Donya Victorina El Filibusterismo Lines Novels & Stories

“S-si Dona?” Habang hinihintay ang sagot sa mga ito, pigil ni Liberty ang paghinga. Iniiwasan niyang marinig ang katotohanan ngunit alam niya sa sarili na hindi niya iyon matatakasan. “May landslide, Liberty. May clearing pa na nangyayari sa daan. Nakalabas na ang mga nasaktan engkwentro bago mangyari ang landslide kasama na si Dona, Mr. Sandoval at ang iba pa,” sagot sa kanya ni Duncan.

Sabi ni Viviana na may pilyong ngiti sa labi. Tinamaan ng husto si Samantha sa mga sinabi ni Viviana, na parang nabaligtad ang buong mundo. Gusto na niyang tumakbo palabas ng kwarto, hindi man lang napansin ang ekspresyon ni Tristan. Nakatingin siya sa kanya. Naglalaro siya ng isang mapanganib na laro, sinusubukang pagselosin si Samantha sa pamamagitan ng kanyang mga salita at kilos. Alam niya na ito ay isang panganib, ngunit pagkatapos ay nahihirapan siyang basahin ang mga ekspresyon nito. "But then, gusto ko ring malaman kung ano ang tingin sa akin ni Tristan." Nagpatuloy si Viviana pagkatapos ng kanyang pangungusap, diretsong nakatitig sa asul na mga mata ni Tristan.

Kundi linaw. Ganito pala ‘pag alam mong pinili mo na ang mundo mo. Dugo, katapatan, kapangyarihan — pare-pareho lang ang halaga. Habang sumugod ang mga sundalo ni Damian sa paanan ng bundok, bumulong ako, “If the crown demands fire… then let it burn.” At nang lumipad ang unang palaso — kumislap sa araw na parang apoy — alam kong nagsimula na ang pagsubok ko.

Sa mundo ng mga tula, kalungkuta’y napapawi Tanging pangarap ay masilayan ang mundo Ngunit sadyang ipinagkait sa kaawa-awang nilalang “Saglit na huminto sa pagtipa ang aking mga daliri mula sa makinilya ng marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan. Ang amo’y na iyon, hindi pa man siya nagsasalita ay kilala ko na kung sino ang pumasok sa aking silid. “Ipagpaumanhin mo Señor ngunit hindi yata’t, nahuli ka sa pagbisita mo sa akin?” Anya sa aking bisita habang nakataas ang kaliwang kilay na wari mo’y nagtataray ngunit ang mga ngiti sa labi ay hindi nawawala.

aniya kalmado, "kung risk ang usapan, ikaw ang lamang diyan. Sigurado ako—kahit kapahamakan pa ang hinaharap, wala kang inuurungan. Kahit bangin, tatalunin mo… makuha mo lang ang inaasam." Tumawa si Victor, nakataas ang kilay. "Kilala mo nga ako," sabi niya, "pero hindi mo pa rin ako kilala." Ngumisi ito bago idugtong, "Tatalon ako kahit gaano kataas ang bangin… kung alam kong babagsak ako sa malambot na kutson—at paglipas ng panahon, iibabaw ako hanggang langit."

Magbihis ka at sumama ka sa akin ngayon din!" Utos na bulyaw ni Donya Donita kay Furtiza. Ayusin mo rin yang kilos mo,Gayahin mo ang pustura ni Elijah Juarez! Kaylangang mapaniwala mo si Lejandro na Ikaw talaga ang tunay na elijah at ang taksil na Furtiza na Ikaw ay magiging si Elijah! Dahil nawawala ang sanggol ,Pwede parin nating gamitin ito para makuha ulit ang loob ni Lejandro!''

Walang silbi ang mga salita ng Donya. “Ikaw ang mag-aalaga sa kabayo ko buong magdamag. Hindi ka makakaalis sa hacienda na ‘to hangga’t hindi gumagaling ang kabayo ko at hanggang sa maibalik mo sa ayos ang inararo mong hardin. Everyone might treat you a princess but not me!”

Pinihit ni Veronica ang sirang dulo at sumimangot. Ang sirang dulo ay isang napakaayos na tuwid na linya. Walang umbok kapag hinawakan. Hindi ito mukhang nabasag ng pagkahulog. Sa halip, parang may naghiwa nito ng kutsilyo noon pa man, at pagkatapos ay nabasag ito pagkatapos ng malakas na pagkahulog. Ang pagsira sa tableta ng isang tao ay katumbas ng pagsira sa kaluluwa ng isang tao. Nanginig ang puso ni Veronica Kaninong kamay ito? Luis? O Marian? -

Pumili ka. Nanginig ang mga daliri ni Nina. Isa-isa niyang pinindot ang mga letra. Parang bawat salita ay isang sigaw. Bakit? Dahil lang ba malungkot siya, kailangan na naming mamatay? Ngunit nanatiling malamig ang sagot ni Don Ernesto. Pumili ka. Napapikit si Nina. Ano pa ba ang gusto mong gawin ko?

dagdag pa ni Eveline. “Pasensya na po. Sobrang dami po kasing tumatakbo sa isipan ko–” naputol ang sinasabi ni Victorina nang sumingit muli si Eveline. “Here we go again with your excuses! I don’t care kung ano man ang iniisip mo! Hindi ‘yan ‘yong inuutos kong gawin mo–” “Hindi raw po ako isang Robles,” sambit ni Victorina habang walang bahid ng kahit anong emosyon ang kanyang mga mata habang nakayuko.