Kabit Novels & Stories

"Bakit ganito 'to? Mas madali pang mag-defuse ng bomba kaysa sa lintek na tubo na 'to! Masyadong low-quality yung materyales!" "Kuya, brute force kasi ang ginamit mo!" tawa ni Kairo na kakalabas lang din. "Sanay ka kasi na kapag sinabi mong huminto, hihinto. Itong tubig, wala 'tong pakialam sa authority mo." "Shut up, Kairo! Hanapin mo yung main valve at patayin mo!" utos ni Zaitan, na parang nasa gitna siya ng isang seryosong ambush.

Habang inililibot ang tingin sa buong State ng Aghubad. Nasisiyahan ngumiti si Renton. Ang siyang pagdating naman ng kape na ipinahanda ni Toyang. NASA loob sila ng kuwadra, habang namimili si Renton ng sasakiyan na kabayo. “Did it take you a long time to decide? Huwag kang mag-alala, lahat ng mga inaalagan naming kabayo ay primera klase,” wika ni Kaytie. Nakapagpalit na ito. Napalagyan na rin ng saddle ang kabayong gagamitin nito sa tagapag-sanay ng mga kabayo.

Kabanata 90 (WAKAS) Third Person’s POV Tulog na ang mga bata nang umuwi sina Chase at Kiara galing sa date nilang dalawa mag-asawa. Ang buong bahay ay tahimik, tanging ang mahinang ingay ng aircon at ang pagtibok ng kanilang mga puso ang siyang nagpapaingay sa paligid. Ilang buwan na rin silang hindi nagkaroon ng ganitong sandali na silang dalawa lang. Ang mga araw nila ay puno ng mga meeting, papel, at ang walang katapusang ingay ng dalawang aktibong bata. Kaya nang maisara ni Kiara ang pinto ng kanilang master bedroom, tila ba may hindi nakikitang kuryente na pumalit sa hangin sa pagitan nila.

sagot naman niya dito. Kampante na itong nakaupo sa isang swivel chair, may binubuklat ito na folder na nakapatong sa ibabaw ng mesa nito. Doon niya lang napansin ang isang nameplate na may naukit na salitang CEO. “I-ikaw ang CEO sa malaking kompanya na ‘ito?” nauutal niyang wika rito. “Yup the one and only,” wika nito sa kanya at sabay na nag-angat nang tingin.

Kabanata 13 NAGING napakalungkot ng pamamaalam ni Catie sa mga kasambahay na nakasama niya at maayos naman ang trato sa kanya. Sa ospital na lang siya dumiretso para makapagpahinga naman ang kanyang ama. Maghapon lang siyang nanood ng telebisyon, ng mga drama sa TV. Relate na relate siya sa mga palabas at parang nakikita niya si Fabien sa bidang aktor sa lumang palabas na innocenti de ti. Hindi naman kamukha ni Fabian ang lalaki pero ewan ba niya kung bakit sa lahat ng sulok ng kwarto ay parang nakapaskil ang mukha ng lalaki. Dapat ay maging mabilis ang paglimot niya dahil iniwan na lang siya no'n na mag-isa, may isang piraso ng sticky note na may numero. Ipinag-save naman niya iyon pero dud

“Babae?” Napangisi ako. “Oo.” Tumawa siya. “Ang astig niya kung ganoon.” Tumayo siya at lumapit sa dingding kung saan nakasabit ang mga espada. “Hindi ko na ginagamit ‘to.” Isa-isa niyang ibinaba ang ilan. May mahahaba. May kurbado. May sira na ang hawakan. May mapurol na ang talim.

Napakasabik ko lang tungkol sa makantot sa pwet ilang minuto ang nakalipas pero ngayon, ang mayroon lang ako ay pagdududa… mga paano kung. Nag-antay ako nang mainipin habang umalis siya para kunin ang mga bagay na binili niya para sa akin… higit pang mga kink na kagamitan. “Isang restraint, ang isang ito ay hindi magiging matigas sa maganda mong balat. Isang bagong latigo, isang butt plug, ito ay para sa…”

Binuksan niya ang p***o, pumasok sa loob, at lumuhod sa pinaka-ilalim ng kaniyang mga nakasabit na corporate designer suits. Doon, nakatago ang lumang walnut wooden box. Inilabas niya ang maliit na pilak na susi na nakasabit sa kaniyang leeg, ipinasok ito sa lock, at pinaliko nang may matalim at pamilyar na click. Nang buksan niya ang takip, ang amoy ng tuyong lavender at lumang linen paper ay agad na sumalubong sa kaniya, instant na nagpadala ng isang matinding kirot sa kaniyang dibdib.

Masayang hawak-kamay na nanakbo ang dalawa na patungo sa tinukoy ng babae. Isa itong maliit na gawa sa kawayang cottage na istilong kubo. Napapaligiran ng upuang kawayan at mesa sa gitna. Makailang saglit lang siniyasat nila ang paligid ng kubo at ang sapat na distansya nila sa mga kasama. Nang tingin nila'y ligtas na ang kinaroroonan, muling naglapat ang kanilang uhaw na mga labi.

Mabuti na lang talaga at lumaki akong malakas. Alam n'yo ba kung anong pinakamasakit na salita ang ibinato sa akin ng isang unknown random citizen? Home wrecker. O mas kilala bilang kabit. Malandi, mang-aagaw, manggagamit, and any other names were just understatement for me. Wala na sa akin ang mga salitang 'yon. Ibato mo man sa akin 'yon nang pang-ilang beses, hindi 'yon matitibag ang buong pagkatao ko. 'Yong salitang kabit lang talaga ang nagpahina sa akin. Tinawag akong kabit kahit na never naman akong pumatol sa taong kasal na, sa taong may karelasyon nang iba. Ewan ko. Akala siguro nila na na