Game Novels & Stories

Mas lalo silang nag-comment. “Medyo lang daw!” “Hindi special, pero endorser!” “Bias!” “Tigilan nyo nga ako,” natatawa kong sabi, tapos sinimulan ko nang i-explain ang phone. “So ito, maganda siya for gaming kasi mataas yung refresh rate, tapos smooth yung display. Hindi nagla-lag kahit heavy yung game. Tested na natin ‘yan, syempre.”

Kailangan ko nang makabalik sa kumpanya ko, I have a bad feelings about this one. I chatted Thymoteo if I can d******d some games here. Para akong batang nag a-ask ng permission sa daddy niya. Napairap nalang ako when I saw his reply. ‘K.’ What the fck is that? K?! Argh, why am I even mad?! And why am I considering this pogo's permission?! I downloaded call of duty mobile, ito kasi ang madalas na nakikita kong nilalaro nila Trigo. I find it interesting so I must try this one.

Pareho silang nakasalampak sa carpet at nakasandal sa paanan ng kama, habang nakatitig sa 36 inches monitor ng LCD at nagpipipindot sa game controller ng PS5. At dahil sa gigil na gigil siya kapag naaalala niya ang libro niyang na-reject ay mas nanggigigil siyang pindutin ang game controller. Dahilan kaya 10 hit combo ang ibinigay ni ‘Lili’ kay ‘Devil Jin’ na hindi na nakagalaw. Gayunman, siniguro naman niya siyempreng hindi masisira iyon.

Chapter 6 Once again, Mia has finished another PK with a host, but this time, kitang-kita ang lamang niya sa resulta. Mia won; she killed another host Gaya ng sa mga laro sa video game, their screen displayed an effect. Sa side ni Mia ay nakalagay ang malaking banner na “Winner” with effects. Naglalaglagan ang confetti mula sa itaas ng kanyang screen, mas naging lively ang kulay ng kanyang itsura samantalang sa side naman ni Bunny ay nagkaroon ng kulay pulang banner. Nakalagay ang salitang “Loser” at may mga umiiyak at malulungkot na emojis na naglalabasan. Bunny’s side turned greyscale. It was as if someone died on her side. She didn’t notice this earlier nan

___ Sa isang madilim na internet cafe, umaalingawngaw ang ugong ng mga computer at ang mabilis na pagtapik ng mga keyboard. Ang hangin ay mabigat sa amoy ng sigarilyo. Sa isang sulok, nakaupo si Yohan. May nakasabit na sigarilyo sa gilid ng kanyang bibig habang nakatitig siya sa computer screen. Mabilis ang galaw ng kanyang mga kamay sa keyboard. Pagkatapos ng isang kill, biglang lumitaw sa screen ang salitang: Game Over. “Lintik.”

Ilang minuto na ang lumipas pero hindi pa din bumabalik sina Zey, iniisip ko tuloy na sinadya talaga nilang hindi agad bumalik eh malapit lang naman ang unit dito ni Gian. "Ang boring naman, ang tagal kasi nilang bumalik." pagmamaktol niya. "Mayamaya ay nandito na din ulit ang mga 'yon." anas ko. Napanguso naman siya. "Ang mabuti pa ay maglaro na muna tayo." Kumunot naman ang noo ko. “Anong klase ng laro naman? Hindi ka na bata para maglaro.” pang aasar ko sa kanya.

tanong ko ulit. POU is a Game application that I usually played on my phone when I am bored. "Mayroon po ma'am." Agad na nagliwanag ang mga mata ko. It's a childish game but we'll, I love playing it. Yes, there are times na inaatake ako ng pagka-isip bata ko, but this is my stress reliever. "Game! Sky Hoping tayo," yaya ko. "Pero ma'am—" protesta niya.