Bongga talaga kapag nagkakatipon ang pamilya—parang soundtrack ang tawanan at kwentuhan. Sa palagay ko, ang perpektong tula para sa reunion ay yung nakakapukaw ng nostalgia pero hindi masyadong seryoso; dapat may halong tawa, konting kilig, at damdamin na matatanggap ng lahat ng edad.
Madalas kong dalhin ang isang maikling orihinal na tula na kayang sabayan ng buong lamesa. Halimbawa, nagsusulat ako ng apat na taludtod na may malinaw na imahe: mga lumang laruan, amoy ng ulam sa kusina, at ang mga kantang paulit-ulit nating pinapatugtog. Ang ganitong format ay madaling ipakita ang pag-unlad ng kwento ng pamilya—simula sa alaala, hanggang sa pasasalamat. Kapag binasa, hinihikayat kong mag-interject ang iba: isang linya lang mula sa pinsan, o dagdag na alaala mula sa lola.
Kung gusto mo ng tapatan, subukan ang call-and-response: isang linyang inihahagis, at bubuuin ng sumunod na miyembro ang susunod na imahe. Masaya siya, nagkakaroon ng bonding, at hindi nakakapagod pakinggan. Sa huli, ang magandang tula ay yung nagpaparamdam na magkakasama pa rin tayo—kahit ang buhok natin ay may kulay na, ang puso ay bata pa rin.