Kapitan Tiyago Monologue Mga Nobela at Kwento

Ikinasa nito ng mabilis ang hawak na baril at nagpakawala ng isang putok. Wala na siyang nagawa kundi hintayin ang kamatayang nasa harap na niya. "Now it's my turn!" mayabang na wika ng matanda. "It's not my time which is over! It's yours Jake Domingo! Do you have any last words?"

Napalunok ako. “I don’t know how to cook,” I told them. Baka ako ang asahan nila. Kumain sila ng lutong itlog. “Tsk!” The man laughed heartily. “I’ll cook. Don’t worry.” Kaya iyon ang nangyari. Pareho kaming nakaupo ni Rio habang nagluluto ang captain ng pagkain namin. “Sir, hindi siguro maayos ang yate ngayon. Mas mabuting magpasundo na lang kayo ng boat,” rinig kong sabi ng captain.

nanginginig na paliwanag ng kapitan, humahagulgol sa takot. Lumamig ang ekspresyon ni West dahilan para mas lalong matakot ang kapitan ng yate. “Then move. Take us straight to him and you’ll live. Slow or wrong move, and you won’t see sunrise.” SA TAGONG PARTE NG LIMASAWA ISLAND. “Pakawalan mo na ako please?!” sigaw ng ginang habang pilit na lumalayo sa lalaking nakatayo sa kanyang harapan.

“Ganito kasi iyan, sinamahan ko lang siya para hindi maligaw ng restaurant. Alam mo naman na marami na tayong kilalang restaurant at mabagal pa naman ito sa Waze-” "Gago-” nakagat ko ang ibabang dila ko dahil sa nang-aasar si Mr. Montenegro, binatukan tuloy. "Tama ka na nga gago ka, lumayas ka sa paningin ko bago dumilim. "Aba! Aawayin mo ako pagkatapos kitang ihatid? Thank you ha. Ay sir, pasensya na po kayo, ganito lang po kaming dalawa. Aalis na po ako-”

Hindi ko nagawang magsalita pero nakaramdam ako ng disappointment kay Mama na nagawa pang magpunta ng ibang bansa at magpakasaya doon matapos siyang walang awang ibenenta sa Slave Market. “Hindi ako hihingi ng tawad sa’yo, iho. Dahil mali pa rin na isinama mo sa Maynila ang pamangkin ko na hindi kami hinaharap pero tatanggapin ka namin dito sa aming tahanan bilang bisita at nobyo ng pamangkin ko,” sabi ni Tito kay Diego. Napatingin ako kay Diego na ngumiti kay Tito. “Salamat po, Tito. Pasensiya na po talaga sa nagawa kong pagkakamali,” aniya.

Umigting ang mga litid sa kanyang braso habang ang malamig niyang mga mata ay unti unting nagdilim. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagwala. Ngunit ang katahimikan niya ang mas nakakatakot kaysa anumang pagsabog ng galit. “It seems like they’re really pushing my patience to the limit.” May bahagyang pagngangalit sa ilalim ng kontroladong boses niya. “Anong plano niyo po, Capo?” “Wait for my message. Pupunta ako ng Italya bukas.”

Hinila niya ako at niyakap niya ako ng mahigpit. “No, hindi ako papayag Keyla. Hindi mo kilala si Tanita, baliw ang babaeng yun. At ayoko mang aminin malakas at halang ang kaluluwa ng babaeng yun. Hindi ako papayag na magkaharap kayong dalawa sa isang laban. Sa akin siya may atraso at ako ang tatapos sa kanyang buhay!” Wika ni Thiago sa akin. Nararamdaman ko pa rin ang takot niya. Pero hindi ako papayag sa nais niyang mangyari. Ayoko nang may humadlang pa sa aming dalawa. Pero kailangan ko ding alagaan ang aking sarili.

sagot ko at yumakap dito. "Kung 'yan talaga ang desisyon mo wala na kaming magagawa riyan, nirerespeto namin ang desisyon mo, pero 'wag ka sanang mahiyang tawagan kami kung may mga kailangan ka," saad ni Mr. Montenegro sa akin. "Maraming salamat po at naintindihan niyo ako Tita, Tito." "May nakita ka na bang tutuluyan mo?" tanong ni Tita Thalia, halata sa magandang mukha nito ang labis na pag-aalala para sa akin.

paliwanag niya. Ang mga salita niya'y punong puno ng palabok, maliligoy, mahaba at kung ano-anong matatalinhagang pananalita na wala namang kinalaman sa kanilang mga pinag-uusapan. Kay raming paulit ulit na paghingi ng paumanhin at pagbati sa mga naroon. Sa kalaunan ang lahat ay halos nagsimula nang antukin, saka niya sinabi na ang bawat isa sa nagkakatipon ay dapat magpahayag ng kanilang niloloob sa maikli, maliwanag at hindi paliguy-ligoy na pangungusap. Pagkatapos ng walang kawawaang talumpati ni Kapitan Diego, sabi ng kapitan, "Makapagsasalita na po ang may gustong magsalita."

Naka side view siya kaya kita mula rito ang tangos ng ilong ni Roks. "We are the key Captain. Kung hindi naman n'yo ko ililigtas, kung hindi kayo gagawa ng akasyon walang mangyayaring gan'to. Puriin mo ang sarili mo. Puriin mo ang kasama mo. I salute you Captain." ngumiti ako at sumaludo pa sakanya. Natawa siya sa ginawa ko pero sumaludo rin siya. "I salute you too, Miss dahil sa katapangan at katatagan na ipinairal mo." he said playfully.