Sa bawat pagkakataon na sumasalamin ako sa aking buhay, ang aking ina ang unang naiisip ko. Ang isang liham ng pasasalamat para sa kanya ay parang paglalakad sa mga alaala—puno ng mga ngiti, yakap, at mga aral na mula sa kanyang puso. Sa simula, babanggitin ko ang mga maliliit na bagay na madalas ay hindi nadarama, pero talagang mahalaga sa akin: ang mga hapong ginugol namin na nagtutulungan sa mga takdang-aralin, ang mga gabi ng kwentuhan na tumatagal hanggang madaling araw, at ang kanyang walang sawa na suporta sa lahat ng aking mga halakhak at luha. Nais kong ipahayag ang mga salitang, 'Salamat sa pag-unawa sa akin, kahit sa mga pagkakataong hindi ko ito maipahayag.'
Dapat ko ring ilahad ang mga sakripisyo niya, ang mga pagkakataong nagbigay siya ng sarili niyang pangarap para lamang masiguradong nandiyan ako para sa akin. Ipinakita niya sa akin kung paano maging matatag sa mga hamon ng buhay. Ang kanyang mga pangaral—tungkol sa pinahahalagahan ng integridad at gawaing-bait—ay mga gabay na siyang naging sandigan ko sa mga mahihirap na sitwasyon. Sa liham, bibilangin ko ang mga pagkakataon na kanyang pinili ang pagmamahal sa pamilya higit sa sarili.
Sa huli, aaminin kong ang bawat kibot ng puso ko ay puno ng pasasalamat sa kanya. Isasara ko ang liham sa mga salitang, 'Mahal na mahal kita, Inay. Ikaw ang aking inspirasyon, at sa aking puso, ikaw ang pinakamahalagang tao.' Kasabay ng pagpapahayag ng pasasalamat, ang liham na ito ay magiging isang regalo ng aking pag-ibig at paghanga. Ang mga salitang ito ay hindi lamang tawag ng puso kundi simbolo rin ng mga pinagdaraanan namin na magkasama. Ang pagkilala at pagpapahalaga sa kanyang mga sakripisyo ang nagbibigay sa akin ng mas malalim na pag-unawa sa tunay na halaga ng pamilya. Neste na ang aking pasasalamat ay patuloy na magpapalalim ng aming koneksyon.
Pagkatapos ng lahat, ang mga liham na ito ay hindi lamang isang pagsasalin ng mga salita kundi isang munting hakbang na gawing mas matibay ang aming samahan sa bawat araw.