Boredom Inside Out Novels & Stories

Hindi naman siya ‘yong tipo na pala-inom, kaya siya na rin ang nagpresinta na maging designated driver. Pagpasok pa lang namin ay bumungad agad ang malalakas na neon lights na kumikislap-kislap at umaayon sa beat ng music na naka-play na rin. Pero kahit gano’n, halatang-halata pa rin ang kawalan ng tao sa loob. Nakakailang. “Ang boring,” reklamo agad ni Mildred habang nakapamewang at halatang napilitan lang talagang sumama sa amin.

"Alam ko noh!" Kinabig niya ako palapit at hinalikan ang aking noo. "Pasensya na, kailangan kong mag trabaho sa labas. Kamusta ang araw mo?" Nagkibit-balikat ako at hinayaan siyang ipulupot ang tuwalya sa katawan ko matapos ibuhol ang bathrobe. "Ayun, boring pa din. Araw-araw bang ganito? Baka hindi ako umabot ng six months kung nakakamatay ang boredom!"

Hinalikan niya ako sa noo. Humiga ako sa couch paglabas nila ng opisina. Matutulog na lang ako habang hinihintay siyang matapos ang meeting nila. Nagmulat ako ng mata nang may narinig akong kumalabog. Napabangon ako nang may nakita akong batang babae. “The bitch is finally awake!” Napalingon ako sa may banyo nang narinig ko ang boses ni Celine. Kumurap-kurap ako ng dalawang beses dahil baka nananaginip lang ako.

"Gaga, oorder ako ng same sa'yo para friendship goals!" Mas lalo lang akong umirap at natawa nalang sa sinabi niya. After that day, I tried to get rid of the things that were in my delusional head. Pumasok ako sa loob ng lecture room, umupo ako sa tabi ni David habang sinisimulan ni Professor Reynolds ang kanyang klase. Despite my efforts to focus on the lecture, my attention kept drifting to the man at the front of the room.

Ang boses niya, isang klasikong combination ng entitlement at bored na curiosity, nakakairita talaga. Hindi ako agad nagsalita. Pinili kong huminga muna ng malalim. Ramdam mo ‘yung kakatihin ng dila, hindi ko talaga trip na mag-dramahan sa work floor. Pero may parte sa loob ko na gustong sabihing: “Chill, wala namang nangyayari.” Sa kabilang banda, may tension din — ‘yung klaseng hindi mo ma-explain pero ramdam mo.

Become the darkness itself, Cassy! Napangiwi siya nang muli na naman niyang marinig ang boses na ilang gabi na siyang binabagabag. It was like there's a whole different person existing inside her. And it's trying to take over her several times. Good thing she has a good grip of herself, dahil kung hindi, the persona inside her would devour her completely. "Stop!" utos ni Cassy sa boses sa kaniyang isipan. "Stop!" Ulit niya nang mas lalong lumakas ang boses na halos mabingi na siya.

Hindi lang para sa isang tao, kundi para sa aking sarili. Ang mundo sa labas ng opisina—mga intriga, selos, at paninira—ay tila napapalayo. Sa loob ng sandaling iyon, ang init, ang tensyon, at ang sinseridad ni Jayden ay lahat ng kailangan ko para maramdaman ang kumpletong kapangyarihan ng damdamin.

Kinuha ko ang shoulder bag ko at tumayo. Nakahawak ako sa aking tiyan habang tinatahak ang comfort room. Nang makarating sa cr, agad kong binuksan ang cubicle. Umupo ako sa sahig, pinipilit kong ilabas ang gusto kong isuka. Kumikirot na talaga ang tiyan ko, kaya sinundot ko na ng dalawang daliri. Nang matapos ako sa pagsusuka, kinuha ko ang mouthwash sa shoulder bag ko at minumog ito.

Ito ang bukod tanging kuwarto na kahit sarili ko ay hindi ko na makita dahil sa sobrang kadiliman. Isinandal ko nalang ang aking ulo sa pader dahil nararamdaman ko na ang pagod. Sa mga oras na ito ay wala akong ideya kung ano va ang eksaktong plano ni Barron ngunit sisiguraduhin kong hindi s'ya magtatagumpay sa pinaplano n'ya. Napaayos ako nang upo ng marinig ang pagkalabog ng pinto. Para bang may nag-aaway sa labas.

wika ko sa kaniya. Nasurpresa na lang ako nang bigla niya akong tinawanan. "Huh, how stupid. Don't let yourself be consumed by your emotions. Those b*tches are really annoying, just like that movie Inside out but worse," aniya at binitbit na niya ang kartong kahon. "Just imagine Immaturity, Insecurity, Overthinker, Anger and Sadness runs your head while they tied up Joy not letting her control the console, it's just complete chaos. Don't copy the same mistake I did thirty years ago or you'll end up being alone, selling flowers on the street, telling people about their fate with fortune cookies with no one to be called family. If you don't like that, you better change something in yourself es