Garden's Heart の小説・ストーリー

Napakaraming matatamis na pagkain sa harap ko ngunit pakiramdam ko ay walang makapag-aalis ng pait at sakit na nararamdaman ko. Nagulat ako nang may biglang humawak sa bewang ko at dinala ako papasok sa napakalawak na garden. Ang garden na iyon ay may mga divider na artificial flowers kung kaya’t madali akong naitago ng kung sinong dumukot sa akin.

Huminto ang mundo ko nang makita ang garden, ngayon ko lamang ito nakita ng malapitan. Hindi na ito ang simpleng garden na kinalakihan ko. Ngayon, ito ay isang malawak na labyrinth ng mga asul na rosas, gumamela, at mga bihirang halaman na tila nagmula pa sa ibang bansa. Sa gitna nito ay may isang glass pavilion—isang estruktura na gawa sa kristal at bakal, kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw. “Naalala mo ba?” tanong ni Death habang nakapamulsa. “Sabi ko noon, gagawan kita ng pinakamalaking garden sa bansa. I kept my word, Lyara.”

Maraming variety ng bulaklak sa garden, hindi ako familiar sa mga bulaklak pero 'tong red roses ang tumawag ng atensyon ko. Sa lahat ng bulalak, ito lang ang nilgyan niya ng pangalan. It is written on a wooden board, placed at the center where you can see the beauty of those vibrant roses. "Georgia Barbara Rin In my heart, there will always have a special place for you, for the rest of my life." Ano raw?

Eh, kagabi lang ay malapit ko ng maisuko ang lahat sa kanya kung hindi lang umiral ang aking lohikang pag-iisip. I wandered around the garden. Sinamyo ko ang preskong hatid nito sa akin, ang malalabong mga dahon ng halaman, the ornamental and different variety of flowers. Tiyak kong hindi ito mga ordinaryong halaman. Tumigil ako sa gitna ng garden na may bermuda grass, at ipinikit ang mata at nagpaikot-ikot at dahan-dahang umindayog sa aking awitin na tumatak sa aking isipan para kay Enzo.

Mahilig kasi si Cha sa makukulay na bagay at kasama na roon ang bulaklak. Tumayo ako sa aking inuupuan at nagtungo sa kanilang garden sa labas. Para kang nasa gubat pagkalabas mo pa lang. May puting Arko doon bago makapasok sa mismong hardin. There was a pebbled pathway leading to the heart of their garden—the pavilion. I followed the pathway as my eyes roamed around varieties of flowers ranging from roses, carnations, sunflowers, and even exotic plants and vines. Marami ring bulaklak ang hindi pamilyar sa akin.

Hindi niya naman kasi ako tinabihan sa kama. Pero kinabukasan, hindi ko na siya nakita pa at hindi na 'yon bago pa. Pumunta ako ng garden, doon ako palaging tumatambay kapag gusto kong mapag-isa. Inayos ko ang mga halaman, nagbunot ng mga damo at kung ano pa para maibsan kahit papaano ang nararamdaman ko. “Mrs. Davenhart?” tawag ng isa sa guardis. “May dumating pong sulat para sa inyo.”

Bigla itong nag smile, napahawak naman ako sa dibdib ko kasi subrang lakas ng tibok ng puso ko. Hala! Bakit ganun parang kinakabahan ako. Grabe parang kumakarera ang tibok ng puso ko. Woooh kalma lang Veronica. Hinga ng malalim. Wag mag isip ng kung ano-ano. Pumunta lang kayo dito para kumain. Parang baliw na ako dito kinakausap ko sarili ko. "Hey dude, good morning" Unang bati ni Sir Gabrielle kay Flynn.

Oh my God, ‘wag naman po sana! “I’m just checking if our gate was securely locked,” Dad said while double checking the big padlock. Mabuti na lang talaga at na-lock ‘yon ni Ate Paula sa kabila nang pagmamadali namin kanina. Nakahinga naman ako nang maluwag. I hoped that this would be the last. Baka magkasakit na ako sa puso nang dahil sa sobrang kaba. We went to the garden after. Our garden was serene and it was covered with daisies, dandelions, red roses, edelweiss, petunias, sunflowers, tulips and of course the national flower of Germany, cornflowers.

Mas humigpit ang yakap ni Daryl, tapos hinalikan ang noo niya, Tahimik silang nakikinig sa tibok ng puso ng bawat isa. Sa dulo ng garden, biglang may kumaluskos, parang may yabag na dumampi sa damo.

Nilunod niya ang sarili sa trabaho, kinalimutan ang salitang pag-ibig, at isinara ang puso sa kahit na sinong babae. Nang hapon na iyon, tahimik siyang naglalakad-lakad sa garden para magpahinga. Nakauwi na si Lester sa condo nito at nakakabit na rin ang poster sa tapat ng kaniyang gate. Sa loob ng dalawa at kalahating oras, tila naging dekorasyon na lang ang poster sa labas dahil wala man lang nagtatangkang mag-inquire.