Francisco Baraquel Jr Novels & Stories

Inabot pa ako ng sampung minuto bago tuluyang lumabas ng banyo, I just put on my bathrobe at nagpasyang magpahangin sa may balcony with my glass of whisky. Eksakto sa aking ikalawang lagok ay nag-ring ang aking cellphone, si John, baka may update na tungkol sa pinapakuha kong Impormasyon sa kaniya. "Hello?" Bungad ko. "Sir, nakuha ko na po ang Impormasyon na pinapahanap niyo. Si Miss Louise Jane Barcelona ay ang bunsong tagapagmana ng Barcelona and Co. ang third leading Enterprise Company sa bansa. At ang napangsawa ni sir Jarred ay ang panganay na si Leanne Barcelona."

Nakakabakla man, pero naiyak na naman ako. Syempre, nagtawanan ang apat na gago. "Ako si Jeric Fuentabella, na nangangako sa Diyos at sa mga taong naging saksi ng pag-iibigan natin sa loob ng ilang taon. Sa mga nandito ngayon para samahan tayo sa mahalagang araw ng buhay nating dalawa, sa mga anak natin, at lalo na sayo, Ga: pakikisamahan kita, pagsisilbihan, irerespeto ng may kasamang paggalang at wagas na pagmamahal—habang buhay."

End of flashback Naiintindihan ko naman ang anak ko, alam kung concern lang siya sa akin kaya hindi ko ito masisisi kung bakit gano’n na lang ang pag ayaw niya sa desisyon ko pero hindi ito ang magiging hadlang para hindi ko ituloy ang pagtulong ko kay Gabriel, ayaw ko na isipin niya na lahat ng mga mayayaman ay masasama at hindi marunong makipagkapwa tao.

Chapter 90 Mabilis akong tumakbo papalapit sa deriksyon ni boss Frank para ito ay aking tulungan habang binabaril ko ang mga lalaking pasugod din sa deriksyon ni boss Frank, patuloy lang na nakikipaglaban niya, walang alinlangan naman na pinaulanan siya ng bala ng baril ni Vice President, mabuti na lang at mabilis itong nagpagulong-gulong palapit sa isang drum, tumago ito sa likod ng drum at hindi ito lumalabas dahil patuloy pa rin siyang pinagbabaril ng maraming kalaban, kaya naman naisipan ko na bigyan ito ng extra na baril. “Boss Frank, saluhin mo ang baril na ito,” sabay tapon ko sa boss ko, pagsalo niya sa baril ay walang takot itong nakipagsabayan sa mga grupo na lalaki na sabay-sabay

makapal na lubid rin ito na may binuong pabilog sa dulo para sa ulo. Napansin naman ng tagbarik ang napaparaming nainom kong alak na siyang kinausap niya ako. Biglang tumigil ang oras sa mga sandaling iyon. Para ding lumakas ang pintig ng aking puso nang madama ko ang kanyang katawan na halos madampi na sa akin. Hindi ako nakapagsalita. Hiniling kong sana ay ligtas siyang nakaalis at kung saan man siya naroon ngayon. Naalala ko ang sinabi niya kagabi sa akin. Dama ni Ato ang sinabing ito ng matandang lalaki. Tila hindi pa sapat sa loob ang karammihan ng mga bisitang naroon dahil sa laki ng bahay na iyon. Ito ay ang tama ng bala na bumaon sa kanyang noo buhat galing sa isang di malamang uri

Siguradong ito din ang makakalaban ko kung sakali. “It’s Harold Vergara himself, anak.” dad answered, and I stiffened. “What?” I exclaimed in disbelief. “Pero wala pa naman siyang nahahawakang kaso. Wala pa siyang experience sa korte, dad!” “I know that, Justin. But don’t forget that he was the top notcher in the bar exam. He was even ranked higher than you. Ngayon natin masusubukan ang galing niya. I know kayang-kaya mo siya, anak.”

Isinama ko rin sina kuya Pako at kuya Kiboy, mga pinsan ko, para may backup ako dahil sabi ni Fatima na huwag na ako umasa na sasama sakin ang lalaking nakabuntis sa kanya, lalo na kung ako lang mag-isa ang makikipag-usap. Kita ko ang isa-isang pagsidatingan ng mga tao na dadalo sa kasal. Halos lahat ay nakasakay sa magagarang sasakyan. Nanlaki pa ang mga mata ko ng makita si Senadora Rhea Alcaraz, ang isang senador na inindorso siya ng Papa ni Gabbi noong eleksyon. Isa rin siya sa mismong namigay personal ng relief noong binagyo ang provinsya namin. Nakipag-beso si Senadora sa ilang kababaehan na nasa labas bago pumasok sa loob ng simbahan.

Dahil ang ama nito ay mag-home base na sa main branch sa Baguio City. Apat naman kasi silang magkakaibigan. Pero silang tatlo ang halos magkakasing-edad dahil ang pang-apat sa grupo nila ay ahead sa kanila ng halos sampung taon. Si Franklin Craig, ito ang Kuya sa grupo nila. Isa itong successful entrepreneur. Sila ring tatlo ang sabay-sabay nangarap na maging piloto kaso isa lang din ang nakapasa at ganap nang piloto, si Allick Francisco.

O baka instinct? Hindi ko man lang naitago ang kaba ko. Tahimik si Javier habang nakatingin sa akin, parang gusto niyang sabihing ‘Don’t panic.’ Pero paano? Ito ang taong nagtatag ng kumpanya. The El Zamora legacy. Ang simula ng lahat. At heto ako— simpleng babae— tapos may kontrata lang. Huminga si Javier nang malalim bago bumulong, sapat para ako lang makarinig...

Ang isang batikan at nakakatakot na abogado ng mga mayayaman at elite businessman in the world. "Fvck you too Montero! Sa dinami-dami ng lalaki ay ikaw pa talaga?" balik mura n'ya sa lalaki. Javier Juancho Montero is an arrogant and cold hearted bachelor. Ilang beses n'ya na itong nakatrabaho ng patago dahil lingid sa kaalaman ng iba, si Javier ay katulad din nila ni Peter.