Excuses Novels & Stories

tanong ni Tita Titania na ikinakagat labi ko dahil sa hiya. "U-uh... S-sorry po sa biglaan kong pagtayo but, c-can I excuse myself for a while? I-I just wanna use the comfort room," nahihiya at kinakabahan kong sabi na ikinangiti naman ni Tita Titania at Tito Tristan pati na rin Nina Daddy at Mommy dahilan upang mapahinga ako ng maluwag. "Of course, no problem." Pagkasabing yun ni tita Titania ay nag-excuse na kaagad ako at nagmamadaling umalis.

Bakit kailangan kapatid ko pa ang gumawa ng bagay na to! "Look,I'm really sorry,,alam ko nagkamali ako sa ginawa kong yun,,tanging kapakanan lang ng kompanya ang nasa isip ko ng mga sandaling yun,,sorry kong hindi ako nag isip na posibleng mapahamak ang kompanya oras na malaman nila ang tungkol sa prohibited materials na ginawa ng Zhang company." Hinging paumanhin nito sa kapatid.

Kalmado ang kanyang boses. “She's an adult.” “She is responsible for her own actions.” Isa-isa niyang binigkas ang bawat salita. “Depression is not an excuse for dressing provocatively and trying to seduce her brother-in-law.” Humigpit ang kanyang panga. “It is not an excuse for abandoning Liam yet again.” At saka diretsahang tumingin kay Daniel. “And it is definitely not an excuse for you to blame me.” Lalong naguluhan ang lalaki.

patuloy na pagsisinungaling ko. "Nagutom?! D*mn it! Hindi mo na ba mapigil? E, ‘di sana ay bumalik ka kaagad at doon ka na lang kumain! Restaurant 'yon, Alexena!" madiin na paalala nito. Sh*t. Bakit ba ang lame ng mga excuse na naiisip ko? Magaan na kinagat ko ang labi ko habang nag-iisip ng ibabato ritong magandang katwiran pero sa kasamaang palad ay natutuliro at nabablangko ang utak ko.

Biglang tumahimik, and I could tell we were both grasping at straws for something to say. Being the idiot that I am, bigla ong sinabi kung anong gusto kong sabihin. I blurted out the first excuse I could think of, "Anyways, talk with you later. Kailangan kong umalis... Bye," I say quickly before rushing past him. After a few turns, when I'd calmed down a little, I chastised myself for making such a pathetic excuse. At the very least, you didn't tell him you needed to use the restroom...

valid reason naman po ang--- "Hindi mo ba 'ko narinig, Eleonor? Alright...let's get this straight. I need workers who can keep up, workers without excuses, workers who can stay. I pity you, Eleonor. I mean, you don't deserve every worst things happening to you right now. I'm not saying you've concocted your excuse, but...I have to fire you."

Napipilitan kong kinuha ang phone niya at dinial ang number ni mama. Nako, may klase pa ako. Pero trabaho ay trabaho. Tama, hihingi na lang ako ng excuse notice kay sir Justin, tutal ay kasalanan niya kung bakit absent ako. Tama, tama. Napatango-tango ako dahil sa naisip.

sabi niya, may halong tampo at pagod. Natigilan ako. “Alam ko kung anong tinutukoy mo. Hindi ako tanga para hayaang maulit ‘yon,” pagtatapat ko nang diretso. “Pero hindi rin ako perpekto. Will you let me show you the difference between someone making excuses and someone who actually changes?"

Excused naman si Kent buong araw kasi binigyan naman siya ng time for practice kaya kahit papaano, nakapagpractice naman ako buong araw. Pero iba pa rin kasi yung nandyan siya para iguide ako kaya minabuti ko na rin na magpractice kahit gabi na. Sinubukan ko namang maghanap ng way para maexcuse ako sa klase at para makapagpractice kami ni Kent sa umaga pero wala talaga akong maisip na valid reason.

natatawa kong singhal. "Hindi ka na bata para magpasa ng excuse letter, Miss Tyler. Nagtatrabaho ka na pagkatapos excuse letter pa rin ang tawag mo sa leave note?" dagdag pa niya na animong sinasabi niyang sobrang laki na ng nagawa kong pagkakamali. May pa-leave note, leave note ka pang nalalaman d'yan! Akala mo kung sinong matalino!