Engagement Quotes Novels & Stories

Hindi mapigilang matawa ng sarkastiko si Daviah habang sinasabi iyon kasabay ng pagtigil ng kotse ni Azi dahil nasa tapat na sila ng bahay nila. “Wala pa namang engagement party na naganap; kung may nakakaalam man tungkol sa engagement natin, siguro kaunti lang—30% out of 100%? So it’s still fine if we keep this engagement pending right? I want to give you time to think if you really want me to be your fiancée… to be your husband soon! Ayokong makita ka na nagsisisi ka nang pumayag dito.”

Please, please. Ilang oras pa akong naghintay. Hindi muna ako nagpahinga kasi mas gusto ko siyang hintayin. I'm sketching and already finished my new artwork. Lahat ng iginuhit ko ay para sa kanya. Lahat din ng iyon ay may lagda ko sa gilid at may personal inspirational quotes about life and sacrifices. It's already midnight but there's no mark of him. Wala. May bukas pa naman Klara. You can wait for him until tomorrow. It's your day, right? So you can keep on smiling and be thankful for this another year of your life.

" Natawa ako sa sinabi niya. For all the times I wore my self pity like a favorite shirt All wrapped up in that hurt For every glass I saw, I saw half empty Now it overflows like a river through my soul From every doubt I had, I'm finally free And I truly believe" "Pero nag proposed ka na!" Tinaas ko ang daliri ko na may engagement ring and wedding ring. "See?!" "But I want a decent proposal for you. Na nababagay sayo. Hindi yung n*******d." Natawa ako sa sinabi niya.

"Pasali naman sa yakapan n'yo." Pa-simple na lang akong natawa nang maramdaman ang mainit na yakap ni Papa. So tell me now, what more can I ask for kung ganito ang mga magulang ko? Wala na. Ayokong gawing big deal ang engagement party na ito. Ayoko kasi natatakot ako na 'pag once pinagtoonan ko ito ng pansin, mag iiba ang takbo ng buhay ko. Kaya ayoko. ~

Nakahinga na doon nang maluwang ang matandang Don Madeo. “Sige, aasahan ko iyang mga sinabi niya. Gusto kong maging grande ang magiging engagement nila. Gusto kong ipagsigawan sa lahat ng mga kakilala ko at pupunta na bagay na bagay ang dalawa.”

Huminga ako nang malalim, inilapag ang phone ko sa vanity table, at nagsimulang maghanda para sa engagement ko ngayong araw. NORA’S day ito. Bumalik ako sa phone ko. Limang minuto pa lang—thirty thousand likes at one thousand comments na. Kinuha ko ang phone ko, nakangiti na parang baliw habang ina-unlock ang screen. May mga comments: “Basahan, siguro. Tingnan natin. Excited akong makita kung ano ang mangyayari ngayong araw.” “Dapat damit ang pag-usapan natin. Baka matulungan natin ang kawawang babaeng iyon.”

“Alam mo, Piere, hindi ko lubos maisip na darating tayo sa puntong ito. Ang dami nating pinagdaanan, pero narito tayo ngayon, mas malakas at mas masaya.” Pinaikot niya ako upang humarap sa kanya, at para bang kami lang dalawa ang naroroon sa gitna ng napakaraming tao. “Para sa akin, walang makakapantay sa araw na ito,” aniya, sabay halik sa noo ko. “Hindi lang ito tungkol sa engagement party o sa mga pangakong binitawan natin sa isa’t isa. Ito ay tungkol sa pagmamahal na pinagtagumpayan ang lahat ng pagsubok, at hindi ko maisip ang buhay ko nang wala ka sa tabi ko.”

Kung kamuhian nila akong lahat parang hindi ako tao! "Ziyo, please you will learn how to love me. I promise, just please wag mo naman akong itrato ng ganito. Mamayang gabi na ang engagement natin Ziyo. Hindi tayo pwedeng ganito..." Halos hindi na ako makapag salita dahil sa aking pag iyak. Kung alam ko lang na magiging ganito ang buhay ko sana ako nalang ang namatay, sana 'yong kakambal ko nalang ang nabuhay. Sana, masaya ako ngayon.

Nagtagumpay ako sa sinasabi kong sana mahanap na niya ang taong para sa kanya at maging masaya na siya. Hindi naman sa nag bi-bitter ako ngayon nang dahil lang sa wala na akong lovelife. 'Yong wala nang may nag aalaga sakin, 'yong wala ng taong nand'yan lagi sa tabi ko kagaya ng ginawa ni Cedrick no'n. Ang sakin lang, required ba talaga na papuntahin ako sa engagement ceremony nila? Para ano? Para ipakita saking masaya na siya sa iba? Or ako lang talaga ng iisip nito?

"Oo. Hindi pa ako handa." "Kung ganun, sasabihin ko kay Itay at kay Inay pati kay Lolo na bigyan ka ng konting panahon, Kuya. Oo naman, hindi naman kailangang magmadali. Mag-engage muna tayo. Puwede nating i-enjoy ang panahon natin pagkatapos ng engagement at bago ang kasal. Sige, naiintindihan ko ang ibig mong sabihin, Kuya. Gusto mo lang palang mas matagal tayong mag-date, 'di ba? Bakit hindi mo sinabi agad?" , mula sa malungkot na boses ay biglang naging masigla si Vivian.