Look Away Novels & Stories

Huminga muli ako ng malalim at napapikit na ako sa aking mga mata. Kailangan ko munang lumayo sa problema ngayon. TO BE CONTINUED...

“Responsibilidad kong tingnan ang likod ng sasakyan para malaman ang distansya ng ibang sasakyan.” Natigilan si Scarlett. Unti-unting namula ang kanyang mukha. “Ah...” Napatingin siya sa salamin. “E di... sige.” Humalukipkip siya. “Pero huwag kang masyadong tumingin sa likod. Dapat sa harap ka rin tumingin para hindi tayo mabangga.” “Opo, Ma'am.” Sa likuran, halos mangiyak-ngiyak na sina Sarah at Nancy sa pagpipigil ng tawa.

Ang bawat paggalaw ng aking mga daliri sa aking kasuotan ay sinusundan ng kaniyang tingin, tila ba binibilang niya ang bawat segundo ng aking pag-aalinlangan. "Good," mahina niyang bulong nang maramdaman niyang hindi ako aatras. "Don't rush. Take your time. Let me see how you begin." Pumikit ako nang madiin sandali upang kumuha ng lakas ng loob, ngunit agad ko ring iminulat ang aking mga mata nang maalala ang rule number two: never look away. Nakatitig ako sa kaniya habang ang aking sariling mga daliri ay dahan-dahang gumagapang patungo sa aking balat. Ang lamig ng hangin sa silid ay agad na bumaon sa aking n*******d na balat, ngunit ang init na nagmumula sa m

Hanggang sa hinawakan niya na ang baba ko at dahan-dahan niyang inangat ang mukha ko. Biglang may tumulong luha mula sa aking mata. Pinunasan naman iyon, kaninang madilim niyang tingin ngayon ay parang lumambot ang kanyang mukha. "There. Just look at me, don't look to someone else. Just look at me and look me in the eyes. Only look into my eyes and focus on what it says." I did as he said, I looked into his eyes and analyzed what they were saying, which was nothing but sparkles. Those eyes are sparkling... To me. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

“Diyan ka lang, ha?” Hindi na niya hinintay pa ang sagot ko. Iginala ko ang aking mata sa harapan kung saan naroon ang hindi magkamayaw na mga tao. Sumasabay sa maingay na tugtog ang mga katawan. Naglakbay ang tingin ko sa sipistikadong hagdan pataas. Sa railings sa taas ay may mga taong inaaliw ang sarili sa hawak nilang alak at sa panonood sa mga nagsasayaw sa baba. Nangunot ang noo ko nang hindi sinasadyang madako ang tingin ko sa pinaka-corner noon. Hindi ko alam kung guni-guni ko lang ba o pamilyar talaga siya.

Agad ko naman siyang itinulak palayo. Humingi ng tawad ang babaeng nakabangga sa aking katawan dahil hindi niya raw napansin, kaya naman pinalagpas ko na lang. Pinanood ko silang maglakad paalis pero kahit na nakalabas na sila ay hindi ko pa rin inaalis ang aking paningin sa dinaanan nila. Ayokong tignan si Uncle Ilay o harapin man lang siya dahil aware akong namumula ang aking mukha.

Agad ko namang hinanap ang tinig na iyon ni jaez at naligtaan ko na lang na nakatayo na ito sa harapan ko habang ang mga litrato sa screen ay nag iiba na, hindi ko mapigilan ang maiyak habang pinagmamasdan ko ang mga picture na isa-isang nag fflash sa screen. "Sabi nila, titigil ang mundo mo kapag nakita mo na ang taong para sayo.. Noon hindi ako naniniwala na mangyayare ang ganong bagay ngunit nang makita kita nang oras na iyon pakiramdam ko tayong dalawa lang ang nasa lugar na iyon ay tila huminto ang lahat sa paligid ko t tanging magandang mukha mo lang ang tanging nakikita ko... " Ani ni Jaez habang diretso ang tingin sa akin. "This is all my plan" Ani ko na pinipigil ang sarili ko na

Makakaya ko 'ton mag-isa! Gumapang ako nang mahinahon. Sa isip-isip ko ay kailangan kong makalapit sa exit. Doon ko na iisipin kung paano tumayo at pigilan ang panginig nang kalamnan. Dapat kong isipin ang mga pangarap ko. Kung pagtahak nga lang sa exit ay pahirapan ako, ano pa ang pagtakbo na tatawirin ang karagatan?

wika ko kaya nanlalaki ang kaniyang mga mata na napatingin sa'kin. "Magpapakalayo-layo na lang ako ngayon pa lang."

Sa tingin ko ay hindi naman iyon masyadong maluwag na kaya maayos pang tingnan. "Nakalimutan ko lang," maikli kong pakli at hindi ito tinitingnan na bumalik ako sa pagkakahiga patalikod pero maagap niya akong hinila paharap dito kaya ngayon ay namimilog ang mga mata ko dahil ilang dangkal na lang ang layo ng aming mukha sa isa't isa at maglalapat na ang aming mga labi. Lumayo ako nang kaunti para maglaan ng tamang distansiya sa pagitan namin saka tumikhim para mawala ang naiilang na pakiramdam ko.