Gabriela Silang Novels & Stories

sagot naman ni Georgina habang dahan dahang nagtatago sa kumot. "Georgina" tawag ko sa kanya pero imbis na sagutin niya ako nagtalukbong nalamang siya ng kumot. "George" sakto namang bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang balinkinitang babae na nakaputing damit. "Hello, I'm Dra. Serene Gruigor and I'm your wife's OB(obgyen) for about 3 months now"

Isa-isa ko silang binati bago lumapit kina Tita Lex. "Tita, kanina pa po kayo?" Seryoso ang mode ko ngayon. "Ah, yeah. Hinanap nga kita kanina pero sabi ng kambal mo ay nagsisisi ka pa daw?" Haduf talaga ang Gabriella Silang na iyon. Mamaya ay masambunutan nga ulit. "Wag niyo hong pinapansin ang isang iyon, naluwagan lang ng tornilyo utak niyon."

biglang Sabi nito. nako manang kung alam nyo lang na subrang bait at matalino si Celestina masasabi mo talagang napaka swerte ko kaya lang sinayang ko Ang Lahat ng iyon . sinayang ko pati Ang pagmamahal nya at humanap pa Ako ng iba. kung alam mo lang manang Marta na niloloko at sinasaktan ko sya baka pati Ikaw makaramdam ng Galit saakin. sumagi sa isip ko si Gabriela na Hanggang Ngayon ay Hindi parin sumusuko kahit sinasabi Kong Hindi ko na sya Mahal at nabaling Lahat ng pagmamahal ko Kay Celestina.

Gabriel stood on the rooftop of an abandoned hotel, his coat flapping violently in the wind. He had just received confirmation from one of his men—Reina had been spotted in Sarangani. But by the time his forces arrived, the boat was gone. “They’re heading for Thailand,” Natasha said over the phone, her voice tight. Gabriel clenched the phone in his hand. “She’s working with Ax, isn’t she?” “There’s no confirmation, but... it’s likely.”

malamig niyang tugon. Malabong babae niya iyon dahil hindi siya pumapatol sa matanda. O baka nanay ng mga naging babae niya? Sa isip niya ay nagpaplano na siya sa gagawin sakaling balakin siyang pikutin ngunit ang sunod nitong sinabi ang kumuha ng kanyang atensyon. "I am Madel Del Rosario. Wala akong kailangan pero baka kailanganin mo ang alok ko."

Lumipad ang naghihinala niyang mga mata sa kaibigang si Gabe. Mukhang walang balak itong magbayad kaya nagtungo siya sa tapat ng lamesa nito. "Gabrielle Abenido Amorsolo," buong pangalang tawag ni Sylvia sa kaibigan. "Itigil mo nga 'yan!" asik naman ni Gabe dahil hate na hate nito ang tawagin sa buo, at panlalake niyang pangalan. Hinampas ni Sylvia ang ibabaw ng mesa nito. At nang magtaas ito ng mukha ay ngitinan niya ang kaharap.

Hanggang ika-tatlong araw ng bilangan ay magkakasama silang nagbubunyi nang ibalita sa tv ang landslide na pagkapanalo ni Gabrielle. Mangiyak-ngiyak si Atty. Lianela Mendez. Niyakap niya nang mahigpit si Gabrielle. “This is it. Nagbunga rin ang paghihirap natin.” Maging si Don Miguel ay naiiyak nang yakapin si Gabrielle, “You are now the President of the Philippines, anak.” Very proud na sabi nito sa kanya.

Ilang minuto ng katahimikan ang agad na maririnig sa pagitan ng dalawa habang ang mga ito'y hindi nagpapansinan. Nagbihis na nga si Gabriela at umupo siya sa harap ng salamin at inayos niya na rin ang kaniyang sarili. "Tama ka nga, desperada na nga ako. Desperada na kung desperada pero wala naman akong ibang ginawa kundi ang mahalin ka. Ginagawa ko lang naman kung ano'ng gusto ko at subukang abutin kung ano ang dapat na para sa akin," wika niya habang naglalagay ng lipstick.

tanong ni Gabe na halatang sa dami ng kanyang naging problema ay nakalimutan na minsan ay nagkaroon ng arranged marriage noon ang pinsang si Gabriano. “Piper Hidalgo.” Namilog na doon ang mga mata ni Gabe nang mapagtanto kung bakit tila pamilyar nga ang mukha ng babaeng iyon sa kanya. Binalikan niya sa kanyang isipan ang mukha ng babaeng iyon na minsan niyang kinainisan sa nakaraan. Naikiling niya ang ulo. Pinagkumpara niya noon ang Piper Hidalgo na kilala niya sa Piper Hidalgo ngayon na mukhang middle class na lang. Hindi kababakasan ng anumang karangyaan ang hitsura ng babae sa panahon ngayon.

Wala akong natatandaang sinagot ko siya at lalo na ang nanligaw siya. Kinalas ko ang pagkakahawak niya sa beywang ko at pinanliitan siya ng mata. Hindi pa nawala ang ngiti niya noong una pero nang mapansing seryoso ako ay unti-unti iyong nabura. "W-Why?" utal niya. "Sino nagsabing tayo na? Hoy, hindi ka pa nga nanliligaw. Alam kong 21st century na tayo pero kalahi pa rin ako ni Gabriela Silang no!" sikmat ko.