Habang tumitibok ang puso ko noong nagpakasal ang pinsan ko, ramdam ko kung gaano kalakas ang impluwensya ng pamahiin — parang invisible na script na sinusundan ng lahat ng bisita. Sa kasal niya, may mga lolo at lola na umuwing may bitbit na mga pamahiin: dapat daw may barya sa sapatos ng bagong kasal para sa kasaganaan, at kapag umulan, hindi dapat ikahiya dahil sinasabing biyaya raw iyon. Nakakatuwang pakinggan, pero may epekto talaga ito: ang mga maliliit na ritwal ay nagbibigay ng comfort at sense of control sa gitna ng stress ng wedding planning.
Kung tutuusin, ang pamahiin ay may dalawang mukha. Sa positibong panig, nagiging paraan ito ng bonding — pinag-uusapan ng pamilya ang mga kwento at aral, at may shared expectation na sumusuporta sa relasyon. Sa negatibong panig naman, pwede itong magdulot ng anxiety kapag ang ilang pamahiin ay ipinagpipilit ng ibang tao, o kapag nagiging batayan ng pag-aalangan sa mga praktikal na desisyon. Ngayon, mas gusto kong piliin ang makabuluhang ritwal at iwan ang sobra-sobrang takot — ang kasal ay hindi lang tungkol sa swerte, kundi sa commitment at pag-unawa sa isaʼt isa.