Donya Victorina Monologue Novels & Stories

"Ang pangalan ng ama ko ay pormal nang malinis ngayon, Donya Victoria. Ang dumi ng mundo mo ay hinding-hindi na makasisira sa amin." "Huwag kayong mag celebrate!" galit na isinigaw ni Victoria habang hinahila siya palabas ng mga otoridad. Lumingon siya kay Clara nang may isang napakamapanganib at baliw na ngiti na nag iwan ng kakaibang kaba sa dibdib ng dalaga. "Akala ninyo ba ay tapos na ang lahat? Sisiguraduhin kong mararanasan mo kung paano mawalan ng buhay, Monteverde!"

"Ang pagnanasa ng apo ko sa'yo ay panandalian lang. I know my grandson. Kalix is driven by power and dark obsessions, at kapag nakuha na niya ang gusto niya sa isang bagay, madali siyang magsawa. Sinasabi ko ito sa'yo para protektahan ka na rin sa oras na marealize niyang pabigat ka lang sa kanya. Leave my grandson, Shantall. Bago ko pa man gamitin ang kapangyarihan ko para pilitin kang umalis." Toot. Toot. Toot. Naputol ang linya. Dahan-dahan kong ibinaba ang aking telepono sa ibabaw ng desk. Ang aking mga kamay ay nanginginig nang husto, at ang aking paningin ay unt-unting lumabo dahil sa mga luhang biglang pumatak sa aking mga pisngi. Ang bawat salita ni Donya Victoria ay parang sirang pl

Ang buong silid ay tila nawalan ng hangin matapos bitiwan ni Ymilio ang mga huling salita. Dahan-dahan kong nilingon si Donya Victoria. Ang kaniyang mukha na palaging nakataas ang noo at puno ng awtoridad, ngayon ay tila nawalan ng dugo dahil sa pamumutla. "P-Paano..." gumaralgal ang boses ng Donya, isang beses siyang humakbang patungo kay Ymilio. "Paano mo nalaman ang tungkol diyan?”

----------------------------------------------------- Amanda’s POV Muntik na akong mawalan ng balanse. “What the—?!” “Wala kang karapatan, wala kang kahit anong karapatan, na tumapak sa lugar na ’to!” sigaw ni Selene na nanginginig ang labi sa galit. “Akala mo ba porke nakadikit ka sa mga matataas na tao ay pwede ka na rito?” “Ang kapal ng mukha mo!” halinhinang singhal ni Donya Victorina. “Isang hampaslupang nagsimula sa ampunan at pinulot lang namin. You don’t belong in places like this!”

" Sabi nito na lalong nanlisik ang mga mata. "Ang kapal, at hinuhuthutan pa talaga ang anak ko matapos mong....hah! kapag nga naman Linta at makakita ng madugong biktima hah! Ang mga hampaslupa nakasungkit ng mayaman. Gagawin ang lahat ng drama. Puwes hindi uubra sa akin yan. Kung ayaw mong gawin kong impyerno din ang buhay mo magbabalot balot ka na" sabi ng babaeng walang iba kundi si Donya Viola.

Tinalikuran ako ng Donya nang may kasamang malakas na tawa na umalingawngaw sa buong mansyon. Naiwan akong nakatayo sa pintuan ng aking bilangguan. Tumingin ako sa aking mga kamay, nanginginig, marumi, at tila hindi na sa akin. Tama ang Donya. Hindi ako ang mahal ni Alexander. Ako ang kaniyang armas laban sa kaniyang ina. Ako ang kaniyang paraan para patunayan na siya ang Diyos sa bahay na ito.

Yes, meron naman siyang iniambag sa kung nasaan man ako ngayon pero mas malaki pa rin yung pagod ko doon. “Fine, bawiin niyo na ang lahat. It’s better to be a penniless man with the woman I love rather than marry a girl that I don’t have any feelings for.” sagot ko at tuloy tuloy na lumabas nang hindi na lumilingon pa. ~~~~ “That asshole!” galit na galit na sigaw ni Donya Victoria at hindi makapaniwalang napatingin sa papalayong pigura ni Dalton. Napahawak siya sa kanyang dibdib dahil nahihirapan siyang huminga. Agad naman siyang nilapitan ni Via at inalalayan pagkatapos ay inabutan ng tubig para kumalma.

Habang papasok siya sa elevator, narinig niya ang huling salita nito. “I’ll make you mine again. Slowly.” Hindi siya lumingon. Pero hindi rin niya sinabi na imposible. At sa labas ng condo building, si Victor— Nakatingala sa ilaw ng unit niya. Calm. Focused. Obsessed. Hindi siya naghahabol. He’s reclaiming. Step by step. In plain sight. And everyone is starting to see— Victor Alvares may be ruthless to the world.

Muli siyang napahilamos ng palad sa kanyang mukha at napahilot sa sentido. "Jesus Christ. May I have the courage to not be a coward for once" pagkausap ni Vinxer sa sarili. Lingid sa kanyang kaalaman ay narinig siya ni Ayra sa naging pag uusap nila ni Danner. Nanatiling nakahiga sa kama ang dalaga at nakapikit ang mga mata ngunit ang kanyang mga tainga ay hindi sinasadyang marinig so Vinxer na mayroong kausap sa telepono.

Hindi pa rin nito alam ang mga nangyayari sa labas nitong kwarto. “Ipangako ninyo sa akin na ayusin at buuin ninyo ang pamilya n’yo. Lumalaki na rin si Yuna. At gusto ko kapag nawala na ako sa mundong ito. Maiiwan ko kayo na maayos at nagkakaintindihan na sa isa’t isa.” Mahabang litanya ni Don Hector. “Para maging tahimik naman ang kaluluwa ko sa kabilang mundo,” hirit pang sabi nito.