Donya Victorina El Filibusterismo Novels & Stories

Parang unan na hinablot ang dalaga palabas at nakita niyang si Vladimir ito habang may bitbit na baril. "Whoa, chill. I never hurt your woman, Vlad. Nag-usap lang kami, alam mo naman gusto ko lang makilala ang babaeng pakakasalan mo, diba Maria?" Mapang-asar na sinabi ni Victor "Kung may problema ka sa akin, you better ask me for a fight. Hindi pati babae dinadamay mo. Ganyan ka ba kahina para gamitin ang isang babae upang maghiganti sa akin?!" Sigaw ni Vladimir at tinutukan si Victor.

“Anak natin, Nadja. Sa tingin mo, gusto ko bang masaktan ang kahit sino sa kanila. Kahit ikaw, ayokong masaktan ng iba ng dahil lang sa akala nila eh ganito lang ako. Pero alam mo kung ano ang totoo.” Victor gave up he love to do back in the Philippines. He was no longer a womanizer. Wala na ang mga alalay niya at ang convoy ng mga kotse. He gave up his tux and trousers. He gave up being formal but rather a much simpler one. Lalong naging kaakit-akit siya sa paningin ni Nadja. Sa katunayan ay kinikilig siya sa tuwing tititigan ang asawa kapag natutulog siya.

Sa mga huling bahagi ng talaarawan, isinulat ni Don Diego ang isang pangako at isang sumpa: “Ang katotohanan ay mananatiling nakatago hanggang sa tamang panahon. Ang hustisya ay hindi mamamatay kailanman. Ang dugo at kasalanan ay laging magbabalik sa kung sino ang may gawa. At darating ang araw… darating ang araw na ang dalawang natitirang tapat at dalisay na linya—ang mga Riego at ang mga De Villa—ay muling magtatagpo, magkakaisa, at magmamahalan. Sa pamamagitan ng kanilang pagmamahalan at pagkakaisa… mabubunyag ang lahat ng katotohanan, mapaparusahan ang mga masama at taksil, at maibabalik ang kung ano ang tama at nararapat. Ang kanilang pagmamahalan ay magiging susi sa kalayaan at katotoh

Pero tila lalong nagdilim ang ekspresyon niya. Galit ang pinapakita niya sakin ngayon…pero ramdam kong hindi galit ang bumabalot sa kanya…kundi takot at pag-iingat. “Don’t call me that. You don’t even know who I am.” Kinabahan ako lalo. How will I know who's the one controlling the body? At sino ba ang may ayaw sa ‘kin? Si Matthew ba o si Syvastian? Sinalubong ko ang nanlilisik niyang tingin, wala akong makitang kahit ano ron kundi pagkadisgusto.

Wala pa sa kalingkingan ng kanilang mga imperyo ang lahat ng nagawa ni Winston. Samantala, sa isang madilim at marangyang mansyon sa kabilang panig ng mundo, isang balita ang natanggap ni Don Ricardo Fortalejo, na ngayon ay isang anino na lamang ng kanyang dating pagkatao, isang haring natalo sa sarili niyang kaharian. Sa pamamagitan ng isang naka-encrypt na tawag, isinumbong niya ang lahat ng kanyang kahihiyan sa isang kamag-anak—isang taong mas makapangyarihan, mas tuso, at mas walang awa kaysa sa kanya. Ang kanyang huling alas, ang kanyang huling pag-asa para sa paghihiganti.

“Kung wala kayong matinong sasabihin, mabuti pa na umalis na lang kayo.” “I made an effort to visit you, and then this?” Dilat na dilat ang mga mata ni Catalina na akala mo ay luluwa na. Hindi ko alam kung dahil ba sa galit o sa gulat. Nagsalita naman si Victor at habang ginagawa niya iyon ay hindi ko mapigilan ang tingnan ng mabuti ang ginang. Sa kanya nagmana si Victor at ari lang ang nakuha niya sa ama. Gwapo naman si Don Damian, kaya nakakahinayang na kahit si Donnie ay walang nakuha kahit na anong feature niya. Kung pagtatabihin silang tatlo ay walang mag-iisip na mag-aama sila.

At muli niyang napanaginipan ang masasayang alaala nila ni Santiago. NAILIBING na si Don VIncenzo Montoya sa libingan na nasa kabayanan kinabukasan. Nagpaiwan si Camilla sa puntod ng ama. Nauna nang bumalik sa villa si Donya Emilia para makapagpahinga. Katulad niya ay halos wala ring pahinga ang kanyang ina nitong mga nakalipas na araw.

Nararamdaman ni Victorina ang pagbuhos ng kanyang mga luha sa ilang sandali dahil hindi niya alam na ganito pala kalupit ang ugali ng mga mayayaman sa mga taong may limitadong yaman. Tinatapakan ang dignidad ng mga mahihirap. “Don’t mind him, hija. Sadyang mataas lang talaga ang tingin niya sa sarili. Kaya madali siyang mapaniwala because he only thinks about how to make himself higher without knowing na he is being used. Hindi niya nga alam ang totoong sitwasyon ni Ford—” hindi natapos ng doktor ang pahayag nito dahil siniko siya ni Leila at tila ba’y sila'y nag-uusap gamit ang kanilang mga mata.

Sabi ni Viviana na may pilyong ngiti sa labi. Tinamaan ng husto si Samantha sa mga sinabi ni Viviana, na parang nabaligtad ang buong mundo. Gusto na niyang tumakbo palabas ng kwarto, hindi man lang napansin ang ekspresyon ni Tristan. Nakatingin siya sa kanya. Naglalaro siya ng isang mapanganib na laro, sinusubukang pagselosin si Samantha sa pamamagitan ng kanyang mga salita at kilos. Alam niya na ito ay isang panganib, ngunit pagkatapos ay nahihirapan siyang basahin ang mga ekspresyon nito. "But then, gusto ko ring malaman kung ano ang tingin sa akin ni Tristan." Nagpatuloy si Viviana pagkatapos ng kanyang pangungusap, diretsong nakatitig sa asul na mga mata ni Tristan.

Pero bago paman siya maka pag salita ay nakarinig sila ng maraming putok ng baril. Ilan sa mga tauhan ni Aurelius ay natamaan ng baril at agad na binawian ng buhay. Isa sa natamaan si Theodore, agad niyang nasalo si Theodore ng bahagya itong matumba. "Fúck! Si Vivienne," saad ni Theodore kahit nahihirapan na siya dahil sa tumamang baril sa kanya. "Who's Vivienne? The fúck Theodore? Nilandi mo na nga si Ysabel, then you have Vivienne?"