng kanyang tawa. “But I appreciate your effort, tsaka nag-i-improve ka naman na. Sa tingin ko nga maku-cute-an si Don Damian kapag narinig ka eh.” Napansin ko ang tila pagpula ng pisngi ng matanda ng sabihin ko iyon and that’s when I knew na may pagtingin pa siya sa ama ni Victor. “Stop acting like a teenager, Mom…” “I’m not!” bulalas naman ni Catalina. So, nahahalata rin ni Victor? But sad to say, Don Damian is married to Miranda.

Ang ingay ng digmaan ay tuluyan nang napalitan ng nakapangingilabot na katahimikan, sinasaliwan lamang ng patak ng ulan mula sa mga butas na yero at ang mabibigat na paghinga ng mga natitirang buhay. Sa gitna ng wasak na pasilidad, pinalilibutan ng mga duguang bangkay ng kanyang sariling *private army*, nakatayo si Don Eduardo De La Serna. Ang pamilyar nitong kayabangan ay unti-unting nabubura ng katotohanang tuluyan nang bumagsak ang kanyang imperyo. Ang kanyang mamahaling *Italian suit* ay napunit at napuno ng alikabok, at isang manipis na linya ng dugo ang umaagos mula sa hiwa sa kanyang noo.

Mamamatay muna siya bago siya papayag na may makikinabang sa katawan niya. Men? They are the deadliest venom that has ever walked on earth and she hated them with every piece of her being. "Tagasaan ka ba, Ineng?" "Castille," maiksi niyang sagot. "Saan iyon? Sa ibang bansa?" "Sakop ng lupain ng Spain pero independent estate. May sariling gobyerno. Monarkiya ang sistema roon at pinamumunuan ni Duke Moscari."

"Isang gintong espada, nakatusok pababa sa mismong gitna ng isang nag-aapoy na araw. Ang disenyong ito ay malamang na luma na, ginagamit ng isang napakayaman o napakaimpluwensyang pamilya sa Maynila o sa labas ng bansa. I-cross-reference mo sa lahat ng heraldry archives at corporate logos ng mga bilyonaryo." "Espada sa gitna ng araw... Copy, sir. May kinalaman ba ito sa itim na SUV?" "Oo," malamig na kumpirma ni Zaymon. "Naghahanap ang mga sakay ng SUV ng impormasyon tungkol sa isang sanggol na babae na inabandona sa isang kumbento rito sa Lopez eksaktong dalawampu't limang taon na ang nakararaan. Ang sanggol na 'yon ang nagmamay-ari ng kwintas na may crest."

wika ng matandang Valderama. Ang hininga ni Aria ay halos mawala. Narito ang lahat. Ang biktima, ang salarin, ang tagapagligtas, at ang halimaw na nag-imbento ng lahat. “Father…?” tawag ni Sandro, ang kanyang baril ay hindi pa rin inilalabas, tila naghihintay ng pagkakataon. “I didn't come back to reclaim my throne,” sabi ni Don Victor, tumingin siya kay Aria. “I came back to finish what your grandfather started. To erase the Rivera bloodline once and for all.”

"Then make sure she doesn't. My mother values results over methods. As long as you look like you're carrying a Montenegro, she won't care about the rest. Just follow my lead." Eksaktong pagtapos niya magsalita, bumukas ang malaking double doors ng mansion. Isang matandang babae na may suot na terno at balot ng perlas ang pumasok. Her hair was perfectly coiffed, and her eyes—the same shade of dark, predatory gray as Zayne's—pierced through everyone in the room. This was Donya Valeriana Vidalle Montenegro. "Mother," Zayne stepped forward and kissed her hand. It was the first time I saw him show any form of traditional respect.

Naroon si Donya Celestine Lancaster na may mahinhin ngunit kumpiyansang ngiti, si Don Rafael Lancaster na seryoso ang tindig pero may lambing sa mga mata, si Donya Victoria na eleganteng tingnan kahit nakatawa lamang, at si Don Emilio na halatang palabiro batay sa ekspresyon nito. Sa gitna nila ay isang babaeng napakaganda na may mahabang buhok na tila natural na dumadaloy sa balikat, hindi na kinailangang magtanong pa ni Amanda dahil alam na niya sa sarili niyang iyon ay si Sylvia Hale.

Pagkatapos ng maikling paghinto, umiling si Wael, “Sino iyon? Isa ba siyang sikat na makapangyarihang tao?” Pinikit ni James ang kanyang mga mata. “Alam mo ba ang tungkol kay Wynne Dalganus, ang Demonyong Espada. Pero, bakit hindi mo pa naririnig si Emperador Raiah?” Bahagyang nagkibit-balikat si Wael. “Si Wynne Dalganus ay isang magsasaka na nag-iwan ng kahanga-hanga at pangmatagalang marka sa kasaysayan ng mga Endlos. Bagama't matagal na siyang pumanaw, ang kanyang pilosopiya at kasanayan ay patuloy na nakaimpluwensya sa hindi mabilang na henerasyon ng mga magsasaka pagkatapos niya. Maraming magsasaka ang gustong bisitahin ang lugar kung saan niya itinago ang kanyang espada, ang Espada ni