Epilogue In Tagalog Novels & Stories

Ngumiti ako sa kanila bago umupo ulit sa upoan ko. "While some endings are painful, there are some endings that's worth it." Sabi ni sir Kenn habang nakangiting nakatingin sa'kin. Napangiti naman ako sa sinabi niyan 'yon. "Fight for what makes you happy. Wag mong isipin na lahat ng tao ay sasaktan ka lang. May mga taong may kakayahang mahalin ka tulad ng gusto mo. Lahat ng hirap mo ay masusuklian yan pagdating ng panahon. All you have to do is to keep on fighting and don't you ever give up. You can rest if you're tired, but please keep on going. Magiging masaya ka rin balang araw." Sabi nito na nagpaluha sa akin.

“Because you believe I can.” Nagpatuloy ang tour: • Tech booth for lights & fog entrance • Dancers na mag-oopening • Fireworks effect sa finale “andaming magagara na magaganap sakin…” sabi ni Calestine. “All that… for me?” “No.” Adrian smiled. “For us. Because tonight, the world finally knows you belong by my side.” Dinugtungan pa nito, naglalaro ang ngiti: “And also para matapos na ang illusions ng iba. Para tumigil na ang mga nagpapanggap na may pag-asa sa’kin.”

"You're not dreaming Mi amor..." "I'm afraid of closing my eyes T. Dahil baka kapag nalingat ako bigla ka na lang mawawala at marerealize kong nananaginip lang pala ako." Terrence stopped the car on the side road pagkatapos ay masuyo siyang binalingan ng tingin. "You aren't dreaming and I'm not gonna vanish, Mi amor..." Dumukwang ito sa upuan at pinatakan siya ng mabining halik sa noo. "Stop worrying and sleep Mi amor...Malayo pa tayo. Gigisingin na lang kita kapag nasa bayan na tayo."

FINAL CHAPTER: Epilogue Jack's Perspective "Zhane! Zhane!" malakas na iyak ng ina ni Zhane habang inililibing namin ang bangkay ni Zhane. Well, yes, pagkatapos kong malaman ang tungkol sa mga sekreto niya, makalipas ng isang buwan ay napagkaalaman namin na hindi pa rin siya tuluyang gumaling, and my Dad extremely felt depressed about it, he felt embarrassed sa mga nangyayari and the end, after all the efforts and risks they couldn't save her anymore, hanggang doon na lang nga siguro, masakit para sa aming lahat pero iyon na nga ang huling araw na nakita namin si Zhane.

What should I say next? "Why are you here? At this hour?" malamig pa sa yelo ang boses n'ya. Sa mga oras na 'yon, parang gusto ko na lang umatras... but no! Kung mayroon man akong gugustuhin na samahan at mapangasawa, siya na lang. Siya lang. "Anakan mo ako, Chrome."

"Hindi, Elena. Dahil sa wakas, sa liwanag tayo mamumuhay. At kahit anong mangyari, hangga't kasama kita, hindi na kailangan ng Ghost Team. Sapat na ang pagiging tayo." Ang eroplano ay tuluyang naglaho sa pagitan ng mga ulap. Ang kwento ng Ghost Team ay natapos na, hindi sa isang pagsabog ng code, kundi sa isang paghinga ng malalim at pagtanggap sa katotohanan ng pagiging tao. EPILOGUE HINT

Uuwi na lang ako at baka magpadala pa ng mga tao si Alguien para sundan kami at ending ay mainis lang si Gani. “I need to go…” I smiled sadly and touched the last name of Dimagiba on the tombstone before I stood up. “Eu te amo… para sempre…” Tumalikod na ako after saying that. Nilapitan ko sina Willow at Gani. I told them na ihatid na lang ako pabalik sa Bulacan at hinahanap na ako ni Alguien. Natawa na lang si Willow at sinabi na unawain ko na lang ang kuya ko bago pumasok na sa sasakyan.

tanong nito "papaalis na ang kaibigan nila ng makita nilang dumidilim ang mga ulap at biglang pumatak ang ulan at bumuhos ang napaka lakas na ulan dahil sa lakas ng ulan hindi na tuloy ang kaibigan nila at patuloy silang sinamahan dahil simula nun hindi na tumila o tumigil ang ulan the end.... "ang ganda naman po kuya clark. saad nito habang yung iba niyang kasama ay tulog na

Maya maya pa’y dumating na ang mga karne na siyang iniluluto sa grill na nasa lamesa. “Saan ka nga pala ngayon nakastay, Isha?” tanong sa akin ni Gil. Napatingin ako kay Megumi, hindi ko kasi alam kung sasabihin ko ba o hindi. Marahan siyang umiling. Na nangangahulugan na huwag kong sabihin. ”May tinitirahan akong kaibigan pero uuwi din ako ulit sa amin.” “Kailan ka uuwi?” tanong pa niya. Napaisip ako. Hindi ko pa din naiisip kung kalian uuwi sa totoo lang.

Sa isang iglap ay napuno ng liwanag ang buong paligid, hanggang sa tuluyan silang nasilaw sa liwanag na hatid ng isang malagim na katapusan. Ang Simula Ng Nakaraan... “Magkaibang mundo ang siyang ginagalawan, tinatapakang bahagdan ng lupa ay magkabilaan. Kapayapaan ang nangingibabaw sa lahat at binibigyang daan ang bawat banal na makipag-ugnayan.