Monologue Tagalog Novels & Stories

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

We should not let our guard down. “Anyway, malapit na ang first period. Bilisan natin at baka ma-late pa tayo. Ang aga-aga nating nagising tapos male-late lang tayo? Hindi puwede ’yon,” paalala sa akin ng balahura kong kaibigan. At sa kaniya pa talaga nanggaling ang mga salitang ’yon samantalang hirap na hirap na naman akong gisingin siya kanina. *****

mahinang sabi ni Lucent Nagliwanag ang buong paligid, nakakasilaw. May kung anong mahika ang tumama sa akin. May mga mabibilis akong yabag na naririnig, paakyat ang mga iyon. Ramdam ko na naroon silang lahat, pero wala akong nakikita. "Memoire" boses ni Lucent ang narinig ko. Unti unti akong may nakikita... "Mama? Papa?"

"He is not my ex." "Mabuti na lang, paano pa kaya kung naging kayo? Baka magtago kana sa kweba at hindi na kita makita.” Natahimik ako sa sinabi niya, hindi ko alam kung papaano itatanggi na hindi ako nagtatago ngayong ang totoo ay natatakot talaga ako magtagpo umuli ang landas namin ni Nero. Kahit sabihin kung nakalimutan ko na siya, pakiramdam ko babalik lahat ng sakit na naramdaman ko kapag nakita ko siyang muli. “Bumalik ka na dito sa manila, let's do boy hunting. Sasamahan kitang humanap ng lalaki na hindi nagiging multo sa huli.” “I don't need a man. I'm content with my life. I learned my lesson already. Once is enough.”

Delos Reyes. "MR.DELOS REYES!" malakas at mariing sigaw nito. “Bahala ka sa buhay mong malisyosong kalbo ka! Tignan natin kung sino ang magiging kawawa ‘pag iyan nagising ng galit dahil sa pinaggagawa mo. Buti iyan sa ‘yo! Pagdusahan mo.” Sa loob-loob ni Leigh na ilang beses ng napapairap dahil sa labis na pagkainis.

Muling nagsalita ang nilalang na nasa aking likuran. "Aminin mo na lamang sa sarili mo na hindi mo kaya ng mag-isa...aminin mo na lamang sa sarili mo na mahina ka....napakahina mo at kahit kailan hindi ka ng mabubuhay ng walang natatanggap na tulo-- "

Hindi ako si Liwanag. Napangiti siya at umiling. "Kahit itong bagong ikaw, nakahahanga ka pa rin," aniya. "Hindi ko naman nakilala si Liwanag. Si Mon ang nakilala ko. Kahit alam mong ikapapahamak mo, sumusugod ka pa rin, makatulong lamang. Minsan hinihiling ko na lamang na sana'y maging makasarili ka na lamang upang hindi ka malagay sa alanganin. Ngunit dahil sa taglay mong katangian kaya hinahangaan ka ng mga tao." He looked at me. "Alam kong matapang ka, Mon... ngunit duwag ako. Natatakot akong bigla ka na lamang mawala."

Sarap hawakan no'ng abs! "I'm done. Maliligo ka din ba?" Napatigil naman ako sa pagpapantasya sa katawan ng mala adonis na katawan sa harap ko ng biglang magsalita ito. Kingina. Nahuli pa ata akong naglalaway sa katawan niya. Baka ano pa ang sabihin nito. Ghaaad. Nakakahiya ka Leah! Kiringking kang babaylan ka!

''anong klaseng ngiti yan ? ''kinikilig lang ako sa dalawa .. grabe kasi ang effort ni sir sobra ..hmmm Kailan kaya ako makakahanap ng ganong lalak..array ko ah makabatok ka Miguel '' binato niya ito ng unan at hinaplos ang ulo kung saan nabatukan ni Miguel . ''paano nag iimagine kana naman walang ganon. Princess lang ang pangalan mo pero hindi pang castle ''

Habang papalapit ay mas naging malinaw tuloy sa paningin ko ang mga monay nito sa tiyan. "Diosmio marimar!" "Goodmorning, mahal." Para akong naestatwa ng wala itong pasabing humalik sa king noo. "maykan Thea! Di ka agbatbati."(Ilocanong salita na sinasabi kapag napadpad ka sa liblib na lugar para hindi ka mabati ng engkanto o mga taong hindi nakikita o kaya kapag nagulat ka.)