Feeling Sad Quotes Novels & Stories

My hands are on my sides. I feel the sadness that started to wrap around my whole body, soul, and mind. I am blankly looking at the dark sky. Waiting for it to open and fetch me. Hoping life is as easy as that. Once you want to give up, just close your eyes and leave this f*cking atrocious world.

"Do you ever feel how sad and lonely when your love left you? When they're gone?" Napatingin ako sa kaniya nang magsalita siya sa ingles na lingguwahe. Nakatingin siya sa hawak niyang bote. Hindi man siya direkta na nakatingin sa akin ngunit kitang-kita ko ang lungkot na mayroon ang mga mata niya. "And knowing that they will never be with you again. Knowing that you can't feel them again, can't touch, can't see and even their voices you can't hear." Dagdag niya. "It's so sick! It's so fucking hurt! Fucking really hurt!"

Hindi ako dapat maging emotional eh dahil trabaho lang naman yun. "It's okay to have moments of weakness, it's okay to cry, it's okay to breakdown. But don't forget to remind yourself that you have to get up and move forward. Remind yourself that you are strong. You are still young, you have so much to offer. Someone out there will appreciate and cherish you for who you are. Don't mourn for someone who's okay with losing you." Matagal akong hindi nakapagsalita. Nakuyuko lang ako pero patuloy na nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi.

Nakakapanlumo ang mga nangyayari sa’kin. Pagod na akong maging malungkot gusto ko nang maranasan pa’no sumaya ulit, i want to be happy again but I think of things that make me sad, gusto kong makalimut pero kahit anong gawin ko kahit sa’n ako pumunta i found every piece of him, everything I do it reminds me of him, I cant escape, Im a prisoner of our past, A lifetime prisoner.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

It feels like days become slower, ang ikot ng mundo ko ay unti-unting nawawalan na ng saysay ang bawat araw na lumilipas ay para akong sinasakal. His smiles area haunting me all day. Naalala ako sya, masaya o malungkot man na alaala ay baon ko.

Ang katahimikan ng maliit na lift ay mas lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong-hininga sa pagbabaka-sakaling kasabay ng pagpapakawala ko ng hangin sa katawan ay kumawala rin ang sakit na unti-unting gumagapang sa buong sistema ko. I really hate this feeling! The feeling of being helplessly alone and hopeless… I feel like I am so pathetic! Fresh tears started soaking my cheeks. Agad ko naman iyong pinalis.

“Halimbawa nakakita ka ng aso na nanghihina. Maiisip mo kung ano'ng pakiramdam n'ya, na feeling mo pa'no na lang kung ikaw 'yong nasa kalagayan niya? 'Di ba nakakalungkot? Kaya ang gagawin mo, tutulungan mo s'ya to relieve that feeling. Parang 'yong ginawa mo sa 'kin na pagtulong—" “I hate dogs," putol niya sa 'kin. “At sinasabi mo ba na tinulungan kita kasi naaawa ako?” Ngumisi siya bigla. Kumunot naman ang noo ko dahil do'n. “Kung gano'n, bakit mo pala ako tinulungan kung hindi ka naaawa sa 'kin?” “Sometimes, people help in order to make themselves feel better. Whenever we are feeling sad, we can use helping someone else as a positive mood boost to feel happier," litanya niya sabay tungga

Sa matagal na panahon, this was the first time again that I fell on the floor crying. The last time was a very long time ago. When I lost someone I truly loved. Now, it was like Deja vu. That devastating feeling of losing someone is now back. Indeed, sadness is but a wall between two gardens.