My Family's Novels & Stories

Kasama siya. At ang pamilya na sabay naming bubuuin.

My sister, Aliyah. Parang kailan lang ganiyan kami kapag naglalakad. Magkaakbay, pareho ang suot, at sabay kung maghakbang. Masaya ang pamilya namin tuwing Sunday, because that's the only day na magkakasama kaming lahat---si Daddy, Mommy, Nanny, Aliyah, at ako. Masaya rin naman kami ngayon kahit papaano, pero hindi na ito tulad ng dati. Dahil bukod sa napitasan na ng isang bunga ang munti naming 'Family Tree', hindi na rin halos makauwi sila Mommy at Daddy every Sunday because they were very busy kakaatupag sa mga problema sa kompanya sa Japan. Just like today, wala sila ngayon sa bahay, wala sila sa tabi ko, at wala na ring nagaganap na masasayang bonding.

Ang aming pamilya ay hindi isang pamilya na binuo sa dugo lamang, kundi sa pangako, sa pagmamahal, at sa pagpili. Isang hapon, habang nagtitipon kami sa hardin, ang mansyon ay puno ng ingay – ang tawanan ng mga apo, ang usapan ng aming mga anak, at ang mahinahong musika mula sa isang lumang record player. Kinarga ni Enzo si Mia sa kanyang balikat, habang si Leo ay abala sa paghukay ng "ginto" malapit sa lumang swing set.

Alam kong hinahanap-hanap pa rin niya ang pagmamahal at yakap ng isang ama kahit sabihin natin na galit siya sa tatay niya. Napatikom ako ng bibig dahil sa nalaman ko. Iniisip ko pa lang na mangyayari sa akin baka mawala na ako sa katinuan. Baka mas malala pa, kung ano na ang gawin ko sa babae niya. Ilang minuto ang lumipas bago ako nagsalita. "Nag-iisa akong anak sa pamilya. I can't claim we're a picture-perfect family. I grew up in a family that was unlike any other. Our family is different.”

Ang bawat oras kasama ang pamilya ay isang mahalagang bahagi ng aking buhay. Dumating ang Huwebes, at ang araw ng family day ay puno ng saya at pananabik. Nagising ako ng maaga at nag-ayos ng mga snacks na aming pinlano. Habang abala sa mga paghahanda, nakaramdam ako ng excitement para sa mga aktibidad na aming sasalihan. “Papa, handa na ba ang lahat?” tanong ni Aerol, na tila sabik na sabik na umalis.

bwelta ko din na lalong kinagalit nito. "Tarantada ka...ano sa tingin mo sa pamilya ko mamatay tao, alam mong isa kaming pamilyang walang kaprobleproblema at isang pamilyang sagrado. Pamilya kami ng may mabuting kalooban," sigaw nito na lalong nagpailing sa akin. Muntik ko ng sabihing pamilyang mapagkunwari.

Hindi ganito magsalita ang Kuya Hideyo ko na walang ibang inisip at inintindi kundi kami lang ng pamilya niya. Mahal na mahal niya kami nila Mama, Lola at Haru at palagi niyang inaalala ang kapakanan namin pero ngayon ay tila hindi ko na siya makilala pa dahil sa mga pinagsasabi niya. Parang nawalan na siya ng pakialam sa amin na pamilya niya. "Hindi man tayo tunay na magkadugo pero pamilya na rin tayo!" sigaw ko.

This is way better than my imagination! I have a family who loves me! I have a family who appreciates me! I have a family who actually needed me! I have a family who gave me everything! Everything that I could ever ask for and wish for! Hindi ko ipagpapalit ang pamilyang ito sa kahit na ano at kahit na kanino. Hindi kahit pa nga sa sarili kong mga anak!

Tila ba may papiging na ganap, e. Masaya lang kami noong araw na 'yon, ang bawat pamilya namin ay nagkaroon ng bonding. Akala mo e namamanhikan na ang pamilya nila pero masaya ako dahil family oriented din ang pamilya ni Yatco bukod sa tatay niya. Speaking of him, hindi naman niya na ako kinulit pa.

Hindi gaya nang langit na kulay abo at nagbabadya ang pag-ulan. “This will be the chance for our family to connect, hindi magtatagal at magiging isang pamilya na rin tayo. You can just always treat our family as your very own. Don’t worry our daughter is a good kid, hindi kayo magsisisi na siya ang napili niyo.”