Garden's Heart นิยาย & เรื่องราว

Hindi pa ito ganap na paglabas, pero maliit na tagumpay na ito. Dahan-dahan kong binuksan ang gate at sumilip sa labas. Ang garden beyond the greenhouse ay malawak at puno ng mga lilim. Dito ko unang naramdaman ang adrenaline—parang ang bawat hininga ko ay mas malakas, bawat hakbang ay may bigat. Habang naglalakad ako sa gilid ng hedge, naalala ko nung bata pa kami ni Messiah.

1 am in the morning na nakauwi sa bahay nila ito, tila wala sa sarili siguro may problema nga sila, dapat maging masaya ako pero lalo lang ako naging malungkot sa nagawa ko. I'm so sorry Tyler and Triana kung naiipit kayo sa sitwasyon ko. Umaga naglalakad ako sa labas ng aming bahay, ang mga paligid ay maaliwalas sa paningin, nakaka pag bigay ng magandang mood iyon. Napaka npganda ng garden, ito pala ang inaayos noong nakaraan ni Arthuro. Napaka ayos at ang gaganda ng mga tanim. Wala akong hilig sa mga pananim.

Sa sandaling lumapat ang paa niya sa lupa, tila ba may isang switch na napindot, na may malambot na tunog ng “click.” Nagsimulang magliwanag ang maaliwalas na dilaw na ilaw sa harapan ng garden niya, kung saan ang maliliit na ilawan ay bumuo ng isang higanteng hugis ng puso, na pumuno sa buong garden. Sa paligid ng gitna ng pusong iyon, na pinapaligiran ng maliliit na ilaw ay may mga red roses. Nagsimulang tumugtog ang music, para sa dance group niya.

“Isang oras lang. Wala kang iisipin. Ako na ang bahala.” Abby hesitated for a moment, but when she saw that look in Kairi's eyes—it wasn't cute or flirtatious. It was an invitation from someone who truly cared. ———— Kinagabihan, dinala ni Kairi si Abby sa isang private botanical garden na tila paraiso sa gitna ng city. Tahimik ang lugar na iyon at tanging huni ng mga kulisap ang maririnig. At kahit gabi na, maliwanag pa rin ang paligid dahil sa mga hanging lanterns na nagsisilbing liwanag sa daraan. Halos walang tao sa garden na iyon. Amoy halaman at sariwang lupa ang masasamyo sa paligid. May maliit na mesa sa gitna ng greenhouse, at dalawang tasa ng green tea, kasama ng isang maliit na Blu

Sino ba naman kasi ang hindi mababaliw sa kakaibang damdamin na hatid ng aking asawa? Dahan-dahan ako nitong ibinababa sa may couch kung saan ay narito na kami sa hardin sa may Gazebo. The garden was a symphony of colors and textures, a vibrant tapestry woven by nature's hand. Lush emerald lawns stretched out like a velvet carpet, punctuated by bursts of vibrant blooms in every hue imaginable. Sun-drenched roses, their petals unfurling like delicate ballet dancers, stood proudly beside fragrant lavender bushes, their purple blooms releasing a sweet, calming aroma.

* * * NAKANGITING ITINUON NI ARNI ang tingin sa labas ng nakabukas na bintana ng kotse at dinama ang sariwang hangin na humahampas sa mahaba't nakalugay nitong buhok. The fresh morning breeze was incredible, walang bahid ng usok at polusyon. Ang berdeng palayan at maisan sa magkabilang gilid ng kalsada ay kay sarap sa mga mata. The smell of the morning breeze and the sight of the greenfield brought so many bittersweet memories, but she did her best not to get affected by negative thoughts. Gusto niyang alalahanin ang masasayang mga araw, hindi ang mga masasakit. And oh, she missed the place. Napakapayapa roon at simple lang ang pamumuhay. At hindi siya makapaniwalang babalik siya roon matapo

Chapter 43 Alam kong wala ako sa sarili dahil sa nangyari pero kinabukasan ay sumama pa rin ako sa pangangampanya. Pero akk na rin ang nahirapan kaya nagpahatid ako pauwi. I feel so tired. Not just my body. Everything in me feels so tired. Nang makauwi ako ay kaagad akong nanatili sa garden. I hope this fresh air of Masvedo could really help me feel a little bit fine. Habang dinadama ang ihip ng hangin ay marahan akong napapikit.

Sinabi na lang ng mommy niya na wala na raw silang hardinero kaya tiyak na papangit ang landscape ng garden nila. Mukhang wala nang balak ang mommy niya na maghanap ng bagong hardinero. Lalo itong nagumon sa pagsusugal ng mahjong kasama ang mga kaibigan nitong mahilig rin sa mga larong sugal. Mas lalong lumala ang mommy niya magmula nang mawala ang kanyang Daddy. "Gusto ko siyang makausap, Carmi," mariing sabi niya.

He loves me more and more. Lexus is like my heart, kapag inilayo sa akin, pakiramdam ko ay katapusan ko na. Iyong pakiramdam na pinipigilan kang huminga, unti-unti kang tinatapos at binabawian ng buhay. Hindi ko lubos na maintindihan ang sarili ko, lalo na ang puso ko kung bakit kailangan kong maramdaman ang bagay na iyon para sa kanya. Kahit anong pigil ng isip ko, ayaw pa ring magpatalo at magpadikta ng puso ko sa kung ano ang dapat na maramdaman. My mind always reminds me that this is absurd, a sin, a forbidden. This is all wrong. But my heart beats like it was telling me otherwise.

He sighed out of relief he's in right now, mahilig siya sa pusa at hindi niya kayang pumatay ng isa kahit na hindi sinasadya. "Ano iyon?" Tanong niya sa sarili. "Bakit may nararamdaman akong kakaiba?" Sobrang bilis ng tibok ng puso niya na naririnig niya ito nang walang stethoscope, pinagpag niya ito at nagmaneho pa rin patungo sa kanyang destinasyon. Biglang tumunog ang phone niya kaya kinuha niya ito gamit ang isa pa niyang libreng kamay.