Excuses Novels & Stories

At kung emergency naman, ano naman kaya ang idadahilan kong kapani-paniwala? Matalinong bata si Cara kaya hindi iyon basta-basta mauuto at magpapaniwala sa mga excuses ko. Lalo na ngayon. Haaaaay. Ano ba naman kasi! Hindi ko mapigilan ang mapapadyak habang inaayos ang sarili palabas ng banyo. Mas lalo akong nanghihina noong makita ko ang aking damit na susuotin na nakapatong sa ibabaw ng kama.

Trying to find an acceptable excuse for what I did. "Yeah? Hmmm...Maybe if you helped me get rid of my boner last night matanggap ko pa excuse mo. But no, you just made me sleep with a damn boner, Auxerre." "And you're going to pay for it." ____________________________________________________

“Sa totoo lang, ang Dad ko…” “Ano?” “Lagi niyang iniisip na ikaw ang dahilan kaya hindi ako makapunta ng school. Kahit na nagpaliwanag na ako sa kaniya, hindi siya nakikinig sa akin. Ayan ang dahilan kaya hindi kita mapunta sa kaniya. Natatakot ako na baka…” Isang magandang excuse iyon para kay Lisa. Sigurado siyang hindi na ulit magsasabi si Daisie na pumunta sa Dad niya.

Kailangan kong mag-isip ng dahilan kung bakit hindi ko siya sinipot. Habang nakasakay sa jeep, agad akong nagtype ng reply sa kanya. “I’m sorry, but I can’t meet you right now. An unexpected emergency came up, and I need to deal with it immediately. I feel bad canceling like this, and I hope you can understand.”

Hindi na niya natuloy ang sinasabi niya nang magsalita ako agad ng seryoso. "—you said we are family here, and it is not hard to say sorry to your family, sana hindi iyon excuse lang for terminating them...sorry for almost breaking your expensive bracelet, see I can say sorry, pero if hindi mo kaya ma'am I guess I can understand that not everyone can apologize...excuse me po"

“I got drunk. Nahihiya lang ako kasi isang baso lang naman ang ininom ko tapos nalasing pa ako.” “Why do you keep on making excuses?” mababa ang boses na tanong niya kaya agad akong napatingin sa kanya. “H-Hindi! Nahihiya lang talaga ako dahil doon. Wala nga akong maalala sa mga nangyari, eh. Hindi ko na rin halos matandaan kung paano ako nakabalik dito—”

Nag-excuse naman ito at lumabas. “Where is your phone?” tanong ko rito. Kumunot naman ang noo nito. “Nasa office, naiwan ko. Why?” “Kaya naman pala e, wala kang alam. Anyway, will you excuse me from this meeting? Uuwi muna ako.” “Why? Saan?” Nagtataka nitong tanong.

"Bakit ba ang hirap mong makaintindi? Ilang beses kong sinabi sa'yo na hindi kita puwedeng patulan dahil—" "F*ck those excuses!" galit na sigaw nito. Literal na nagulat siya sa galit na rumehistro sa mukha nito. Kitang-kita niya ang pag-igting ng panga nito at ang pamumula ng mukha dahil sa matinding galit. "Stop using that f*cking excuses to deny your feelings for me, Janice. I know that we both have the same feelings for each other."

Kung nandoon ito, paano siya lalakad papasok sa pamamahay na 'yun? Paano kung ma-trap na naman siya sa mga laro nito at muli siyang pagmalupitan... "Bigla ko palang naalala na may kailangan pa akong asikasuhin sa trabaho ngayong araw, kaya... hindi muna ako makakapunta riyan sa ngayon..." Matapos ang lahat, nanaig pa rin ang kaniyang takot kaya isang lame excuse ang ginamit niya para ibaba ang tawag.

My sadness is an excuse to this hypocricy. After this, there's no excuse to do wrong anymore.