One Day Of Your Life Mga Nobela at Kwento

Bakit bumabalik at bumabalik pa rin sa akin ang kaganapan sa buhay ko na hindi ko lubos maisip na mangyayari sa akin? Bakit hangang ngayon? Pinahid ko ang luha ko at bumaling ako sa tabihan ko, pilit akong ngumiti ng makita kong nahihimbing siyang natutulog sa tabihan ko. I am Amira Ashley Alleja, twenty-one years old and I have three years old son named; Axiel Steven Hanz Alleja.

“Akala ko siya ang safe space ko. Akala ko… kami na talaga.” Pinipilit niyang kumalma, pero sa bawat hakbang palayo, bumabalik ang alaala nila ni Leo—ang mga simpleng date, ang tawanan, ang mga oras na akala niya ay sapat na ang pagmamahal nilang dalawa para harapin ang mundo. Pero ngayon, lahat ng iyon parang bula na naglaho.

Doon na nagsimula ang kanilang pagkakaibigan at pagbibigayan ng pagkain sa isa’t isa. Naaawa si Celeste kay Lucille dahil sa mag-isa ito sa bahay. Pero ayon kay Lucille, kahit 75 years old na ito ay malakas pa siya at kaya nitong mabuhay nang walang inaasahan na iba. Mahirap din para kay Lucille ang magtiwala at iyon ang dahilan kung bakit ayaw nitong kumuha ng kasambahay. Sabi pa nito sa kaniya, ang tanging pinagkakatiwalaan nito ay siya at ang pusa nitong si Snow. Wala raw itong tiwala sa lahat ng taong nakatira sa Solaris Village.

my life will change because of my heart that pound so hard that day. [End of Season 1]

“Philip, nasa labas ng pinto si Noah. Nagpumilit siyang pumasok. Gusto raw akong makausap.” “What?” Magsasalita pa sana ako nang bigla na lang namatay ang cellphone. Kumunot ang aking noo nang mapagtantong dead batt na ito. Kapag minamalas ka nga naman. Ngayon pa talaga namatay kung kailan may mga masamang nangyayari. “Jessy, please. Talk to me. I’m sorry.”

Pati nga ang bedsheet, kumot at unan ko ay may mga naka-print na notes and guitar. I opened my speaker and played the song “Strong” by One Direction. Well, they are my favorite boyband group. I even mourned when Liam Payne died. My phone vibrated in my skirt’s pocket so I got it. Someone is calling me. An unknown number. I rejected it before putting it on the bedside table and just went to the shower. I checked my phone again when I finished drying my hair and it's flooded with messages and missed calls from that unknown caller. “Who's this jerk?” I asked before opening the messages.

Marahas kong pinalis ang mga ‘yon dahil isang kahihiyan na umiyak sa kaniyang harapan para sa isang dahilan na wala naman akong karapatan. “Hindi naman na importante ang sinabi niya. Ang importante ay nalaman ko kung sino siya sa buhay mo,” walang pag-uutal at diretso kong sabi sa kaniya. Sa tinagal-tagal ng pagmumuni-muni ko kanina ay naisip kong mabuti na rin pala na nabigyan ng linaw ang lahat. Kahit may iba pang katanungan na naglalaro sa aking isipan ay importanteng natuldukan ang isang mahalagang bagay. May fiance na pala siya kaya dapat ay hindi ko na palalaguin pa itong nararamdaman ko.

--- "Good morning, baby." Mahina kong bulong habang hinahaplos ang tiyan ko. --- At kahit wala pang sagot ang mundo sa mga tanong ko... May isang bagay akong sigurado. --- Hindi na ako mag-isa. --- At para sa anak ko... Kailangan kong maging matapang. --- Later That Day Nasa café ako. --- Mag-isa. --- May hawak na mainit na tsaa. ---

akala ko hindi ko na siya makikita this day. Pero bakit ang palpak ko naman? "Thank you for the surprise, Heremia. I think, let's start the fun?" wika ni Tito. Pero nanatili ang mga paningin ko sa lalaking nagbabaga na ang tingin sa'kin. "You're dead," bulong niya nang dumaan siya sa aking harapan. Sobra-sobra naman ang paglunok ko. Bakit ba kasi ang palpak mo, Allanna? Bakit hindi nakisama ang party popper? Nakakahiya! Mukhang balak pa akong patayin.

Pumasok si Scarlett sa loob ng unibersidad na may halo-halong pagkabigla at pagkabalisa sa kanyang dibdib. Ito ang kanyang unang araw, at ang kawalan ng kanyang kaibigang si Lily ay nagpaiwan sa kanya ng pakiramdam na siya ay nag-iisa. Ang maraming estudyanteng nag-uusap sa isa't isa ay lalong nagpalakas ng kanyang pakiramdam ng pag-iisa.