Game Novels & Stories

The First Move Tahimik ang buong lobby. Ngunit hindi iyon ordinaryong katahimikan. Ito iyong uri ng katahimikan na nararamdaman bago sumabog ang isang bomba. Nakatayo si Christian habang nakatitig sa maliit na papel na nasa loob ng itim na kahon. WELCOME TO THE GAME. YOUR FATHER LOST. LET’S SEE IF YOU DO BETTER.

He pouted but then it was replaced with a smile. Nakaisip naman siya ng susunod na game na siguradong matatalo niya na raw ako. Ang sunod naming nilaro ay water gun. Kailangan lang naming ihulog sa malapad na mesa ang limang plastic cups na nakahilera at mananalo kami ng isang malaking stuff toy.

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

Medyo awkward kasi silang dalawa lang ang naiwan. Hindi naman bothered si Carmelle. Nakaupo lang siya habang abala sa nilalaro sa cellphone niya. Sunod-sunod ang tunog ng effects mula sa game. Rinig ni Anton ang mabilis na putukan at background music. Sikat na sikat ang game na iyon ngayon. Napabuntong-hininga siya. Sa paningin niya, si Carmelle talaga ang klase ng babaeng walang ibang alam kundi gumala, gumastos, at maglaro.

nakangisi pa nitong sabi. "Kapag nahulaan ko ay may premyo ba?" hamon ko naman. "Libre ka sa GaMa CS sa loob ng isang taon." Nailing naman ako. Wala talagang alam sa laro ang isang ito. Palaging talo. "Sure ka?" paninigurado ko pa. "Oo naman. At kapag natalo ka, ano naman ang magiging premyo ko?"

Ilang minuto na ang lumipas pero hindi pa din bumabalik sina Zey, iniisip ko tuloy na sinadya talaga nilang hindi agad bumalik eh malapit lang naman ang unit dito ni Gian. "Ang boring naman, ang tagal kasi nilang bumalik." pagmamaktol niya. "Mayamaya ay nandito na din ulit ang mga 'yon." anas ko. Napanguso naman siya. "Ang mabuti pa ay maglaro na muna tayo." Kumunot naman ang noo ko. “Anong klase ng laro naman? Hindi ka na bata para maglaro.” pang aasar ko sa kanya.

tanong ko ulit. POU is a Game application that I usually played on my phone when I am bored. "Mayroon po ma'am." Agad na nagliwanag ang mga mata ko. It's a childish game but we'll, I love playing it. Yes, there are times na inaatake ako ng pagka-isip bata ko, but this is my stress reliever. "Game! Sky Hoping tayo," yaya ko. "Pero ma'am—" protesta niya.

Parang siya yung maglalaro. Anyway ang UFO catcher, eh yung may joy stick tapos may button sa gilid. Gagalawin mo ang joy stick tapos pipindutin yung button para makakuha ng stuff toys tapos ihuhulog dun sa gilid may butas then lalabas na yung stuff toy. Ganun kasimple yun pero bago ka maglaro. Siyempre huhulugan mo muna ng coin token para gumana.

Isang maling galaw, and I could very well be too close to her to get away. "Alam ko na, maglaro tayo!" "Melai ayan ka na naman eh." Jeremiah complained. "Ay gusto ko yan! Sige, sige. Okay lang naman Sari di ba?" I looked at her as she nodded to her friends. "Ayan payag na siya." pumapalakpak pa si Tracy habang muling naupo sa tabi ni Melai. "Okay, Game." Jeremiah finally submitted. "What's the game called?" "It's the timeless tale of the game called-- Never Have I Ever."

Top 6 kasi kami. Pagbalik sa lobby ng game nagpaalam na sila dahil inaantok na raw silang tatlo. Nang tingnan ko ang orasan, 10 pm na rin pero gusto ko pang maglaro. Kaya naman hindi ako nag log-out. Naisip kong mag random play para kahit papano hindi ako mahihirapan sa game. Tapos pinindot ko na yung start at naghanap ng kakampi. Tapos opponent with the same rank.