Filipino Story Novels & Stories

Baka ayaw rin niya! "No. I just learned that you're from the Philippines and I know, Jollibee is a popular dish so I asked my crew to prepare one for you," pagki-kwento niya kaya napaawang ang labi ko. Hindi ko inakalang gagawin niya iyon para sa akin!

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.

A family that my mother always told me that she once dreamed of for us, too. My mother. She's Lavinia Andrade-Ferreira. A beautiful Mexican-Filipina that grew up in her mother's land. The Philippines. My mother is the reason why I understand Tagalog language. And how my mother met my father? It ws when my mother was looking for her father when she was eighteen. Mama without knowing that her father was a Mexican gun smuggler, a man who built his own Mafia organization from scratch. Walang alam si mama sa buhay Mafia ng ama niya at hindi inakala na dahil sa utang ng father ni mama sa FSO ay ipapambayad siya. Papa agreed and that's the start of my parent's story.

bulong nito What? Humigpit ang hawak ko sa anak ko ng marinig ko ang sinabe ni Kiel. Lumipad na kami sa kawalan at kitang kita namin ang mga gusali sa ibaba hanggang sa matabunan na ito ng mga ulap. I gonna miss the philippines!

Na-miss ko rin bigla ang buhay namin dito sa Maynila. Tahimik lang kami sa biyahe patungo sa mansion ni Tito Rommel. Masaya siya na nagkaroon kami ng time para makapagbisita dito sa Maynila. Maging kaming dalawa ng asawa ko ay masaya sapagkat nakabalik kaming muli dito sa Maynila kung saan nagsimula ang kuwento naming dalawa. Bukas na bukas ay dadalawin namin ang puntod ng mga magulang namin kasama ang dalawang produkto ng aming pagmamahalan. Iyong isa ay wala pa, hindi pa pinapanganak ito. We're hoping na maisilang siya ng asawa ko ng maayos at sana ay babae na talaga. We want a princess. Two princes are enough. My wife is the queen and I'm the king of her life.

Sure, I remember him telling me some time before that he had a Lolo living quite far away from where we were living, but I never really guessed it would be the Lolo I met here. Hanggang ngayon, hindi ko pa din nga yata napo-proseso sa sarili ko ang nangyayari, e. Gulat pa din ako. Sino nga naman ba kaisng mag-aakala, di ba? Sa dinami-dami ng tao sa Pilipinas, hindi mo talaga maiisip na si Lolo Celestino at Lolo ni Creed na kkine-kwento niya sa akin noon ay iisa lang.

kuwento ni Camilla sa kaibigan niya na si Mika. Narinig niya ang pagbuntong-hininga ng kaibigan niya bago ito nagsalita sa kanya. "Well, wala ka naman ngang magagawa o choice, bessie. Hindi mo talaga matatakasan 'yon na ipakilala ka niya sa mga magulang niya. Mangyayari talaga 'yon na ipakilala ka niya sa mga magulang niya. Hindi puwedeng hindi, bessie. Tanong ko lang ngayon ay..."

"Ngunit hindi tayo Pilipino. Ipanganak man siya sa Pilipinas, wala siyang dugong Pilipino." Kahit man lang sana sa citizenship? Sabagay, hindi pa pala naipapatupad ang Civil Code of the Philippines sa panahong 'to. So wala pa ring bisa ang article 48 na kapag sa Pilipinas pinanganak ang isang bata, automatic na Filipino citizen na siya despite of his parent's citizenship. "Hindi ba't nabuhay ka rin naman ng ilang taon sa Pilipinas?"

Ganun din po ako. Alam nyo, bago ako naging writer, mataas po ang mga naging posisyon ko sa mga higanteng kumpanya sa Pilipinas. Pero wala ni isa sa kanila ang napilit akong mag-overtime at lumabas ng trabaho ng higit pa sa pinirmahan ko. Mula noon hanggang ngayon nagtatrabaho lang ako sa mga kumapanyang 5 days a week lang ako magtatrabaho., Dahil alam ko ang karapatan ko. At sana kayo rin, alam nyo ang mga karapatan nyo. Dahil walang magtatanggol sa ating kundi ang mga sarili natin. Ganyan ang mga Filipina, may paninindigan. Nagrereflect yan sa mga stories ko. Kaya ang mga bida ko, hindi pwede ang naagrabyado. Dahil hindi ako makarelate sa mga nagpapa-api.