Kapitan Tiyago Monologue Novels & Stories

''Miguel ihanda mo ang yachte ''utos nito habang pinapaluwagan ang necktie sa kanyang leeg ,hindi parin makahumay sa kaba si Miguel dahil sa gulat .Bigla ba namang tinumba ni Theo ang upuan na nasa harapan niya . ''sir bakit po yachte ?" wala parin ideya si Miguel bakit bigla bigla itong magpapahanda .

baling nito kay manang “Oo nga! Natapat na nasa ibang bansa ang mga amo ko kaya naman nakasaglit ako!” Napadako naman ang mata ni kapitana sa akin at nanlaki pa ang mata niya kaya naman napatingin ako kay Xavier. “Kapitana? Ayos lang po baga kayo?” tanong ni tatay Felix na natulala na yata sa pwesto niya “S-sino siya?” pagkuwan ay tanong ni kapitana

sambit niya bago paandarin ang kotse. Wala sa sariling napatitig ako sa mukha ni Captain Gonzaga. He has a pointed nose, hard jaw, hawk-like black eyes and messy hair. I sighed when someone's face flashes on my head. Pumikit ako ng mariin saka mahinang kinurot ang sarili ko para matigil sa pag-iisip ng mga masasama. I hate myself. I hate myself for falling for his lies. "We're here," sambit ni captain at doon ko lang napansin na nasa isang lugar na kami na maraming mga bahay na dikit-dikit. I saw a lot of people and kids wearing old clothes.

nakayuko ang lalaki sa harapan naming dalawa. "Tsk. Dario, Dario, Dario. Hindi ka pa rin nadadala? Pang-ilang beses mo na itong kapalpakan na ito? Nagsasawa na ako sa pagmumukha mong pabalik-balik dito at iyan ang paulit-ulit mong sasabihin sa akin, ano ba ang gusto mo?" Kalmado pa ring wika ni Padre Tiago ngunit bigla niyang binunot ang baril sa kanyang tagiliran na nakatago pala sa kanyang jacket.

Halos mapatayo ito sa wheelchair. “David De Castro Ortiz!” galit nitong sigaw. “Are you out of your mind?!” Tahimik lang akong nakatingin dito habang pinapagalitan ako basta binanggit na ang buo kong pangalan ay galit of dismayado ito sa ginawa kong desesyon. “Kung totoong bumalik ang Monarch…” madiin nitong sabi, “…ibig sabihin delikado na ang babaeng iyon!”

Naiwan kaming apat sa loob at hindi ko alam kung para saan ‘yon. Nabigla na lang ako nang pumunta ‘yong piloto sa harap namin. Tinanggal niya ‘yong suot n’yang bago sumaludo. “I’m Captain Wei, always at your service. Welcome to Macau, Navarros.”

"Kita mo na, pati ikaw natatawa" "Hindi naman 'yong boses mo ang tinawanan ko eh, kundi 'yong komento mo sa sarili mo. Napakamatampuhin naman ng Captain Dos kong 'yan" parang humahaba ang tainga ko kasabay ng paglapad ng ngiti ko sa pagtawag niya sa akin ng captain Dos niya. Sumampa na ako ng kama na nakitabi dito at umunan sa mga hita nito. Nangingiti naman itong tumunghay at hinahaplos-haplos ako sa buhok.

Napalunok ako. “I don’t know how to cook,” I told them. Baka ako ang asahan nila. Kumain sila ng lutong itlog. “Tsk!” The man laughed heartily. “I’ll cook. Don’t worry.” Kaya iyon ang nangyari. Pareho kaming nakaupo ni Rio habang nagluluto ang captain ng pagkain namin. “Sir, hindi siguro maayos ang yate ngayon. Mas mabuting magpasundo na lang kayo ng boat,” rinig kong sabi ng captain.

“Ganito kasi iyan, sinamahan ko lang siya para hindi maligaw ng restaurant. Alam mo naman na marami na tayong kilalang restaurant at mabagal pa naman ito sa Waze-” "Gago-” nakagat ko ang ibabang dila ko dahil sa nang-aasar si Mr. Montenegro, binatukan tuloy. "Tama ka na nga gago ka, lumayas ka sa paningin ko bago dumilim. "Aba! Aawayin mo ako pagkatapos kitang ihatid? Thank you ha. Ay sir, pasensya na po kayo, ganito lang po kaming dalawa. Aalis na po ako-”

Hindi ko nagawang magsalita pero nakaramdam ako ng disappointment kay Mama na nagawa pang magpunta ng ibang bansa at magpakasaya doon matapos siyang walang awang ibenenta sa Slave Market. “Hindi ako hihingi ng tawad sa’yo, iho. Dahil mali pa rin na isinama mo sa Maynila ang pamangkin ko na hindi kami hinaharap pero tatanggapin ka namin dito sa aming tahanan bilang bisita at nobyo ng pamangkin ko,” sabi ni Tito kay Diego. Napatingin ako kay Diego na ngumiti kay Tito. “Salamat po, Tito. Pasensiya na po talaga sa nagawa kong pagkakamali,” aniya.