Game Novels & Stories

___ Sa isang madilim na internet cafe, umaalingawngaw ang ugong ng mga computer at ang mabilis na pagtapik ng mga keyboard. Ang hangin ay mabigat sa amoy ng sigarilyo. Sa isang sulok, nakaupo si Yohan. May nakasabit na sigarilyo sa gilid ng kanyang bibig habang nakatitig siya sa computer screen. Mabilis ang galaw ng kanyang mga kamay sa keyboard. Pagkatapos ng isang kill, biglang lumitaw sa screen ang salitang: Game Over. “Lintik.”

"Oo, teka!" "Kuya pabilis! Yung niluluto ko kailangan na ng vetsin oh!" reklamo ng isa pang bumibili. Dumadami na silang nakapila sa labas. "Wait, f*ck!" Hindi ko na alam kung anong napindot-pindot ko. Natahimik ang lahat nang biglang tumunog ang opening music ng game na bounce. Yung bolang kailangan makalagpas sa kung ano-anong obstacles.

The First Move Tahimik ang buong lobby. Ngunit hindi iyon ordinaryong katahimikan. Ito iyong uri ng katahimikan na nararamdaman bago sumabog ang isang bomba. Nakatayo si Christian habang nakatitig sa maliit na papel na nasa loob ng itim na kahon. WELCOME TO THE GAME. YOUR FATHER LOST. LET’S SEE IF YOU DO BETTER.

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

May isang paragraph na tatlong beses ko nang binasa dahil tuwing umaabot ako sa dulo, nakakalimutan ko ang simula. Kinuha ko ang phone ko at nakitang may message si Bokuto sa group chat namin. Bokuto: WHO WANTS TO PLAY THIS WEEKEND? Kei: No. Bokuto: I DIDN'T EVEN SAY WHAT GAME. Kei: Exactly. Me: May bayad ba? Bokuto: FREE. Me: May food? Bokuto: YES. Kei: This is why your standards are concerning. Me: My standards are practical.

nakangisi pa nitong sabi. "Kapag nahulaan ko ay may premyo ba?" hamon ko naman. "Libre ka sa GaMa CS sa loob ng isang taon." Nailing naman ako. Wala talagang alam sa laro ang isang ito. Palaging talo. "Sure ka?" paninigurado ko pa. "Oo naman. At kapag natalo ka, ano naman ang magiging premyo ko?"

Ilang minuto na ang lumipas pero hindi pa din bumabalik sina Zey, iniisip ko tuloy na sinadya talaga nilang hindi agad bumalik eh malapit lang naman ang unit dito ni Gian. "Ang boring naman, ang tagal kasi nilang bumalik." pagmamaktol niya. "Mayamaya ay nandito na din ulit ang mga 'yon." anas ko. Napanguso naman siya. "Ang mabuti pa ay maglaro na muna tayo." Kumunot naman ang noo ko. “Anong klase ng laro naman? Hindi ka na bata para maglaro.” pang aasar ko sa kanya.

tanong ko ulit. POU is a Game application that I usually played on my phone when I am bored. "Mayroon po ma'am." Agad na nagliwanag ang mga mata ko. It's a childish game but we'll, I love playing it. Yes, there are times na inaatake ako ng pagka-isip bata ko, but this is my stress reliever. "Game! Sky Hoping tayo," yaya ko. "Pero ma'am—" protesta niya.

Isang maling galaw, and I could very well be too close to her to get away. "Alam ko na, maglaro tayo!" "Melai ayan ka na naman eh." Jeremiah complained. "Ay gusto ko yan! Sige, sige. Okay lang naman Sari di ba?" I looked at her as she nodded to her friends. "Ayan payag na siya." pumapalakpak pa si Tracy habang muling naupo sa tabi ni Melai. "Okay, Game." Jeremiah finally submitted. "What's the game called?" "It's the timeless tale of the game called-- Never Have I Ever."

Tapos narinig kong tumawa ang kasama nya na isa naming kakampi, "gag* ka talaga pre!" Nang matapos ang game nasa top 3 naman kami kaya ok lang kahit di maging top 1 kasi malaki na rin naman ang points na madadagdag nun sa rank. Lumabas na ko ng lobby para sana mag out tapos biglang may nag add sakin. Tiningnan ko muna bago ko inaccept. Si number 1 pala. Di ko pa inaaccept may nagchat naman. Nang silipin ko, sya ulit.