Espada Romane & Geschichten

Hell no! *****

Damn! Too, bad. Hera.

Sigaw naman nung red belted knight sabay slash ng kanyang espada sa akin. Mabilis ko naman itong nasangga gamit ang baseball bat. At kitang kita ko yung sparks ng kuryenteng dumadaloy sa blade ng kanyang espada. Buti nalang at hindi metal yung handle ng kanyang sandata, kundi'y nakuryente na sana sya. "Haaa!" Muli nitong iwinasiwas ang kanyang espada at tulad ng una ay nasangga ko ito.

Pakiusap, Binibini. Mukhang kakaiba ang tingin ni Zoe bago niya damputin ang isang espada mula sa lalagyan. Sinubukan ni Harvey na kumuha ng espada habang nakatitig ang lahat. Klink! Sa sandaling damputin ni Harvey ang espada, ang espadang mukhang kakaiba ay nabali sa dalawa. Malinaw na gawa sa sirang tanso at makalawang na bakal ang espadang ito. Imposibleng magamit pa ito.

Ang aura ng espada ay sapat para mapaatras ang gagamba sa sobrang takot. Ang espada ay isa sa mga ancient magic artifact ng pamilyang Zeman, at ang pangalan nito ay Demondie. Ginawa ito sa pamamagitan ng masculine at straight aura mula sa langit at lupa, hindi nakapagtataka kung bakit naging alerto ang gagamba dito.

Normal lang dahil mula pagkabata ay espada na ang hawak nito at s'ya naman ay baril pero hindi s'ya patatalo sa matandang Yakuza. Sinugod s'ya nito at hindi n'ya iyon napaghandaan. Mabuti na lang at mabilis ang kan'yang mga reflexes at agad s'yang nakailag. May isang upoan na bakal sa gilid at iyon ang ginamit n'yang panangga sa bawat hataw nito ng espada sa kan'ya. Tumataginting ang tunog ng bakal na upoan sa tuwing matatamaan ng espada ng matanda.

Saad ni Victor habang inilalabas ang itim na kabayo, mula sa kinalalagyan nito. Isa-isang maingat na inilagay ni Victor ang mga accessories na kailangang ilagay sa kabayo. Tiniyak din na secured ang saddle at iba pang accessories ni Garnet, upang matiyak ang kaligtasan ni Sophie. Ilang sandali pa’y magkasabay na nilang inilalabas ang kani-kanilang sasakyang kabayo mula sa kuwadra ng mga ito.

Suddenly, naging interesting para sa kaniya ang pag-uusap nila. “Conchita Calleja.” Proud na sinabi ni Ash sabay ngiti. “Co-Conchita Calleja. Uhm, di ko siya kilala. Matagal na siguro siyang nagretire?” “Matagal na. Bago pa ko ipanganak.” “Aaah. Kaya pala. Anong mga pelikula niya dati? Baka maalala ko?” “Adobong Kangkong.” Proud na ngumiti sabay kumagat sa suman.

At ang ama ng batang ito… si Lucien. Hindi ko kayang ipaliwanag iyon. Hindi ko kayang ipakita ang katotohanan sa harap ng mansion na puno ng matang mapanuri—at lalaking tinitingnan pa rin ako ng may lihim na apoy sa mga mata.

Carmella Muntik pa nyang malagla ang hawak na cellphone ng makita ang lalaking nakatayo sa may pintuan ng kubo. Nakakunot ang noo nitong nakatingin sa kanya. Napalunok sya habang titig na titig sa lalakeng ang buhok ay aabot sa batok na nito na may pagka wavy at magulo. Nakasuot ito ng itim ng t-shirt at maong na halos punit na sa magkabilang tuhod. Wala itong sapin sa mga paa. May hawak itong malaking baril na ginagamit sa panghuhuli ng mga ibon. Matapos nyang masuri ang kabuuan nito, bumalik ang mga mata nya sa mukha nito. Napalunok sya muli ng mapagmasdan mabuti ang gwapong mukha nito. Iniisip nya kung sino ito at bakit tila ngayon lang nya ito nakita sa San Miguel. Well, nasa dulo na ng