Francisco Baraquel Jr Novels & Stories

sabi ng binata saka tumalikod at nagumpisa na lumakad palabas "Wait Mr. Barbuela" Sabi ng pinaka matandang guavez saka tumayo at lumapit sa binata "Deal Mr. Barbuela, basta alagaan mo ang nagiisa kong anak" saka naunang lumabas at maiwan sila deion at grieffer "Hindi ako papayag na matulad amg kapatid ko sa sinapit ni Aubrey!" saka nya tinulak si aubrey

BARBARA POV “Sweet! Sweet! Ang sweet nila! Hi Kuya Charles, Hello Ate Budang este Barbara.” Nakangiting bati sa amin ng kapatid ko na si Jackie. Imbes na pansinin ko ang pagbati nito, tiningnan ko ang hawak nitong temba at ganoon na lang ang excitement na nararamdaman ko nang tumambad sa paningin ko ang mga sariwang isda. Bigla tuloy akong nakaramdam ng pagkatakam.

“Useless!” sigaw ng matandang lalaki na naka-wheelchair. Tulak-tulak ito ng babaeng nurse. He's Frederico Angeles, Sofia's grandfather. May edad na mahigit walumpung taong gulang na ito pero matikas at masigla pa rin kahit puro puti na ang buhok bati bigote at kilay.

' Natatawa siya na nanginginig din sa galit. Mas lalo lamang nagtagis ang kaniyang mga ngipin. Umiinit na ang palad niya habang mahigpit ang pagkakahawak sa baril at manibela. Ito na ba ang hudyat? Inihanda niya ang sarili. Siya si Francis Alejandro Castillo, isang tycoon na may kinatatakutang personalidad. Wala pang sinuman ang nangahas na magtangka sa kaniya kung hindi ang mga ito lang. Humanda sila, mga lapastangan!

bahagya pa siyang nasamid nang matitigan ito sa malapitan lalo na nang ngumiti ito at ilabas ang mga dimples. “What do you think?” Tanong nito, hindi nagconfirm pero hindi rin naman nag-deny. Hindi siya namamalikmata lang. Si Joshua Garcia talaga ito. “Ako nga pala si Julia Barreto,” namumungay ang mga matang sabi niya dito. “I think mas maganda ka pa kesa kay Julia Barreto,” nakangising sabi nito sa kanya. Kinilig lalo siya. Talaga ngang paraiso ang Amanpulo, sa loob-loob niya habang nakikipagpalitan ng matamis na ngiti dito.

Nakita ko naman siya sa bar kagabi pero hindi ko naman naitanong ang mga pangalan nila “So ikaw pala ang bagong secretary ni Thompson?”tanong ng isa sa mga ito “Yes po Sir. Actually po, under observation pa lang po.” sagot ko naman dito “By the way, I am Xavier Monteverde, this is Lucian Philippe Segovia, Hendrix James Saavedra and Anton Drake Samaniego.” “Nice to meet you po! Excuse me po, kuha lang po ako ng coffee niyo!” Paalam ko pa dito

Lumakad si Esteban sa harapan ni Jerra Fabian Montecillo, iniunat ang kanang kamay, at pinisil ng mahigpit ang baba ni Jerra Fabian Montecillo, dahilan para magbago ang mukha ni Jerra Fabian Montecillo sa sakit dahil sa sobrang lakas. "Jerra Fabian Montecillo, qualified ako, hindi mo ba nakitang malinaw? Nasa kamay ko na ngayon ang kapalaran mo, gusto kitang maging aso, ano ang gagawin mo para labanan? Kung mamatay ka, o bumalik sa Estados Unidos. ang maging padre de pamilya, hindi ka ba marunong pumili?” sabi ni Esteban sa malamig na tono.

Mahina niyang sambit. "The man in that photo," pagpapatuloy ni Barbara sa mikropono, ang kaniyang boses ay matatag at walang bahid ng takot. "Is Rendon Arnais. He is my godfather and the only family I have left. Ang gawin siyang kasangkapan para sirain ang dangal ko ay isang bagay na hindi ko mapapalampas." Lumingon si Barbara kay Nate, na kasalukuyang nakatitig kay Yasmin nang may purong poot. Inabot ni Nate ang mikropono mula kay Barbara.

sabi naman ni Bernard at lumipat sa kanyang kaibigan upang akbayan ito. "Bianca, this is Ren Velarde, he is a high paid engineer here in the Philippines." Pakilala ni Bernard sa kanyang kaibigan. "This guy beside me is Alfred Asuncion, a MVP basketball player in New Jersey." pakilala naman ni Ren sa katabi niya na busy sa paglalaro ng baraha. “Hey, hi, Bianca.” bati ni Alfred. "You already know Ivan, Dave, and Daniel, right?” sabi ni Ren at tahasang ibinaba ang hawak niyang baraha at sumigaw ng, “bet five thousand!”

Kaya kahit na wala pang nakakakita sa tunay nitong itsura maliban kay Stephanie ay walang kumu-kwestyon sa kakayahan nito. “Carl Esteban,” panimula ni Froilan. “Seventeen years old at isang senior high school student. Dalawang taon na magmula noong pumanaw ang pareho niyang mga magulang, at sa tingin ko, magmula rin noon ay nagsimula na rin siyang magbenta.”