Family Together Quotes Mga Nobela at Kwento

Ang paglalakbay ay magiging mahaba at mahirap, ngunit alam ko na kasama ko si JJ at ang aking pamilya, kaya naming harapin ang lahat. Matapos ang masayang hapunan at ang mainit na pagtanggap ng aming mga pamilya, si JJ at ako ay nagkaroon ng pribadong oras upang talakayin ang aming mga plano para sa kasal. Habang naglalakad kami sa hardin, ang mga ilaw mula sa bahay ay nagbibigay ng isang malambot na liwanag sa paligid, ibinahagi namin ang aming mga ideya at pangarap para sa aming hinaharap. "Alam mo," panimula ni JJ, hinahawakan ang aking kamay, "ang pagpayag ng iyong pamilya ay isang malaking bagay para sa akin. Sobrang saya ko."

“We’ll be ready.” Leonhardt returned his gaze to my parents after brushing the pad of his thumb across the back of my hand. How I love that gesture. “That’s all I ask. To stand together sa lahat ng ‘to,” sabi niya at ngumiti ng marahan. “Kung pamilya ang usapan, pamilya rin ang haharap sa pamilya.” Humigpit naman lalo ang pagkakahawak ko sa kanyang palad.

Iniisip yata na inuuto niya lang kahit hindi naman. “Hindi, Quin. Kasi ang family pwedeng walang daddy o mommy. Ang mahalaga naman ay love natin. Di ba? Ikaw nga love ka ni Mommy so family tayo.” Mas lalong nagsalubong ang kilay nito. “Hindi ku pu naiintindihan. Gulo naman, Mommy.”

Mas mahalaga naman sa kanila ang magiging reputasyon ng aming buong pamilya. Kung meron man akong pangarap maliban sa pagbuo ng aking imperyo, iyon ay ang masayang pamilya. Mga magulang na mahal ang mga anak at mga anak na nirerespeto at minamahal ang mga anak. Hindi naman kasi mapapantayan ng kahit anong materyal na bagay ang pagiging masaya ng isang pamilya. Kaya kaya namin iyong matupad ni Maddison? “Hija, excuse us. May pag-uusapan lang kami ng fiance mo.”

tanong ni Liana. Sandaling natahimik si Freya. Hindi dahil wala siyang sagot kung hindi dahil gusto niyang ipaliwanag ang sagot sa paraang mas maiintindihan ng bata. “Kasi,” mahinahong simula ni Freya. “May sariling time rin dapat ang mommy at daddy niyo sa isa't-isa. Lalo pa’t nagpropose ang daddy niyo. They need some quality time together.” Napakunot ang noo ni Liana saka siya bahagyang humarap. “Pero pamilya po tayo.”

“Baby pa nga, pero kapatid mo siya. Kahit hindi kayo madalas magkita, kapamilya mo pa rin siya.” “Pero mama,” sabay tingin sa ina, “kapatid ko ba talaga siya? Hindi naman tayo sabay na kumain sa bahay. Wala siyang laruan dito sa atin.” Tumigil si Apple sa traffic light, sabay harap sa anak. “Anak, hindi lang 'yung kasama sa bahay ang pwedeng maging pamilya. Minsan kahit nasa malayo, pamilya pa rin. Kasi pareho kayong may pagmamahal sa isa’t isa. At gusto kong maramdaman mo ‘yon.”

Ang kanilang pagmamahalan ay hindi lamang lumago, kundi nagsilbing inspirasyon sa kanilang mga anak—na ang tunay na kayamanan ay hindi pera o kapangyarihan, kundi ang pagkakaroon ng pamilyang buo, nagmamahalan, at handang magsakripisyo para sa isa’t isa. At sa huling larawan ng kanilang kwento: Isang masayang pamilya na magkakasamang naglalakad sa tabing-dagat, tangan-tangan ang kamay ng isa’t isa, habang ang araw ay muling lumulubog—hudyat ng pagtatapos ng isang kabanata, at pagsisimula ng panibago. — The End — Final Reflections Jacob:

Tumawa si Quinn, “Naku, ayos lang! Tinuturing ka naman talaga ng mga magulang ko na parang anak nila. Maliban pa rito, iniligtas mo rin ang buhay ni papa pati na rin ang tadhana ng pamilya namin. Sa ginawa mong kabutihan, kahit pa siguro nasa United States ka, pipilitin ng mga magulang ko na pumunta roon para batiin ka lang ng happy birthday!” Habang nagsasalita, muling nagdagdag si Quinn, “Charlie, natatandaan mo ba noong bata pa tayo, laging nagkikita at magkasama ang mga pamilya natin tuwing birthday mo o birthday ko. Sa pagkakataong iyon, dahil kumakain tayo ng hapunan kasama ang kanya-kanya nating kamag-anak, nagtatanghalian na lang tayo nang magkakasama.”

“Walang ibang hiling ang isang magulang kundi ang makitang masaya at buo ang pamilya ng kanilang mga anak.” Napatingin ako sa kambal naming sina John at Jenny, sa triplets namin na mahimbing na natutulog sa kanilang crib, sa pamilya kong kumpleto at masaya. “Salamat, Mom, Dad,” sagot ko, punong-puno ng pasasalamat. Sa araw na ito, napatunayan kong hindi lang bahay ang bumubuo sa isang pamilya—kundi ang pagmamahal, pag-unawa, at pananatili sa isa’t isa anuman ang mangyari.

"Hindi ko alam, anak. May mga taong nagbabago, at may mga hindi. Pero ang mahalaga ay nakapagbuo tayo ng isang matibay na bagay dito. Ang pamilya natin ang prioridad." Pinanood sila ni Fatima, ang puso niya ay punong-puno ng pagmamalaki. Lumapit siya at bumulong, "Tayo ang nagbuo nito, magkasama. At anuman ang mangyari, laging magkakasama tayo."