Novel & Cerita Fear Character Inside Out

Ang kanyang mukha ay naging seryoso, malamig, at kalkulado—ang kanyang mga mata ay walang kahit anong emosyon, na ibang-iba sa takot na mukha na ipinakita niya ilang minuto lamang ang nakalipas. Nakaluhod si Austine sa Persian carpet habang nakatali ang mga kamay sa likod, na mukhang kawawa, talunan at katawa-tawa. Ang kanyang mamahaling polo ay ganap na nagulo at nakabukas, ang buhok ay magulo sa kanyang mukha, at punong-puno siya ng pinaghalong galit at takot. "Security! Get in here right now!" Sigaw niya ng napakalakas patungo sa saradong pinto ng vault.

"Don't panic. Relax and stay here. You still need a handful of rest, right?" mahinahong sabi ni Marco at hinaplos sa ulo si Carmina. Fear. No, it's deeper than that. Terror is evident in her eyes though she tried to maintain her composure and her seductive feminine calm. Ramdam niyang wala pang tiwala sa kaniya ang dalaga. Hindi niya naman ito maaring pilitin lalo at wala siyang alam kung ano ang pinagdaanan nito bago napunta sa loob ng kahon. Perhaps, more evil than the sex drugs that was injected to her.

Like people are just… items. “What the fuck…” bulong ko, halos hindi makapasok sa utak ko yung concept. “Binili ka?” she asked me, mas mahina ngayon. Tumango ako. And I saw it in her face. Pity. Which honestly felt worse than fear. Hindi pa siya nakakapagsalita ulit— BAM. Yung pinto, sumabog sa pagbukas. Parang buong room nag-freeze.

I was about to step out the house but I was halted on my space because my eyes landed at a very familiar woman. My fears started booming in my system and my once sleeping curiosity started to add more again. My smile faded and terror and horror was only left. "Rachel"

Nanlaki ang mga mata niya at bahagyang namula ang kaniyang pisngi, pero hindi siya nakapagsalita at tumango na lamang. Pagtalikod ko palabas ng dining area, tuluyan nang nag-ibang anyo ang mukha ko. Ang malambot na ekspresyon na inilaan ko para sa mag-ina ay napalitan ng isang malamig at walang-awang expression. *** Ang amoy ng kalawang, lumang dugo, at matinding takot ang sumalubong sa akin pagkabukas ko ng mabigat at bakal na pinto ng underground safehouse.

Hindi bababa sa pagkatapos ay hindi niya sasaktan ang kanyang sarili. Medyo mahirap ang Felicity, dumaloy ang dugo mula sa pagitan ng kanyang mga ngipin, at ang maliwanag na pula ay sobrang nakakagulat. Gayunpaman, ang pagkabalisa ng takot sa kanyang katawan ay hindi mapigilan. Talagang hindi makakalaya mula sa lalaki sa kanyang katawan, madilim ang kanyang mga mata, at ang buong tao ay nanghina nang direkta.

He gasped for air and flapped his hands in the water. He muttered a curse. Parang isang ipo-ipo ang sakit at sinira nito ang pokus niya. Cannot let himself be affected… Muli siyang lumangoy kahit nararamdaman pa rin ang sakit. Hindi niya alam kung ilang minuto na ang nakalipas. Pero parang limang oras na iyon sa kanya. Dammit! Nag-iisa lamang si Charinda na hinaharap ang takot nito at hindi man lang niya nagawang makinig sa pagmamakaawa nito. He was only teaching him to face her irrational fears but lead to this situation.

Tila bigla naging mabangis ito at naging ibang tao ang Manuel na nakatayo sa may harapan niya na may hawak itong baril. Kusa naman nalaglag ang kanyang mga luha at nagsilandasan sa kanyang pisngi. Randam niya ang panginginig ng buong katawan niya, sa sobrang takot na nararamdaman niya nang mga sandaling iyon habang nakatingin sa baril na hawak ni Manuel. Pakiramdam niya ay nagkaroon siya ng phobia sa baril. Hindi pa rin tumitigil kung sino man ang kumakatok sa labas ng pinto.

Histeric na sabi niya. I caught Uno intensely looking at me while his forehead was slightly creased. I automatically averted my eyes when I remembered what happened in the test. It's still vivid. Sa dinami-dami ba naman ng lalaking makikita doon—bakit si Uno pa? Pwede naman si tres nalang! I am more comfortable with tres! What was that fear called? Intimacy? A fear of intimacy? I never imagined myself doing that to someone, especially Uno!

The door remained stubbornly closed, as if mocking my efforts. And then, like a flood, the memories came rushing back. Memories of a time when I was trapped, helpless and scared. The walls seemed to close in on me, the room suddenly feeling too small, too confining. I could feel my heart pounding in my chest, my breath coming in short, ragged gasps. I closed my eyes, trying to push away the memories, trying to calm my racing heart. "Miss Forbes?" His voice broke through my panic, a beacon of calm in the storm of my fear. I turned to look at him, my eyes wide with fear.