Gamot Sa Laging Masakit Ang Ulo Novels & Stories

Niko I wake up feeling disoriented, my head pounding like a relentless drum, and my mouth parched as if sand had settled on my tongue. A deep, throbbing ache spreads from my shoulder through my chest and down my back, intensifying with every shallow breath I struggle to take. The gunshot wounds feel like a heavy weight, making it almost impossible to fill my lungs completely; I'm left gasping for air, frustration coiling in my gut.

Niko I wake up feeling disoriented, my head pounding like a relentless drum, and my mouth parched as if sand had settled on my tongue. A deep, throbbing ache spreads from my shoulder through my chest and down my back, intensifying with every shallow breath I struggle to take. The gunshot wounds feel like a heavy weight, making it almost impossible to fill my lungs completely; I'm left gasping for air, frustration coiling in my gut.

Masaya na 'ba kayo? ""Oo, mabuti nalang nandyan ka. Stress reliever ka kase namin!"" Humalakhak sila. Napaka sakit ng aking panga, alam kong may pasa na ito hindi na kakayaning tumanggap pa ng mga suntok sa susunod. Tiyan naman siguro ang gagamitin ko.

Owshit! Hindi ko maintindihan ang sakit. Parang kumakalat na ewan. Dahan dahan akong humakbang palapit sa kama ko para doon maupo. Kakaligo ko lang at marahil nagkakabag ako. Inabot ko ang Alcamporado oil sa ibabaw ng nightstand at saka naglagay sa kamay bago ipinahid sa tiyan. Pero ilang saglit pa ay mas lalo lang itong sumakit at parang hindi ko na kaya. Tumayo ako pero natigilan rin ng bigla nalang may bumasa sa ibaba ko. Ano 'to? Naihi ako?

“Masasabi kong mahina lang ‘yun kahit para sa katulad kong hindi naman basagulero, tsaka dahil hindi naman ako sanay.” “Mahina pa ‘yun? Eh nagka gasgas ka nga,” hindi ko maintindihan. “Maliit na gasgas lang ‘yan, katulad lang ng mga gasgas ko sa tuhod pag football.” He is making this light, pero para sakin ang sakit sakit na niyan. “Kahit na ganun kailangan pa rin gamutin. Mamaya magkakapasa ‘yan, pag nangyari ‘yun, compress at gantong cream ulit.” pagpapaalala ko sakanya.

Ang sakit pa rin kasi ng ulo ko dahil sa kalasingan, at oo, dahil na rin sa kababalaghang nangyari sa akin. Inikot ko ang paningin sa smoking area at nakitang ako lang ang tao. Mabuti nang sigurado kaysa maulit na naman yung nakakahiyang nangyari kaninang madaling-araw. Habang naninigarilyo, muli kong inalala ang mga kababalaghang ‘yon. Hanggang ngayon, laman pa rin ng isip ko kung paano ako nagkaroon ng memoryang alam kong hindi naman nangyari sa akin.

“It helped a little when I hit my fist on the table with the Board. They agreed I was right” I take that as a yes. "Well, I'd better go to the inevitable”. I sit up. “Yes, that's enough training for today. You will soon burst the blood vessel that throbs in our foreheads if we keep at it much longer". I touch my forehead. A thin layer of sweat lays damp over the skin, and my head throbs painfully all the way down to the neck. "Is there any way to heal this ?" I complain. "Yes, you call it willow bark".

Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa aking mukha. Umaga na pala. Ang bilis naman! Kakatulog ko pa lang kanina. Sinubukan kong idilat ang mga mata ko pero nahihirapan ako dahil namamaga pa ito galing sa matinding pag-iyak ko kagabi hanggang kaninang madaling araw. Kahit hanggang ngayon ay gugustuhin ko na lang na umiyak pa dahil hindi naman nawawala 'yung sakit na nararamdaman ko.

Nakapikit si Alexa at napabuga ng hangin, paulit-ulit niyang tinutuktok ang nakakuyom na kamay sa ibabaw ng kahoy na mesa. "Panaginip lang ito, yes, nanaginip lang ako. Siguro napuruhan ang ulo ko kaya nag-collapse ako. Ito na, ito na ang resulta," tatangu-tango niyang bulong sa sarili. Mas lalo lang sasakit ang ulo niya kung pipilitin niyang labanan ang galaw ng utak. "Ano na naman iyang pinagsasasabi mo, Señorita? Kanina pa ninyo ginagawa ang ganyan. Huwag mong sabihing nasisiraan ka na talaga ng bait," si Sofia.

CRACK! Again, and again, and again. The rhythmic blows were relentless, a relentless assault on my senses. My head swam, the world blurring into a sensation of pain and the lingering scent of damp earth. The burning sensation intensified, spreading, consuming. The distinction between the sharp, agonizing pain and the strange, almost unbearable intensity that edged into something akin to pleasure began to dissolve.