روايات وقصص ضمن Gally The Maze Runner

FIVE SENSES CHAPTER 12: MAZE "Ang banda nila ay galing sa Music Club. Tinatawag ang banda nila bilang Maze. Binubuo ng mga third year students na sina Alu, Gus, Krem at ang nag-iisang babae na si Lylia." pakilala ni Kino sa mga taong nasa larawan na hawak ni Andy. "So, Krem pala talaga ang pangalan niya?" mahinang tanong ni Andy sa sarili.

Yale chose not to accompany them, so Gale and Damon teleported to the Village without him. Now, standing in this unknown place, Gale, a man unaware of his parents' true identities, felt a burning curiosity to uncover the truth, no matter how small the clue. It was this desire that had led him to agree to accompany Damon on this journey. He hoped it would be a brief stay, as they still needed to return to their sect with their fellow guild members after completing their mission here. Gale aimed to make the most of his time, gathering as many clues as possible about his parents.

Masayang usal ni Gaelle nahihiyang ngumiti si Gale at nakayukong sumubo na. Ang daming pagkain. Kung nasa bahay ako siguradong noodles lang ang kinakain ko. "Dahan dahan babies ha." Pagkatapos magpray at magpasalamart kumain na agad kami. Napansin kong may nunal din si Gale sa ilalim na bahagi ng mga mata niya kagaya sakin. Magkamag-anak kaya kami? *** (Gabion POV) "Luis?"

Ang takot at galit ay naghari sa kaniyang puso. Yumuko si Gainne nang makita niya ang takot ni Mahalia sa kanya. Ayaw niyang makita ito. Bumagsak ang kanyang mga luha habang tumakbo siya palabas patungo sa dalamapasigan. "Okay ka lang ba, Mahalia…?” hinaplos ni Gella ang likod ni Mahalia upang pakalmahin ito. “Sana bigyan mo siya ng kahit isang minute lamang para pakinggan...”

banta ni Kuya Gil. "Grellen!" takot na takot na tawag ni Brenda. No choice ako kundi ibaba ang baril ko. Heto na nga ba ang sinasabi ko, e. I can't afford to be distracted and now, it happens so quickly. "All of you, move!" sigaw niya sa mga tauhan ko. Napilitan ang mga kasamahan kong bigyan ng daan si Gil. Lumusot siya sa likod ng stage, noon ko lang na-realize na may secret passage pala roon palabas ng ship. I should have known!

Sulit din talaga ang paglapit ko sa kanila. NUNG 9:00 AM na, tactical maze combat naman ang naging eksena namin Pinasok nila ako sa isang underground maze. Maliwanag lang ang simula, pero habang lumalalim, lumalabo ang ilaw. Binigyan ako ng flashlight at rubber knife. “Inside this maze,” sabi ni Tito Zuko, “you’ll be hunted.” “Hunted by who?” “Me,” sagot niya sabay ngisi. “Timer starts now.”

[TANYA] Mataman kong tinitigan ang note na iniwan ni Rann sa ref. Pansin kong napapadalas na ang pag-alis alis niya sa bahay nang maging "busy" na sila Master. Bumuntong hininga na lang ako saka naglakad papasok ng silid ko, pagkatapak na pagkatapak ko sa loob ay nadatnan ko ang sarili kong nasa loob nang muli ng mansion. Inikot ko ang paningin ko, tahimik ang buong lugar at hindi ko maramdaman ang presensya nina Gael.

Naalimpungatan ako nang may makarinig ng ingay. I glanced at the clock beside me, it's already three in the morning, bakit may nag iingay pa? My mind feels hazy. Nagpalinga-linga ako sa di pamilyar na silid. And I realized—nasa bahay ako ni goon. Napalingon ako sa pinagmulan ng ingay. Sa kitchen. Agad ko naman itong tinungo at dito ko natagpuan si goon. Nakapagtataka dahil nakatayo lamang siya sa kawalan.

huling mga salitang binitiwan ko bago ko siya tulalang iniwan roon. Habang lumalayo ako, isang pangako ang binitiwan ko sa sarili ko. Hinding-hindi na ako lilingon o hahabol pa kay Elias. I felt adrift in a labyrinth, uncertain of the path to the exit. We were both ensnared within its confines, lost and unable to reach out to one another. It seemed we were trapped in a pattern where our hands couldn't meet. Is there a possibility that, once lost, we might find each other again? Can we navigate our way out of this maze? Find an exit that leads us back to the embrace of our love?

“Oo nga. Malapit na palang mag-alas-onse. Kakain pa tayo ng tanghalian. Halika na kayo, bilisan niyo sa paglalakad.” Hindi niya alam kung may alien na nagsasabi sa kaniya ng tamang sagot pero naglalakad si Marion na para bang kabisado niya ang bawat ruta sa maze. Nang makita nila ang dulo ng mga halaman, halos magtakbuhan sila papunta roon. Nagsuot ng bota si Marion dahil ini-expect niyang matinding lakaran ang mangyayari pero hindi ganoon na maliligaw sila sa maze. “Yes! Finally! Nakalabas rin tayo!” sigaw ni Eclaire. Ito ang unang nakalabas.